บทที่ 16: การพบพานกับเกาชิงเฉิน

บทที่ 16: การพบพานกับเกาชิงเฉิน

สเต็กถูกยกมาเสิร์ฟโดยมีฝาครอบทรงระฆังคว่ำปิดทับไว้

โดยปกติแล้ว พนักงานเสิร์ฟจะรอจนกระทั่งวางจานลงบนโต๊ะและได้รับอนุญาตจากลูกค้าก่อน จึงจะเปิดฝาครอบออก

เมื่อได้ยินเสียง โอวอี้หานที่กำลังนั่งเท้าคางทอดสายตามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนผ่านกระจกหน้าต่าง ก็หันกลับมามองพนักงานเสิร์ฟเจ้าของเสียงนั้น

[ติ๊ง! 'ระบบเทพเจ้าเศรษฐีเปย์หนุ่มหล่อพาฉันเลิศเลอ' เริ่มทำการสแกน...

ชื่อ: เกาชิงเฉิน

อายุ: 18 ปี

ส่วนสูง: 185 ซม.

น้ำหนัก: 69.8 กก.

คะแนนหน้าตา: 9.2 คะแนน

เพศชายผู้นี้ผ่านเกณฑ์การใช้จ่ายของโฮสต์]

โอวอี้หาน: "..."

หนุ่มหล่อระดับ 9 คะแนน!

แถมยังหล่อเหลาเอาการเสียด้วย โครงหน้าชัดเจนได้รูป ผิวพรรณขาวจัด ภายใต้ผมหน้าม้าที่ปรกลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกคิ้วที่สวยงามโดดเด่น ดวงตาคู่นั้นแฝงแววโศกซึ้งโดยธรรมชาติ ทว่ากลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างเหลือเชื่อ ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของผู้ที่สบตาเข้าไป

ความประทับใจแรกของโอวอี้หานที่มีต่อเขาคือ เขาดูเหมือน 'เจ้าชายผู้โศกเศร้า' ที่เดินออกมาจากหน้าหนังสือการ์ตูนไม่มีผิด

ในขณะที่โอวอี้หานกำลังจ้องมองเขาอย่างเหม่อลอยนั้นเอง...

[ค่าความประทับใจของเกาชิงเฉิน -5]

โอวอี้หาน: ???

เกิดอะไรขึ้น?

ฉันแค่มองเขาครู่เดียว ค่าความประทับใจลดลงตั้ง 5 แต้มเลยเหรอ?

เฮอะ! น่าขำชะมัด จะเล่นตัวอะไรนักหนา หน้าตาคนเรามีไว้ให้มองไม่ใช่หรือไง?

อาจเป็นเพราะทุกอย่างดูราบรื่นและง่ายดายเกินไปตอนอยู่กับเย่จื่อห่าว พอเกาชิงเฉินหักค่าความประทับใจดื้อๆ แบบนี้ โอวอี้หานจึงรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

ด้วยความหมั่นไส้และอยากเอาชนะ

เธอจึงไม่ยอมละสายตา แต่กลับจงใจจ้องมองเขาเขม็งในสิ่งที่เขาไม่ชอบ พร้อมกันนั้นก็ไม่ยิ้มและไม่เอ่ยปากตอบรับใดๆ

ที่เกาชิงเฉินไม่ชอบถูกจ้องมอง เพราะเขาเคยถูกลวนลามในร้านอาหารแห่งนี้มาแล้วหลายครั้ง

ทั้งหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม หญิงสาวแต่งหน้าจัดที่ท่าทางกร้านโลก หรือแม้กระทั่งผู้ชายด้วยกันที่ฉวยโอกาสเอื้อมมือมาบีบบั้นท้ายเขาต่อหน้าธารกำนัล

เขาเคยขัดขืน เคยรู้สึกถูกหยามเกียรติและอยากจะสั่งสอนคนพวกนั้น แต่หลังจากถูกผู้จัดการร้านหักเงินเดือนและขู่ไล่ออกหลายครั้ง เขาก็ไม่กล้าขัดขืนอีก

เพราะเขาจำเป็นต้องใช้เงินจากงานนี้ และไม่อาจสูญเสียรายได้ไปได้

บางครั้งเขาก็เกลียดตัวเอง เกลียดที่เกิดมาหน้าตาดีแบบนี้

ถ้าหน้าตาเขาธรรมดากว่านี้ เขาเชื่อว่าคงไม่ต้องเจอปัญหามากมายขนาดนี้

และเพราะเกลียดใบหน้าของตัวเอง เขาจึงไม่ชอบให้ใครมาจ้องมอง แม้จะเป็นเพียงความชื่นชมธรรมดา เขาก็รู้สึกรังเกียจ

เมื่อคิดได้ดังนั้นและเห็นหญิงสาวตรงหน้ายังคงจ้องมองไม่เลิก ความรำคาญในใจเขาก็พุ่งสูงขึ้น

ถึงกระนั้น เพื่อรักษาหน้าที่การงาน เขาจำต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกรู้สา และเอ่ยถามเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล

"สวัสดีครับคุณผู้หญิง อาหารของคุณมาเสิร์ฟแล้ว จะให้ผมเปิดฝาครอบออกเลยไหมครับ?"

[ค่าความประทับใจของเกาชิงเฉิน -5]

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าค่าความประทับใจของเกาชิงเฉินลดลง 10 แต้ม เนื่องจากแต้มอัปเกรดคงเหลือปัจจุบันคือ 0 จึงไม่สามารถหักได้ ระบบจะทำการสะสมเป็นค่าติดลบ แต้มอัปเกรดคงเหลือปัจจุบันของโฮสต์: -1]

???

โอวอี้หานตกใจแทบสิ้นสติ

ระบบบอกแค่ว่าเพิ่มความประทับใจจะได้แต้มอัปเกรด ไม่เคยบอกสักคำว่าถ้าความประทับใจลดลงจะโดนหักแต้มด้วย!

วินาทีนั้น เธอรู้สึกราวกับมีม้าอัลปาก้านับหมื่นตัววิ่งควบผ่านหัวไป

โอวอี้หานไม่กล้าต่อกรกับหนุ่มหล่อมาดขรึมคนนี้อีกต่อไป เธารีบฉีกยิ้มประจบเอาใจและตอบกลับอย่างสุภาพที่สุด

"ตกลงค่ะ รบกวนช่วยเปิดให้ฉันเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ"

เกาชิงเฉินมองเธอด้วยสายตาหวาดระแวง

'ช่วย'? เธอใช้คำสุภาพกับเขาอย่างนั้นเหรอ?

แถมยังยิ้มได้น่าขนลุกพิลึก

ผู้หญิงคนนี้ต้องกำลังวางแผนร้ายอะไรอยู่แน่ๆ

[ค่าความประทับใจของเกาชิงเฉิน -5]

โอวอี้หานแทบไม่อยากจะเชื่อ!!

ทำไมค่าความประทับใจถึงลดลงอีกแล้วล่ะ?

เธอสุภาพขนาดนี้แล้วนะ!!!

เป็นเพราะเขารู้สึกว่าเธอยังจ้องหน้าเขาอยู่หรือเปล่า?

แต่ถ้าจะตอบคำถามเขา การไม่มองหน้ามันจะเหมาะสมเหรอ?

พ่อหนุ่มหล่อคนนี้เอาใจยากชะมัด รับมือยากสุดๆ ไปเลย

รู้งี้ไม่น่ามาเจอเขาเลย

ไม่น่ามากินข้าวร้านนี้เลยจริงๆ

เสียใจ โอ๊ย เสียใจ!

เธอเสียใจจนไส้เขียวไปหมดแล้ว

ในใจของโอวอี้หานตอนนี้ ตัวการ์ตูนแทนใจของเธอกำลังคลุ้มคลั่งและสติแตกไปเรียบร้อยแล้ว