Chapter 46: จุดสนใจ

Chapter 46: จุดสนใจ

จากนั้นเควินตัดสินใจที่จะเทน้ำยาของเขาลงในขวดและปิดขวดที่มียารักษาระดับต่ำที่ทำเองครั้งแรกของเขา จากนั้นเขาก็นั่งลงขัดสมาธิโดยตรงบนพื้น

เขาเอาผ้าคลุมศีรษะของเขาคลุมใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาจากนั้นก็ทำตามคำแนะนำที่เขียนโดยครูของเขาคือหยุดพักระหว่างการปรุงยาแต่ละชนิดเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเพื่อเรียกคืนพลังวิญญาณของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม จริง ๆ แล้วเขาไม่ต้องการมันเลย ก่อนที่เขาจะต้องการพักผ่อนเขาอาจจะทํายาได้อีก 6 ขวดเลยด้วยซ้ำ ๆ แต่เขานึกขึ้นได้ว่าเขาควรจะมีพลังวิญญาณเพียง 180 หน่วยเท่านั้น

เขาจึงตัดสินใจทำสมาธิแทนที่จะเสียเวลาพักผ่อน 1 ชั่วโมง เขาอยากเห็นว่าสร้อยคอสีดำระดับสูงจะสร้างความแตกต่างอะไรให้กับการทำสมาธิของเขาบ้าง ซึ่งจากคำอธิบายแล้วมันเป็นสร้อยที่ทำให้เขามีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในการนั่งสมาธิ

เอียนกำลังให้คำแนะนำแก่นักเรียนกลุ่มแรกที่ล้มเหลวในการปรุงยา และเขาประหลาดใจที่ได้ยินเสียงกระซิบในชั้นเรียน

เขามองไปรอบ ๆ และพบว่ามีนักเรียนอย่างน้อย 6 คนที่กําลังมองไปที่มุมห้องเรียน

เขาได้ขอโทษลูกศิษย์ที่ดูแลอยู่และขอตัวออกมาเพื่อดูว่าอะไรเป็นสาเหตุของความวุ่นวายในครั้งนี้

เขาหยุดอยู่ตรงนั้นเมื่อเห็นนักเรียนคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องเรียนโดยมีผ้าคลุมศีรษะปิดบังใบหน้าเกือบทั้งหมด จากการเคลื่อนไหวของพลังที่อยู่รอบตัวเด็กชายคนนี้นั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขากำลังนั่งสมาธิอยู่

เอียนเริ่มสงสัยมากขึ้นเกี่ยวกับนักเรียนคนนี้และเขาสังเกตเห็นยารักษาระดับต่ำวางอยู่บนโต๊ะในขวดที่ปิดสนิทซึ่งเขาประหลาดใจเพราะมันดูเหมือนจะถูกทำออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาหยิบมันขึ้นมาและเปิดมันเพื่อตรวจสอบคุณภาพของมัน สิ่งที่เขาคาดเดานั้นถูกต้อง เด็กชายคนนี้เพิ่งจะปรุงยารักษาระดับต่ำได้สําเร็จเป็นครั้งแรกและเขาใช้เวลาเพียง 20 นาทีในการทำมัน

น่าประทับใจมาก แต่เด็กคนนี้อาจมาจากครอบครัวนักเวทย์และอาจได้รับการสั่งสอนมาบ้างแล้ว

เขาหันไปหานักเรียนคนอื่น ๆ และถามว่า "มีใครรู้จักชื่อของเขาบ้างไหม"

เอียนเห็นพวกเขาทั้งหมดส่ายหัว และท้ายที่สุดเขาก็พูดว่า "งั้นก็โฟกัสกับงานของคุณต่อ แล้วรู้ไว้ว่าเด็กชายคนนี้ทํายาขวดแรกของเขาได้สําเร็จและเขาตัดสินใจทําสมาธิแทนที่จะพักผ่อน”

“เพราะฉะนั้นทุกคนควรเอาเขาเป็นแบบอย่าง”

นักเรียนทุกคนรีบกลับมาสนใจที่ยาของพวกเขาทันที และพลางสงสัยว่าเด็กชายที่ครูเพิ่งยกย่องเป็นใครกัน

เอียนยังคงช่วยเหลือนักเรียนคนอื่น ๆ ในขณะที่รอเด็กคนนี้ทําสมาธิให้เสร็จและเขาก็กระตือรือร้นที่จะรู้ว่าเด็กคนนั้นมาจากครอบครัวไหนกัน

ในตอนนี้เควินไม่ได้ตระหนักว่าเขากลายเป็นจุดสนใจของทุกคนไปแล้ว เขากําลังนั่งสมาธิอย่างสงบ อนุภาคธาตุที่เขามองเห็นได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า เขาสามารถดูดซับธาตุได้มากขึ้นเรื่อย ๆ และรับรู้ได้ว่าผลของสร้อยคอนี้น่าทึ่งมากจริง ๆ

เมื่อข้อมูลที่คุ้นเคยจากระบบของเขาปรากฏต่อหน้าเขา เขาก็ดูสรุปการทำสมาธิของเขาและความแตกต่างก็ชัดเจนมาก

[ผลการทำสมาธิ]

ธาตุสายฟ้า ระดับ 5: 6,457/20,000

ธาตุน้ำ ระดับ 3: 1,766/5,000

ธาตุลม ระดับ 1: 542 / 1000

ธาตุดิน ระดับ 1: 234/1000

ธาตุไฟ ระดับ 0: 0/200

เควินคิดว่าบางทีเขาควรให้แอ็คเซลใช้พลังธาตุไฟจากดาบของเขา และถ้าเขานั่งสมาธิขณะที่แอคเซลใช้จักระ เขาน่าจะสามารถดูดซับอนุภาคธาตุไฟได้มากพอที่จะไปถึงระดับ 1

หลังจากเควินเสร็จสิ้นการทำสมาธิ เขาก็ลุกขึ้นถอดหมวกและเอาส่วนผสมที่จำเป็นสำหรับการทำยารักษาขวดที่สองออกมา

เมื่อเอียนเห็นเขายืนขึ้น, เขาก็รีบเข้าไปหาเควินและถามในขณะที่เขากำลังเตรียมส่วนผสม "ขอแสดงความยินดีด้วยนะ ยาขวดแรกของคุณเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์แบบเลย ฉันขอทราบชื่อของคุณและตระกูลของคุณได้หรือเปล่า"

เควินมองเขาอย่างงงงวย และเขาสงสัยว่าทำไมครูเอียนถึงถามคำถามนี้ แต่ในเมื่อเขาเป็นครูสอนเล่นแร่แปรธาตุของเขา, และเขาชอบวิธีที่ครูคนนี้สอน เขาจึงตอบอย่างสุภาพว่า "ผมชื่อเควิน และผมเป็นเด็กกำพร้า"

เอียนเบิกตากว้างแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าอลันเล่าให้เขาฟังถึงเด็กใหม่ชื่อเควินว่าเขามีความสัมพันธ์กับสามองค์ประกอบธาตุ

จากนั้นเขาก็ถามเขาว่า "คุณบังเอิญว่าเป็นเควินคนเดียวกันกับที่อลันบอกฉันหรือเปล่า คุณเป็นคนที่มีความสัมพันธ์กับองค์ประกอบธาตุสามอย่างสินะ"

เมื่อเอียนทิ้งระเบิดลงมา ชั้นเรียนก็เงียบลง เควินไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอะไร เขาตอบว่า "ใช่แล้วครับคุณครู อลันคือคนที่ทดสอบผม และเขาก็เป็นคนที่สอนผมเรื่องการทำสมาธิด้วย"

เอียนไม่อยากเชื่อโชคของเขาเลย นี่เป็นครั้งแรกที่นิกายตะวันรับนักเวทย์ที่มีสายสัมพันธ์กับสามธาตุได้และเขาอยู่ในชั้นเรียนของเขาแล้วตอนนี้ แถมเขายัง เก่งมากอีกด้วย!

เขากระแอมและตระหนักว่าการกระทำของเขาไม่เหมาะสมเล็กน้อย เขาพูดกับเควินว่า "เควิน คุณทําได้ดีมาก ทําแบบนี้ต่อไป ระวังพลังวิญญาณของคุณด้วย อลันบอกฉันว่ามันมีเพียงแค่ 180 หน่วยเท่านั้นดังนั้นประเมินพลังของตัวเองให้ดี"

เควินพยักหน้าและยังคงกล่าวอย่างสุภาพว่า "ผมจะระมัดระวัง ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ"

เควินสามารถได้ยินเสียงเยาะเย้ยของเพื่อนร่วมชั้นได้ดีและเขาไม่จำเป็นต้องมองไปที่ริมฝีปากของพวกเขาเพื่อรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงหัวเราะเยาะเขา 180 หน่วยพลังวิญญาณเป็นเพียงขั้นที่ต่ำที่สุดที่จำเป็นในการเป็นนักเวทย์

มันง่ายที่เราจะพบว่าตัวเลขนี้ต้องเป็นเรื่องไร้สาระสําหรับพวกเขาหลายคน

เอียนรู้สึกหดหู่มาก ๆ และสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือเด็ก ๆ ที่คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น ๆ และพวกเขามักจะฉวยโอกาสรังแกเด็ก ๆ ที่อ่อนแอกว่าตัวเอง

แต่มันจะไม่เป็นแบบนี้ในชั้นเรียนของเขา จู่ๆ เขาก็ตบมือ เรียกความสนใจจากนักเรียนทุกคน แล้วเขาก็ชี้นิ้วไปที่นักเรียนคนหนึ่ง

เขากล่าวว่า "สําหรับคนที่ผมเพิ่งชี้ นี่เป็นคําเตือนครั้งสุดท้ายของคุณ ก่อนที่จะไล่ออกจากห้องเรียนของผมหนึ่งสัปดาห์ สําหรับทุกคนที่ล้อเลียนเขา ผมคิดว่าพวกคุณลืมประเด็นสําคัญไปนะ"

เควินรู้สึกประหลาดใจที่ครูกำลังปกป้องเขา และเขาไม่ได้สนใจว่าพวกเขาจะพูดอะไรกับเขา ที่จริงเขาไม่สนใจเลยจริง ๆ