บทที่ 24 หว่านเบ็ดหวังตกปลาใหญ่*

บทที่ 24

หว่านเบ็ดหวังตกปลาใหญ่*

(*หว่านเบ็ดหวังตกปลาใหญ่ = วางแผนระยะยาวโดยไม่รีบหวังผล เพื่อให้ได้รับประโยชน์ที่มากยิ่งขึ้น)

อวี้ซินหรานไม่เข้าใจถ้อยคำเหล่านั้น นางเงยหน้ามอง   อวี้ซีหยวนพร้อมเอ่ยถาม “พี่สาว เหตุใดเขาถึงกล่าวว่าท่านไม่ใช่คุณหนูสามเล่าเจ้าคะ?”

อวี้ซีหยวนขดริมฝีปาก ก่อนเอ่ยตอบนางด้วยเสียงแผ่วเบา “เพราะเราสองคนต่างหลบหนีออกมาจากจวนหลังนั้นแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่ใช่คุณหนูสาม และซินหรานเองก็ไม่ใช่คุณหนูสี่อีกต่อไป!”

ครั้นเอ่ยถึงการหลบหนีออกมาจากจวนท่านทัพ               อวี้ซินหรานก็เผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขออกมาอีกครั้ง

ใช่ พวกนางออกมาจากนรกแห่งนั้นแล้ว!

ในอนาคตจะไม่มีใครลากนางให้ออกไปซักผ้าที่ลำธารน้ำแข็งในช่วงฤดูหนาวไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคอยมองดูพี่สาวจับไข้สูงโดยที่ไม่อาจซื้อหยูกยามารักษา วันข้างหน้านางจะคอยติดตามพี่สาวเพื่ออยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป

ฉางอี้เหลือบมองรูปลักษณ์อันไร้เดียงสาซึ่งเปี่ยมไปด้วยความสุขของอวี้ซินหราน ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้อย่างตรงไปตรงมา

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าพลันดังขึ้นจากด้านนอก ฉางอี้จึงจำเป็นต้องกำบังกายอยู่กลางอากาศอีกครั้ง ไม่อาจกล่าวคำใดได้อีก

อวี้ซีหยวนมองไปทางประตู ความหวาดระแวงที่ก่อตัวขึ้นคลายลงในทันทีที่นางเห็นชายชรา

ร่องรอยแปลกประหลาดปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายชรา เขาก็เช็ดเหงื่อออกด้วยผ้าเช็ดหน้า ก่อนจะเดินไปหา            อวี้ซีหยวน นั่งลง แล้วกล่าวด้วยเสียงต่ำ “ข้าต้องขอโทษแม่นางด้วย ไม่รู้ว่านายท่านหอฮ่วนเยวี่ยของเราหายไปไหนกันหมด ข้าไม่พบใครเลย”

“อย่างไรก็ตาม เราควรพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของยาอายุวัฒนะกันหน่อยดีหรือไม่?”

อวี้ซีหยวนเลิกคิ้ว “หืม? ยังมีสิ่งใดต้องสนทนากันอีก?”

นางยอมติดตามเขาขึ้นมาชั้นบนเพราะชายชราบอกว่าเขาอยากให้นางพบหน้านายท่านแห่งหอฮ่วนเยวี่ยเสียก่อน แต่ในเมื่อไม่มีใครอยู่ที่นี่ เช่นนั้นยังมีสิ่งใดให้ต้องพูดคุยกันอีก?

ชายชรากล่าวว่า “การที่แม่นางสามารถบอกคุณสมบัติของยาอายุวัฒนะหายากเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน เห็นทีแม่นางจะต้องเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุอย่างแน่นอน! ถึงอย่างไรยาอายุวัฒนะเหล่านั้นก็เป็นสิ่งที่นายท่านเพียรพยายามอย่างยิ่งให้ได้มันมา หากเขารู้เข้าว่าแม่นางกวาดพวกมันไปจนเกลี้ยงแล้วละก็...”

“ข้าไม่ได้ฉ้อโกง ไม่ได้ขโมยแต่อย่างใด ที่ได้รับมาก็เป็นเพราะกฎที่พวกท่านระบุไว้ จะโทษข้าได้อย่างไรกัน?”

อวี้ซีหยวนนึกโกรธเคืองเล็กน้อย

หากพวกมันเป็นสิ่งล้ำค่าทางจิตใจสำหรับนายท่านของเขาจริง เช่นนั้นไม่ควรนำมันออกมาแต่แรกจึงจะถูก

หรือว่า... จะให้เปลี่ยนเป็นสิ่งอื่นก็ย่อมได้!

ดวงตาของอวี้ซีหยวนเปล่งประกายทันใด

“ถึงแม้ยาอายุวัฒนะเหล่านี้จะไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการอย่างแท้จริง แต่ข้าก็สามารถซื้อมันมาโดยไม่ต้องใช้หินวิญญาณแลกเปลี่ยน ไม่ทราบว่าท่านผู้ชราเคยได้ยินวลีที่ว่า ‘มีของถูกไม่รีบคว้าไว้ก็เป็นไข่ตะพาบ*’ หรือไม่?”

(*มีของถูกไม่รีบคว้าไว้ก็เป็นไข่ตะพาบ = หมายความว่า เมื่อเจอของถูกหรือของฟรี ใครไม่รีบฉกฉวยไว้ก็โง่มาก)

อวี้ซีหยวนคิดว่าหากตนเปรยประโยคดังกล่าวออกไป เป็นไปไม่ได้ที่ชายชราจะไม่ติดกับดัก!

เป็นไปตามที่นางคาดการณ์ไว้

ชายชราเงยหน้าขึ้น ดูเหมือนเขามองเห็นโอกาสที่จะพลิกสถานการณ์ได้ จึงเสนอขึ้นทันทีว่า “แม่นางได้รับมันมาด้วยความสามารถ ข้าคงไม่เรียกร้องคืน จริงสิ ข้าอนุญาตให้แม่นางสามารถนำอายุวัฒนะหายากภายในร้านไปได้ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งที่เหลือข้าขอเป็นผู้ตัดสินใจ บนตู้ธรรมดาเจ้าสามารถเลือกสิ่งใดก็ได้ตามปรารถนา...” ตราบใดที่เจ้าไม่นำพวกมันออกไปทั้งหมด!

ชายชราตระหนักดีถึงความล้ำค่าของยาอายุวัฒนะหายาก เมื่อเปรียบเทียบกับยาอายุวัฒนะทั่วไปภายในตู้ธรรมดาแล้ว ยาอายุวัฒนะหายากหนึ่งชนิดมีค่าเหนือกว่าน้ำยาอายุวัฒนะอย่างสามัญรวมกันเสียอีก

อย่างไรก็ตาม เป้าหมายสำคัญของหอฮ่วนเยวี่ยคือกิจการซื้อขายยาอายุวัฒนะ หากพวกมันถูกแจกจ่ายออกไปทั้งหมดโดยไม่ได้รับสิ่งแลกเปลี่ยน ย่อมเกิดความสูญเสีย

อวี้ซีหยวนตอบตกลงทันที

นางจดรายชื่อยาอายุวัฒนะที่ต้องการลงในกระดาษซึ่งวางอยู่ข้างกาย ก่อนส่งให้กับชายชรา

ชายชรารับมันมาอ่านด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

“แม่สาวน้อย... สิ่งที่เจ้าต้องการมีเพียงเท่านี้หรอกหรือ?”

อวี้ซีหยวนเลิกคิ้วพลางเอ่ย “โลภมากมักลาภหาย ข้ายังต้องการมีมิตรภาพอันดีกับหอฮ่วนเยวี่ยของพวกท่าน”

ชายชราหัวเราะพร้อมลูบเคราตนเอง ท่าทางของเขาดูปีติยินดียิ่ง ก่อนจะตอบกลับในทันที “แม่นางช่างกล้าหาญเสียจริง ในนามของหอฮ่วนเยวี่ย ข้ายินดีผูกมิตรกับเจ้า! เช่นนั้น ข้าคงไม่อาจเรียกขานเจ้าว่าแม่นางอีกต่อไปใช่หรือไม่?”

อวี้ซีหยวนเข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง จึงเผยรอยยิ้มก่อนจะถอดหมวกเหนือศีรษะออก

ความรวดเร็วนั้นเกินกว่าที่ฉางอี้และอวี้ซินหรานจะไหวตัวทัน พวกเขาไม่อาจห้ามปรามนางได้ทันการณ์

ชายชราคาดว่าอาจได้เห็นใบหน้าอันสวยสดงดงามของหญิงสาว ไม่คาดคิดว่าสตรีผู้สวมหมวกไม้ไผ่สานตรงหน้าจะมีหน้าตาน่าเกลียดประหนึ่งยักษา หนำซ้ำยังมีตุ่มหนองที่ปริแตกกระจายอยู่ทั่วใบหน้า ดูน่ากลัวชวนให้ขยะแขยงเป็นอย่างยิ่ง