บทที่ 3 น้องสาวอวี้ซินหราน

บทที่ 3

น้องสาวอวี้ซินหราน

“แค่ก... แค่ก...”

เสียงไอดังขึ้น อยู่ไม่ห่างไปจากนางนัก ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งโดยเค้นคอไอออกมาสองครั้ง เด็กหญิงกวาดสายตามองไปโดยรอบเพื่อหาใครสักคน ทันใดนั้นราวกับว่านางจำอะไรบางอย่างได้

“พี่สาว ใช่ ข้าต้องไปตามหาพี่สาว... พี่สาว พี่สาว!”

อวี้ซินหรานบังเกิดความรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาอย่างฉับพลัน หากพี่สาวของนางตายตกไปจริง เห็นทีท้องฟ้าคงประหนึ่งพังทลายลง

อวี้ซีหยวนพยายามบังคับขับพิษออกจากร่างกายของตนเอง หูของนางได้ยินเสียงร้องไห้ของอวี้ซินหรานแล้ว แต่ในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้ เมื่อนางเริ่มเคลื่อนไหว ทักษะที่เคยมีในช่วงชีวิตก่อนหน้าทั้งหมดของนางกลับไร้ประโยชน์

ด้วยความรู้สึกต้องการพบเจออวี้ซินหราน นางยิ่งเร่งความเร็วในการขับเอาสารพิษออกไป อย่างไรก็ตามสารพิษดังกล่าวสะสมอยู่ในจุดตันเถียนของนางมานานหลายปีแล้ว อีกทั้งตอนนี้อวี้ซีหยวนไร้ซึ่งพลังวิญญาณ ต่อให้จะบังคับขับมันออกมาอย่างไร ร่างกายย่อมต่อต้าน

“อุ๊บ...”

ภายในช่องปากเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดคาวคลุ้ง อวี้ซีหยวนมองไปยังเลือดสีดำที่นางพ่นออกมา ก่อนจะทอดถอนใจ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง นางก็ไม่สามารถกลับมาขยับกายได้อีก

ลืมไปเสียเถอะ เกิดใหม่ทั้งที เห็นทีการทำเช่นนี้คงดูรีบร้อนเกินไปกระมัง?

“ซินหราน หยุดร้องไห้เสียเถิด”

อวี้ซินหรานได้ยินเสียงดังกล่าว จึงรีบหันขวับกลับมามองหลังซากศพที่ทับถมเป็นภูเขาเลากา พบว่าอวี้ซีหยวนกำลังพยายามหยัดกายลุกขึ้น จึงรีบวิ่งตรงไปหา

“พี่สาว” อวี้ซินหรานร้องไห้ รีบโผเข้ากอดเอวของ           อวี้ซีหยวนไว้แน่นราวกับว่านางพบสมบัติที่สาบสูญไปนาน ครั้นพบแล้วจึงลังเลที่จะปล่อยมือ “พี่สาว โชคดีเหลือเกินที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ หากท่านมีอันเป็นไปขึ้นมา แล้วจากนี้ข้าควรทำอย่างไร ฮือ ฮือ ฮือ...”

ร่างกายของอวี้ซีหยวนค้างแข็งทื่อไปอย่างฉับพลัน      ห้วงอารมณ์ตกอยู่นสภาวะสับสน

เห็นได้ชัดว่าภายในใจของนางรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง แต่อาจเป็นความรู้สึกไม่สบายใจของเจ้าของร่างเดิมก็เป็นได้ ข้า... ข้าเคยปลีกวิเวกฝึกตนเพียงลำพัง และเป็นเช่นนั้นตลอดมาจนกระทั่งบรรลุขั้นแดนเทพ ผู้เดียวในชีวิตที่นางเคยใกล้ชิดคือบรรพชนแห่งสำนักผนึกสวรรค์ นี่เป็นครั้งแรกของอวี้ซีหยวนที่ได้สัมผัสเด็กหญิงตัวน้อยเช่นนี้

ถึงกระนั้นนางกลับนั่งลงโดยสัญชาตญาณ ใช้นิ้วมือปาดเช็ดน้ำตาของอวี้ซินหรานออก ก่อนจะลูบหลังนางแผ่วเบาพร้อมปลอบโยน “อย่าร้องไห้เลย ข้ายังสบายดี”

น้ำเสียงรวมถึงการเคลื่อนไหวของนางแข็งทื่อ ทว่านางพากเพียรอย่างยิ่งที่จะปลอบประโลมอวี้ซินหราน

อวี้ซินหรานส่ายหน้า เช็ดใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตาของตนจนสะอาด ก่อนกล่าวว่า “ข้าไม่ร้องไห้แล้ว”

ครั้นเห็นภาพตรงหน้า อวี้ซีหยวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้อนใจ

นางได้ครอบครองร่างของเจ้าของร่างเดิมเพื่อที่ตนเองจะได้เริ่มชีวิตใหม่ นับว่าติดหนี้บุญคุณเจ้าของร่างเดิม ดังนั้นน้องสาวของนางจึงควรได้รับการปกป้องดูแลอย่างดีที่สุด

น่าเสียดายที่นางไม่สามารถบอกกล่าวแก่อีกฝ่ายให้เข้าใจได้ ว่าพี่สาวตัวจริงของนางตายตกไปแล้ว

ฝ่ามือที่คอยเคลื่อนไหวปลอบโยนอวี้ซินหรานจึงอ่อนโยนลงเรื่อย ๆ

อวี้ซินหรานหยุดร้องไห้แล้ว ก่อนใช้สายตาไร้เดียงสาของนางจับจ้อง เอ่ยถามอวี้ซีหยวนว่า “พี่สาว เราจะกลับไปหรือไม่?”

อวี้ซีหยวนส่ายศีรษะ “ในที่สุดข้าก็สามารถหนีออกมาจากที่แห่งนั้นได้แล้ว จะให้กลับไปอยู่อย่างรันทดเช่นเดิมได้อย่างไร?”

“เช่นนั้นเราจะไปที่ใดกันหรือพี่สาว”

อวี้ซีหยวนถามนางกลับ “เจ้าต้องการไปที่ใดเล่า?”

ไม่คาดคิดว่าอวี้ซินหรานจะตอบกลับอย่าไม่ลังเล “ข้าจะไปทุกหนแห่งที่มีพี่สาวของข้าไปด้วย”

อวี้ซีหยวนจับจ้องมองนาง ดวงตาของนางยังแดงก่ำและบวมเล็กน้อยด้วยยังไม่ผ่อนคลายจากการร้องไห้ อีกทั้งดวงตายังปริ่มไปด้วยหยดน้ำใส

อวี้ซีหยวนเผยรอยยิ้มเล็กน้อยพร้อมกล่าว “เช่นนั้น ไปด้วยกันกับข้าเถอะ”

จวนท่านแม่ทัพ...

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่?”

“ฮูหยิน ทุกอย่างเรียบร้อยดีขอรับ อย่าได้กังวลเลย”    บ่าวรับใช้ที่แบกร่างอวี้ซีหยวนออกไปทิ้ง คุกเข่าลงแทบเท้าสตรีใบหน้าสวยสดงดงามผู้หนึ่ง ขณะตอบรับอย่างขยันขันแข็ง

รูปลักษณ์ดังกล่าว สามารถอธิบายได้ด้วยสี่ถ้อยคำเท่านั้น... ‘ประจบประแจง’

ข้างกายสตรีผู้งดงามมีเด็กหนุ่มและเด็กสาวยืนอยู่ เป็นสองพี่น้องที่พลั้งมือฆ่าอวี้ซีหยวนเมื่อก่อนหน้านี้ เด็กชายมีนามว่าอวี้เจี๋ย ส่วนเด็กสาวมีนามว่าอวี้เซียง หลังจากได้ยินว่า           อวี้ซีหยวนตายตกไปจริง ๆ แล้ว พวกเขาต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก