บทที่ 46 ขับไล่ออกจากจวนท่านแม่ทัพ

บทที่ 46

ขับไล่ออกจากจวนท่านแม่ทัพ

อวี้เจี๋ยพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดในส่วนอื่น ๆ ตามร่างกาย จ้องเขม็งมองอวี้ซีหยวนด้วยสายตาแข็งกร้าวพร้อมเอ่ยถาม “เจ้ากำลังจะทำอะไรกันแน่?”

“ในวันนั้น อวี้เซียงกรีดผิวหนังของข้าสามสิบเจ็ดแผล ส่วนเจ้าใช้ดาบเล่มเดียวปลิดชีวิตของข้า ดังนั้นวันนี้ข้าจะเอาคืนด้วยรอยแผลสามสิบเจ็ดแห่ง แต่ข้ากลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งที่ขาดหายไป”

“เจ้า อ๊ะ...”

ขณะที่อวี้เจี๋ยต้องการจะกระเสือกกระสนถอยหลัง เขากลับสัมผัสได้ถึงแสงวาววับเย็นเยียบที่พุ่งเข้ามาต่อหน้าต่อตา ปลายกริชถูกแทงทะลุเข้าไปยังตำแหน่งที่ตรงกันกับหัวใจของเขา หลังดิ้นทุรนทุรายเพราะความเจ็บปวดทรมานเพียงครู่ เปลือกตาของอวี้เจี๋ยก็ค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่ดับสิ้น

ฝ่ายอวี้เซียง แม้ว่านางจะยังไม่ถูกโจมตีจนถึงจุดเอาชีวิต ทว่าความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับร่างกายของนางนั้นสาหัสเกินกว่าหญิงสาวตัวเล็ก ๆ เช่นนางจะสามารถทนทานได้ นางถูกทรมานจนสิ้นลมหายใจไปอย่างช้า ๆ ร่างที่นอนกองอยู่กับพื้นแน่นิ่งไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป

ครั้นไป๋ตู้รั่วเห็นว่าเลือดเนื้อเชื้อไขทั้งสองของตนเพิ่งสิ้นลมหายใจไปต่อหน้าด้วยน้ำมือของอวี้ซีหยวน โทสะของนางทวีคูณขึ้นเสียจนเส้นเลือดแทบปริแตก หลังจากแผดเสียงกรีดร้องดังกึกก้อง นางก็รีบพุ่งตัวเข้าหาอวี้ซีหยวนด้วยความเคียดแค้นอย่างที่สุด

เป็นไปตามที่คาดการณ์ จ้านยังคงยืนอยู่ระหว่างกลางเพื่อขวางทางนางไว้

อย่างไรก็ตาม ฝีปากอันแสนร้ายกาจยังคงพ่นคำผรุสวาทออกมาสาปแช่งอวี้ซีหยวนอย่างบ้าคลั่ง

ถึงกระนั้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไป๋ตู้รั่วพ่นคำสาปแช่งมากมายมหาศาลเหล่านี้เพื่อดุด่านาง ดังนั้นอวี้ซีหยวนจึงไม่ถือโทษหรือเก็บมาเป็นอารมณ์มากนัก ทว่ายิ่งนานคารมคมคายของไป๋ตู้รั่วยิ่งหยาบคายเกินรับไหว

“นังนอกคอกไร้ประโยชน์! สารเลวเลี้ยงไม่เชื่อง เลวไม่ต่างอะไรไปจากผีนังแม่แพศยาของแก ฆ่าแล้วไม่ยอมตาย ยังมีหน้ากลับมาเหยียบเรือนหลังนี้ ต้องการทำให้จวนท่านนายพลยุ่งเหยิงงั้นรึ?!”

อวี้ซีหยวนพุ่งพรวดออกไปคว้าลำคอของไป๋ตู้รั่วไว้ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ฝืนแค่นเสียงถามอีกครั้ง “หากกล้าก็พูดอีกครั้งสิ?!”

“ข้าบอกว่า... แค่กๆ...”

ลำคอไป๋ตู้รั่วถูกบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเกิดภาวะขาดอากาศหายใจอย่างรุนแรง คำกล่าวไม่อาจเค้นผ่านลำคอออกมาได้อีก ทุกสิ่งอย่างที่อยู่เบื้องหน้าค่อย ๆ เลือนหายไป คงเหลือเพียงความมืดมิดดำสนิทนับไม่ถ้วน

เรื่องราวเลยเถิดมาถึงขั้นนี้ สภาพของนางเริ่มดูไม่ได้เสียแล้ว

ขณะนี้อวี้ซีหยวนเป็นผู้เดียวที่ดำรงอยู่ ณ จุดสูงสุดของพายุมรสุม การรัดคอไป๋ตู้รั่วให้ขาดใจตายถือเป็นเรื่องเล็กน้อย ทว่าหากนางถูกขับไล่ออกจากจวนท่านแม่ทัพ แม้ว่าพระตำหนักขององค์ชายรัชทายาทจะยังอ้าแขนรับนาง แต่มันก็จะทำให้องค์ชายรัชทายาทกลายเป็นเป้าสายตาและถูกไพร่ฟ้าประชาชนวิพากษ์วิจารณ์ในทางเสียหาย

ในฐานะที่เขาเป็นถึงองค์ชายรัชทายาทไม่ควรมีประวัติด่างพร้อย ฉะนั้นต้องไม่ควรปล่อยให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น

ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้องค์ชายรัชทายาทจะปกป้องอวี้ซีหยวนอย่างไร ในทางกฎหมายบ้านเมืองแล้ว รับประกันได้เพียงว่าโทษของอวี้ซีหยวนจะไม่ถึงตายเท่านั้น

ไม่ได้!

จะต้องหยุดนางเสีย

จ้านตั้งท่าจะก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อหยุดยั้งการกระทำของอวี้ซีหยวน ไม่คาดคิดว่าร่างหนึ่งในเสื้อคลุมสีฟ้าน้ำแข็งจะปราดเข้ามาคว้าแขนของอวี้ซีหยวนไว้ด้วยความรวดเร็วยิ่งกว่า

เป็นองค์ชายรัชทายาทนั่นเอง!

“ไปกันเถอะ”

ลั่วจ้านชิงกล่าว

ดวงตาของอวี้ซีหยวนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ นางไม่สนใจฟังเขาสักนิด

“ไปกันเถอะ!”

เขากล่าวย้ำอีกครั้งโดยเพิ่มระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย

ความแข็งแกร่งของลั่วจ้านชิงในการออกแรงดึงแขนนางก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน

อวี้ซีหยวนหันกลับไปมองเขา ทันใดนั้นลั่วจ้านชิงบังเกิดความตระหนกระคนประหลาดใจเล็กน้อย ในพริบตาที่ดวงตาของทั้งสองสบประสาน

เขาไม่คาดคิดเลยว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้กำลังหลั่งน้ำตาด้วยความรวดร้าว

หรือ... คำกล่าวของอีกฝ่ายเกี่ยวกับผู้เป็นแม่จะกระทบกระเทือนจิตใจนาง?

รัศมีเย็นยะเยือกรอบกายลั่วจ้านชิงสลายไปหลายส่วน เขาผลักร่างไป๋ตู้รั่วออกไปอีกทางหนึ่งอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะรวบร่างบางของอวี้ซีหยวนให้เข้ามาในอ้อมแขนแกร่ง แนบศีรษะไว้ข้างหูอวี้ซีหยวนแทนการปลอบโยน พร้อมกับเปล่งเสียงลอดริมฝีปากแผ่วเบา ครู่ต่อมา อวี้ซีหยวนสูดลมหายใจเข้าด้วยความขมขื่น ทว่าครั้งนี้นางไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตนได้เลย

สิ่งที่เกิดขึ้นภายในระยะเวลาอันสั้นทำให้ไป๋ตู้รั่วรู้สึกราวกับตนตายตกไปแล้วก่อนจะฟื้นขึ้นใหม่ หลังแยกตัวออกจากกรงเล็บแหลมคมของอวี้ซีหยวนได้สำเร็จ นางได้รับความช่วยเหลือจากคนรับใช้ที่อยู่ข้างกาย สำลักไอออกมาสองสามครั้ง จากนั้นจึงกลืนกินเม็ดยาเพื่อให้ผ่อนคลายความตึงเครียด