บทที่ 415 พี่สะใภ้! ข้ามาช่วยท่านแล้ว!
บทที่ 415 พี่สะใภ้! ข้ามาช่วยท่านแล้ว!
นิกซ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายวับวาว ก่อนจะกล่าวเสียงเบา "พวกเรามาไม่ช้าเกินไปใช่ไหม"
หลี่อู๋เลี่ยงยิ้มเบาๆ "มาถูกเวลาพอดี ฉันกำลังจะรับมือไม่ไหวแล้ว"
เขาเดิมทีตั้งใจให้จี้เนี่ยนกับพวกเขาปล่อยลูกธนูแสงอรุณในแอสการ์ด แล้วก่อเหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่ จากนั้นพวกเขาก็จะได้แอบหนีไปในระหว่างความวุ่นวาย
แต่ตอนนี้ จังหวะพอดี
ขณะนั้น!
ภายใต้เปลวไฟที่ลุกไหม้จากลูกธนูแสงอรุณ คุกขังแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นมา
เมื่อของเหลวสีดำถูกเผาไหม้จนหมด ซีฟภรรยาของธอร์ถูกมัดติดกับเสาต้นหนึ่ง ดวงตาว่างเปล่า ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
ธอร์เห็นภาพนั้นก็ร้องออกมาด้วยความเศร้า "ซีฟ!"
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของธอร์ ซีฟก็ฟื้นสติขึ้นมาเล็กน้อย
"ธอร์ ช่วยข้าด้วย..."
เมื่อเห็นภรรยาของตนในสภาพอันน่าเวทนา ธอร์ก็โกรธจัด
สายตาที่เขามองโลกิก็เปลี่ยนไปในทันที
"โลกิ!"
"เจ้าทำเกินไปแล้ว!"
โลกิสีหน้าเย็นชา เขาไม่ได้ต้องการทำกับซีฟเช่นนี้ มันจะทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก
แต่นี่เป็นฝีมือของเฮล่า ต่อให้อธิบายไป ธอร์ก็คงไม่มีทางเชื่อ
จำต้องยอมรับผลลัพธ์นี้อย่างจำใจ
ในขณะที่โลกิกำลังเตรียมจะปล่อยซีฟไป จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว
"พี่สะใภ้!"
"ท่าน! ไม่เป็นไรใช่ไหม!"
หลี่อู๋เลี่ยงโอบกอดซีฟด้วยความเดือดดาล ตัดโซ่ตรวนทั้งหมดที่พันธนาการนางจนขาดสะบั้น แล้วคลุมเสื้อของตนให้นาง
สีหน้าแสดงความโกรธแค้น ราวกับคนที่รักใคร่ถูกจับตัวไป
ภาพนี้ทำให้ซีฟถึงกับตะลึง
"ท่าน... ท่านคือ?"
หลี่อู๋เลี่ยงจับมือซีฟทันทีแล้วกล่าว "พี่สะใภ้ ข้าเอง ธอร์เป็นพี่ชายของข้า พวกเราสนิทกันมานาน พบกันครั้งแรกเขาก็มอบสมบัติล้ำค่าให้ข้าเพื่อปกป้องตัวเอง"
"เขากำชับให้ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยท่าน เห็นท่านไม่เป็นไร ช่างดีเหลือเกิน"
"หากไม่ใช่น้องชายอย่างข้า จะไม่เป็นการทรยศต่อมิตรภาพของพี่ชายหรอกหรือ!"
ฮึ่ย!
คำพูดของเขาทำให้ทุกคนในที่นั่นตะลึงงัน
หลินฉีเย่อ้าปากค้าง น้ำลายไหลออกมาตามมุมปาก
ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน!
จี้เนี่ยนในใจกำลังปรบมือให้หลี่อู๋เลี่ยงอย่างบ้าคลั่ง ช่างเป็นการเล่นที่เยี่ยมยอด!
สมาคมซังเสียต้องการรองประธานแบบนี้!
มีหลี่อู๋เลี่ยงอยู่ สมาคมซังเสียจะไม่รุ่งโรจน์ได้อย่างไร!
ธอร์มองการกระทำของหลี่อู๋เลี่ยง หัวใจเขาหล่นวูบ เขาตั้งใจว่าหลังจากช่วยซีฟได้แล้วจะลงมือกับหลี่อู๋เลี่ยง
แต่ว่าสมบัติของเขาคงจะถูกอีกฝ่ายเอาไปหมดแล้ว
แต่ตอนนี้ อย่างน้อยต่อหน้าซีฟ เขาจะทำเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด
คนที่เนรคุณ ไม่มีทางได้เป็นราชาแห่งแอสการ์ด
อย่างน้อยในภาพลักษณ์ก็ทำไม่ได้
และการกระทำครั้งนี้ของหลี่อู๋เลี่ยงที่สุดยอดที่สุดคือ ทำให้โลกิพูดอะไรไม่ออก ทุกการกระทำล้วนไร้ความหมาย
ตอนนี้ในนรกภูมิแบ่งเป็นสองฝ่ายเท่านั้น
ฝ่ายหนึ่งคือธอร์และหลี่อู๋เลี่ยง อีกฝ่ายคือโลกิและเฮล่า
โลกิกัดฟันจนได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าด
"หลี่อู๋เลี่ยง!"
หลี่อู๋เลี่ยงกอดร่างอ่อนนุ่มของซีฟ หันไปมองโลกิแล้วตะโกนด่า:
"เรียกๆๆ ฉันเป็นพ่อเธอหรือไง ร้องเรียกวิญญาณอะไรของเธอ!"
"ก่อนหน้านี้ฉันยังเลี้ยงเหล้าเธอเลยนะ ถึงจะเป็นเหล้าส่งวิญญาณ แต่เธอดื่มแล้วไม่ตายก็เพราะเธอไม่รู้จักกฎเกณฑ์"
"เหล้าส่งวิญญาณ คนละหนึ่งถัง ของเธอหมดแล้ว!"
เขาด่าเสร็จก็หันไปมองธอร์พลางพูด "พี่ชาย รอฉันนะ ถึงแม้น้องชายจะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ร่างกายและจิตใจยังอ่อนล้าอย่างมาก กลัวว่าแม้แต่หญิงแก่คนนั้นก็ยังรังแกฉันได้"
"แต่ฉันก็ยังจะช่วยเธอต่อสู้กับโลกิอย่างไม่หวั่นเกรง!"
"ฉันจะส่งพี่สะใภ้ให้พวกเขาดูแลก่อน เธอต้องรอฉันนะ!"
ซีฟในอ้อมกอดของเขากะพริบตา ในทันใดนั้นก็รู้สึกชื่นชมชายหนุ่มที่ช่วยนางมากขึ้น
"น้องชายที่แสนดี หลังจากนี้ข้าจะพาพี่ชายของท่านขอบคุณท่านอย่างสมน้ำสมเนื้อ"
พูดพลาง
ซีฟใช้พลังเทพมากมายเพื่อรวบรวมของเหลวสีเขียวอ่อนหนึ่งหยด ส่งมาถึงริมฝีปากของหลี่อู๋เลี่ยง
"นี่คือแก่นแห่งชีวิตที่ข้ารวบรวมมาร้อยปี ท่านกินมันลงไป จะสามารถฟื้นฟูพลังกายได้"
หลี่อู๋เลี่ยงกลืนมันลงไปในคำเดียว ทันใดนั้นความอ่อนเพลียในร่างกายก็หายไปหมดสิ้น
ประสิทธิภาพดีมาก!
ธอร์เกือบจะระเบิดด้วยความโกรธ!
หยดน้ำแก่นชีวิตนี้ต้องใช้พลังเทพเกือบทั้งหมดของซีฟเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ถึงจะรวบรวมได้ จะบอกว่าเป็นโลหิตจากใจของนางก็ไม่เกินจริง
ทำไมถึงให้ไอ้หนูนี่ง่ายๆ แบบนี้!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
มือของไอ้หนูนั่นอยู่ตรงไหนกัน!
กอดไม่เลิกเสียทีนี่!
หลี่อู๋เลี่ยงหรี่ตาพลางพูดด้วยความซาบซึ้ง "พี่สะใภ้ ท่านไปพักผ่อนเถอะ"
เขาพาซีฟไปหาจี้เนี่ยน จากนั้นหันไปมองนิกซ์อย่างจริงจังและพูดว่า "รีบไปบอกสวรรค์เทียนถิงและเย่ฟานที่ต้าเซีย"
"ต้าเซียกำลังจะเผชิญกับสงครามอันยากลำบาก!"
"และช่วยปกป้องซือเสี่ยวหนานด้วย ตราบใดที่โลกิยังไม่ตาย อย่าออกห่างจากนาง"
นิกซ์ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่จากไปทันที
นางเข้าใจดี
เรื่องนี้สำคัญมากสำหรับหลี่อู๋เลี่ยง และในที่นี้มีเพียงนางคนเดียวที่เป็นเทพเจ้า มีความสามารถที่จะออกจากนรกภูมิได้โดยตรง
ขณะนั้น
สายฟ้าฟาดกระหน่ำราวกับพลังแห่งเทพอันน่าเกรงขาม เสมือนแสงแห่งการทำลายล้าง กำลังก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้าแห่งนรกภูมิ
ธอร์มองโลกิพลางพูดเสียงทุ้ม "โลกิ วันนี้ข้าต้องฆ่าเจ้า"
โลกิพูดว่า "ธอร์ ระหว่างเรามีความเข้าใจผิด แต่ตอนนี้อธิบายก็เสียเวลาเปล่า ข้าบอกได้เพียงว่าการเตรียมการทั้งหมดนี้ไม่ได้มุ่งเป้าที่เจ้า!"
"ทั้งหมดนี้เป็นการเตรียมการเพื่อเทพสูงสุด ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ขวางทางข้า"
"ตอนนี้ในแอสการ์ด มีเพียงเจ้าและข้าเท่านั้นที่จะสามารถเผชิญหน้ากับความวุ่นวายในอนาคตได้ มีเพียงคนเดียวนั้นไม่เพียงพอ"
"หลังจากนี้ข้าจะเริ่มสงครามกับต้าเซีย ข้าเพียงต้องการให้เจ้ายืนดูเท่านั้น"
เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะเกลี้ยกล่อมธอร์ ไม่ให้สู้กันต่อไป
สถานการณ์ตอนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการหรือสามารถควบคุมได้
ยิ่งสู้ยิ่งเสียเปรียบ
ผู้ที่ได้ประโยชน์มีเพียงหลี่อู๋เลี่ยงผู้เป็นตัวแทนของเทพต้าเซียเท่านั้น
สีหน้าของธอร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย
หากเป็นเช่นที่โลกิพูดจริง การต่อสู้ระหว่างพวกเขาก็เป็นเพียงการทำให้กันและกันอ่อนแอลงเท่านั้น
แต่ถ้าจะปล่อยให้จบแบบนี้...
ต่อหน้าซีฟและเทพในฝ่ายของเขา จะไม่มีทางอธิบายได้!
ในขณะที่พวกเขายืนแข็งทื่ออยู่ที่นั่น
แสงดาบสายหนึ่งปรากฏขึ้น
ฟันลงบนไหล่ของโลกิโดยตรง เลือดสีดำพุ่งกระเซ็น
"โลกิ ตายซะ!"
หลี่อู๋เลี่ยงมองด้วยสายตาเยียบเย็น ท้าทายโลกิ
ร่างของโลกิเจ็บปวด เขาจึงตอบโต้ด้วยหมัดเดียว แต่หลี่อู๋เลี่ยงไม่หลบเลี่ยง
โครม!
หลี่อู๋เลี่ยงลอยกระเด็นไปในอ้อมกอดของธอร์
"พี่ชาย...น้องพยายามแล้ว..."
ธอร์ตกใจ!
เจ้าอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ?
ทำไมดูเหมือนเจ้ากำลังจะตายอย่างนั้น!
โลกิยิ่งตกใจ!
ตัวเองถูกหลอกอีกแล้ว!
เมื่อเป็นเช่นนี้ ธอร์ก็ลงมือควบคุมสายฟ้าโจมตีโลกิทันที
ทั้งสองไม่มีอะไรจะพูดกันอีกต่อไป และไม่สามารถคุยกันได้อีก
หลี่อู๋เลี่ยงเห็นว่าแผนของตนสำเร็จ ก็ไม่อยู่ต่อ
หันไปมองหลินฉีเย่และคนอื่นๆ พลางพูดว่า "ไป! ที่นี่ฝากให้ธอร์กับพวกเขา การต่อสู้แบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะมีส่วนร่วมได้อีกต่อไป"
ฝูงภูเขาซากศพได้ล้อมเข้ามา อ้าปากน่ากลัวเพื่อจะกลืนกินชีวิตตรงหน้า
ทีร์ยืนขวางหน้าหลี่อู๋เลี่ยงและพวกเขา
"ที่นี่ฝากให้ข้า พวกเจ้าพาซีฟออกจากนรกภูมิ!"
เขาแกว่งขวานใหญ่ ฟันเข้าไปที่ภูเขาซากศพ
พรวด!
ทีร์กระโดดเข้าไปในภูเขาซากศพ ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ อีก
หลี่อู๋เลี่ยง: ???
"ธอร์คงจะลำบากหน่อย..."
(จบบท)