ราชาอันเดดแห่งพระราชวังอันมืดมิด บทที่ 1 (1/4) : ผู้ฟื้นคืนจากความตาย

“เอนด์ ตามข้ามา”

เจ้านายได้ออกคำสั่งสั้นๆ เพียงไม่กี่คำกับผม และเดินออกจากห้องที่ดูราวกับเป็นห้องทดลองแห่งนี้ไป ผมเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ

ร่างกายของผมสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ มือและเท้าเคลื่อนไหวได้ตามที่ผมคาดเอาไว้

มันผ่านมากี่ปีแล้วนะ…กับการที่ผมสามารถเดินได้ราวกับเป็นคนปกติเช่นนี้…

การมีร่างกายที่ปราศจากความเจ็บปวดทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

มันราวกับว่าผมอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่ความจริง…ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่ความฝัน

เมื่อผมเดินออกจากห้องมาแล้ว เจ้านายก็หยุดฝีเท้าและหันกลับมาจ้องหน้าผม

ดวงตาสีทองจ้องมองมาที่ผมราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างได้

“อืม…ดูเหมือนเจ้าจะเข้าใจในสิ่งที่ข้าบอกไปแล้วสินะ หากเจ้าไม่สามารถเข้าใจคำสั่งของข้าได้ เจ้าก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย”

“…”

ไม่สามารถเข้าใจ...คำสั่งได้?

ผมไม่เข้าใจว่าเจ้านายกำลังพูดถึงอะไรอยู่ แต่ในทันทีที่ผมฟื้นขึ้นมา ผมจำได้ว่าร่างกายของผมนั้นให้ความสำคัญกับคำสั่งของเจ้านายมากกว่าความคิดของผมเองซะอีก

แย่ชะมัด… ผมไม่สามารถต่อต้านมันได้เลย มันเป็นความรู้สึกที่รุนแรงมาก แม้แต่ผมที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ก็สามารถเข้าใจได้ในทันที

ผมเคยได้ยินมาว่าพ่อมดแห่งศาสตร์มืดสามารถควบคุมคนตายได้ตามที่ต้องการ

สำหรับเจ้านายแล้วตัวผมเองคงไม่มีทางเป็นอะไรไปได้มากกว่าหุ่นเชิด

เจ้านายหันมาพยักหน้าให้ผมซึ่งยังคงนิ่งเงียบอยู่เช่นเดิมด้วยความพึงพอใจ และเริ่มออกเดินอีกครั้ง ผมเดินตามออกไปในทันที

ด้านนอกห้องเป็นโถงทางเดินที่ไม่แตกต่างไปจากคฤหาสน์ที่ผมเคยอาศัยในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่มากนัก

ไม่มีแสงแดดสาดส่องเข้ามาเลยสักนิด มีแต่ความรู้สึกแปลกๆ ที่ราวกับว่าผมกำลังโดนกดขี่อยู่ตลอดเวลา

พูดตรงๆ ผมเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้มันคืออะไรกันแน่?

ทำไมผมถึงฟื้นขึ้นมา ที่นี่คือที่ไหน ผมกำลังถูกบังคับให้ทำอะไรอยู่?

ผมไม่รู้อะไรเลย ทั้งเหตุผล ความเป็นมา หรือแม้กระทั่งในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมก็ยังไม่รู้

เจ้านายคงไม่คิดจะช่วยให้ผมหลุดพ้นจากความเจ็บปวดไปเฉยๆ หรอก ไม่มีใครที่ทำอะไรแล้วไม่หวังสิ่งตอบแทน

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้ก็คือ สิ่งที่ผมควรทำในตอนนี้ไม่ใช่การถามสิ่งต่างๆ กับเจ้านายหรือวิ่งหนีมัน แต่เป็นการทำความเข้าใจกับสถานการณ์ในตอนนี้ต่างหาก

โชคดีที่ผมเป็นคนคิดเก่งเพียงอย่างเดียว อาจเป็นเพราะในตอนที่ผมยังมีชีวิตอยู่นั้น ผมทำได้เพียงแค่คิด ในขณะที่ตนเองกำลังต่อสู้กับความตายอยู่บนเตียงนอน และร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดเท่านั้น ผมจึงไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย

ถึงแม้ในตอนนี้ตัวผมจะไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนัก แต่เมื่อเทียบกับตอนนั้นแล้ว ผมคิดว่าตนเองดีขึ้นมากเพราะอาการเจ็บปวดเหล่านั้นได้หายไปหมดแล้ว

หลังจากติดตามเจ้านายมาไม่กี่นาที ผมก็เดินลงบันไดหินมาจนถึงชั้นใต้ดินแล้ว

เจ้านายเปิดประตูโลหะบานใหญ่และเดินนำเข้าไปข้างใน

ห้องที่อยู่ตรงหน้ามีขนาดใหญ่จนผมแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะเป็นห้องใต้ดินจริงๆ

เสียงตกใจของผมเล็ดลอดออกมาโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ผมรีบกลืนมันลงไปในวินาทีสุดท้าย ก่อนจะหันไปมองด้านในอีกครั้ง

สิ่งที่เรียงรายอยู่ในห้องใต้ดินแห่งนี้คือ…ซากศพจำนวนนับไม่ถ้วน

มันถูกวางไว้บนแท่นหินหลายๆ แท่นที่ถูกเรียงต่อๆ กัน

ทว่า ซากศพเหล่านี้กลับไม่มีวี่แววว่าจะสามารถเคลื่อนไหวได้เหมือนกับผมเลย

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นศพ เดิมทีแล้วผมควรจะรู้สึกกลัว แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้ผมกลับไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย

“รออยู่ที่ห้องนี้จนกว่าข้าจะออกคำสั่ง”

หลังจากเจ้านายพ่นลมหายใจสีขาวออกมาจากปากแล้ว เขาก็มองมาที่ผมอย่างเย็นชาและออกคำสั่งแค่เพียงสั้นๆ