บทที่ 18: หนทางใหม่ในการละลายทรัพย์

บทที่ 18: หนทางใหม่ในการละลายทรัพย์

ผู้จัดการเบิกตากว้างด้วยความโกรธ จ้องมองเธอเขม็ง

แต่เขาไม่ได้โวยวายทำท่าทางใหญ่โตเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

โอวอี้หานเมินเฉยต่อโทสะของเขา หลังจากด่ากราดจนสะใจ เธอก็รีบเช็กบิลแล้วเดินออกมาทันที

ค่าความประทับใจของเกาชิงเฉิน +5

ค่าความประทับใจของเกาชิงเฉิน -5

ค่าความประทับใจของเกาชิงเฉิน +5

ค่าความประทับใจของเกาชิงเฉิน -5

...

หลังจากโอวอี้หานเดินออกมาจากร้านอาหาร เธอก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนการเปลี่ยนแปลงค่าความประทับใจของเกาชิงเฉินอีกหลายระลอก

เธอไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นต้องต่อสู้กับความคิดตัวเองมากแค่ไหนหลังจากเธอเดินออกมา แต่หลังจากตัวเลขเด้งขึ้นเด้งลงอยู่หลายรอบ สุดท้ายค่าความประทับใจก็ไปหยุดนิ่งอยู่ที่ติดลบ 30

โอวอี้หานกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เลิกสนใจเรื่องนี้ไป

เหมือนกับที่คนบางประเภทเกิดมาเพื่อดึงดูดกัน ก็ย่อมมีคนบางประเภทที่เกิดมาเพื่อผลักไสกัน

เธอกับเกาชิงเฉินคงจัดอยู่ในประเภทหลัง

นอกจากจะสะดุดตาความหล่อของเขาในตอนแรกแล้ว พูดตามตรง เธอไม่ค่อยชอบเด็กหนุ่มประเภทที่ดูมืดมนและอารมณ์อ่อนไหวเปราะบางแบบนี้เท่าไหร่

มันเหมือนกับหลุมดำที่แสงอาทิตย์ส่องไปไม่ถึง ทำให้เดาใจยากตลอดเวลา นอกจากจะทำให้อารมณ์ขุ่นมัวแล้ว ยังทำให้รู้สึกเหนื่อยใจอีกด้วย

โอวอี้หานเป็นคนชอบความสุขที่เรียบง่าย ไม่ชอบฝืนใจตัวเอง

ดังนั้นต่อให้เธอจะขาดแคลนหนุ่มหล่อระดับ 9 คะแนนมากแค่ไหน เธอก็ไม่อยากฝืนเคี้ยวกระดูกชิ้นโตอย่างเกาชิงเฉินหรอก... จ่ายเงินไปแล้ว ข้าวก็ยังไม่ได้กิน แถมมือยังมาโดนลวกอีก

โอวอี้หานไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากซื้อ 'เจียนปิ่งกั่วจือ' (เครปจีน) กับชานมไข่มุกข้างทางมากินแก้ขัด

การต้องนั่งบนม้านั่งสาธารณะ ชูมือข้างที่โดนลวกขึ้น แล้วพยายามใช้มือเดียวประคองกินเจียนปิ่งกั่วจือกับดูดชานม มันช่างทุลักทุเลสิ้นดี

แต่ท้องของเธอกำลังประท้วงหนัก เธอจึงไม่สนมารยาทหรือความสง่างามใดๆ อีกต่อไป

เธอยัดมันเข้าปากอย่างรวดเร็ว จัดการปัญหาปากท้องให้จบๆ ไป

"อื้ม... ค่อยยังชั่วหน่อย" หลังจากกินเสร็จ เธอก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

อาจเป็นเพราะเรื่องเร่งด่วนคลี่คลายลงแล้ว จู่ๆ เธอก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่มือมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอตัดสินใจมองหาคลินิกแถวนั้นเพื่อทำแผล

เธอเดินเข้าไปใน 'คลินิกเหรินเหิง' ซึ่งมีขนาดค่อนข้างใหญ่ โอวอี้หานรับบัตรคิวจากพยาบาลแล้วไปนั่งรอที่เก้าอี้

ข้างๆ เธอมีชายวัยกลางคนสวมชุดนอนลากรองเท้าแตะ ท่าทางซอมซ่อ นั่งไอโขลกๆ พลางเปิดไลฟ์สดของสตรีมเมอร์สาวเสียงดังลั่น

"...เอาล่ะค่ะ~ ครอบครัวของฉัน จบช่วงเต้นเซ็กซี่แล้วนะคะ ช่วยสนับสนุนกันหน่อยน้า~ ใครมีจรวดก็ส่งจรวด ใครไม่มีก็ช่วยเติมเงินสัก 1 หยวน เพื่อรับป้ายแฟนคลับก็ได้ค่ะ สตรีมเมอร์โยวโยวรักทุกคนนะคะ จุ๊บๆ~~"

เดิมทีโอวอี้หานรู้สึกรำคาญนิดหน่อย แต่พอได้ยินสตรีมเมอร์สาวขอของขวัญ จู่ๆ เธอก็เกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมา

"พี่ชาย ในนี้เปย์เงินให้คนอื่นได้ด้วยเหรอคะ?" โอวอี้หานยกอุ้งมือข้างซ้ายขึ้นทักทาย แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยถามชายคนข้างๆ

ชายวัยกลางคนไอโขลกๆ สองที มองโอวอี้หานอย่างสงสัย

"ก็ใช่น่ะสิ สตรีมเมอร์สาวๆ เขามาไลฟ์ก็เพื่อหาเงิน ถ้าเปย์ไม่ได้ เขาจะมาไลฟ์ทำไมล่ะ?"

พูดจบเขาก็ไอออกมาอีกชุดใหญ่

โอวอี้หานแสร้งทำเป็นยกมืออีกข้างขึ้นปิดจมูกและปาก แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง

"แล้วในนั้นมีสตรีมเมอร์ผู้ชายหล่อๆ บ้างไหมคะ?"

ชายวัยกลางคนกดออกจากห้องไลฟ์ เลื่อนหน้าจอสองสามทีแล้วยื่นให้เธอดูหน้าแรก

"น่าจะมีนะ... ลองดูสิ มีทั้งสายโชว์ความสามารถ สายเกมเมอร์ น่าจะมีคนหล่อๆ อยู่บ้างแหละ"

โอวอี้หานกวาดตามองแวบเดียว ราวกับได้ค้นพบโลกใบใหม่

"โอเค เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ชาย"

พี่ชายคนนั้นกดกลับเข้าไปในห้องไลฟ์ของสตรีมเมอร์สาว แล้วตอบกลับสั้นๆ สามคำ

"ไม่เป็นไร"

โอวอี้หานนั่งตัวตรง ถามระบบในใจทันที

"ระบบ ระบบ เงินของนายเอาไปเปย์ให้สตรีมเมอร์ผู้ชายได้ไหม?"

ระบบ: [ได้ แต่มีเงื่อนไข 2 ข้อ: ข้อแรก อีกฝ่ายต้องเปิดกล้อง; ข้อสอง หน้าตาจริงของอีกฝ่ายต้องมีคะแนนตั้งแต่ 8 คะแนนขึ้นไป]

โอวอี้หานทำมือเป็นรูปโอเค คิ้วกระตุกด้วยความดีใจ

ในเมื่อเปย์ได้ง่ายๆ จากที่บ้าน จะต้องลำบากวิ่งวุ่นออกไปหาเรื่องใช้เงินกับคนตัวเป็นๆ ข้างนอกทำไมกัน?

แถมคนที่มาเป็นสตรีมเมอร์ก็เพื่อหาเงินอยู่แล้ว ส่วนเธอก็แค่ต้องการใช้เงินกับคนหล่อ นี่มันสถานการณ์แบบวิน-วิน ที่ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?