Chapter 5: สำรวจร่างใหม่

Chapter 5: สำรวจร่างใหม่

หลังจากดักลาสให้เขากรอกกระดาษอีกแผ่น เขาก็ให้ตรากับเควิน มันมีลักษณะเป็นดวงอาทิตย์ที่มีอักษร “M” อยู่ข้างใน จากนั้นเขาก็ถามเควินว่า "ฉันเห็นอลันมาพร้อมกับคุณด้วยใช่มั้ย แล้วเขาได้บอกคุณเรื่องค่าสมัครหรือยัง"

เควินพยักหน้าและหยิบเหรียญทอง 20 เหรียญออกมา: "นี่ครับท่าน เอ่อ ผมหมายถึงดักลาส"

ดักลาสยิ้มและรับเหรียญทอง 20 เหรียญไป จากนั้นเขาก็หันไปคว้าถุงวิเศษบนโต๊ะด้านหลังของเขา

เขายื่นถุงวิเศษให้เควินแล้วบอกว่า "นี่คือสิ่งที่คุณต้องการ เพื่อเริ่มเป็นนักเวทย์”

“นอกจากนี้มันยังมีตารางนัดหมายและหมายเลขห้องของคุณอยู่ข้างใน และแม้ว่ากฎของเราจะมีไม่มาก แต่กฎของเราเข้มงวดมากดังนั้นโปรดปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดล่ะ”

เมื่อเขาเห็นเควินพยักหน้า ในที่สุดเขาก็พูดกับเขาว่า "กลับมาที่นี่ในอีกสองวัน เราจะออกจากที่นี่ตอน 6 โมงเย็น เราจะไม่รอคนที่มาสาย เข้าใจใช่ไหม"

เควินหัวเราะและกล่าวว่า "เข้าใจครับท่าน... เอ่อ ผมหมายถึงดักลาส"

เมื่อดักกลาสเห็นเควินอายที่จะเรียกชื่อเขาตรง ๆ เขาจึงแนะนําว่า “ถ้าคุณเรียกไม่ถนัดก็เรียกฉันว่าลุงดักลาสก็ได้ แบบนี้น่าจะดีกว่าไหม”

เควินโล่งใจและกล่าวทันทีว่า “ดีเลย ขอบคุณคุณลุงดักลาสนะครับ แล้วเจอกันอีกสองวันครับ”

เควินลงจากรถแล้วเอากระเป๋าเวทมนตร์ที่เพิ่งได้รับใส่ในกระเป๋าตัวเอง จากนั้นเขาก็เดินกลับไปที่ที่เขาเห็นการฝึกของแอ็คเซล

ฝีมือดาบของชายคนนี้พิเศษมาก แค่ได้ยืนสังเกตฝีมือของชายคนนี้ก็พอแล้วสำหรับเขา แม้เมื่อก่อนเขาจะไม่สนใจวิชาดาบ แต่ตอนนี้เขามาสู่โลกใบใหม่แล้ว แต่เขาก็ไม่ขัดข้องที่จะขยายองค์ความรู้ของเขาให้มากขึ้น

น่าเสียดายที่แอ็คเซลคนนั้นจากไปแล้วและมันก็ทำให้เขาก็ผิดหวังเล็กน้อย แต่แน่นอนว่าเขาจะมีโอกาสชื่นชมฝีมือของชายคนนั้นในอนาคตแน่นอน

เขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ ที่แห่งนี้ มันเป็นสนามฝึก มีอาวุธต่าง ๆ บนโต๊ะยาว และมันก็เต็มไปด้วยเป้าหมายที่สามารถใช้ในการฝึกได้

เควินหัวเราะ เขาคิดได้ว่าเขาต้องผ่อนคลาย ต้องยืดเส้นยืดสาย และมันก็จะทำให้เขาคุ้นเคยกับร่างกายใหม่นี้

เขาเดินไปที่โต๊ะ แต่เขาไม่พบสิ่งที่เขาตามหา มีกริช แต่มันเร็วเกินไปที่จะใช้มัน

จากนั้นเขาก็มองไปรอบ ๆ ในที่สุดเขาก็พบสิ่งที่เขากําลังมองหา ไม้กวาด มันเยี่ยมมาก เขาจะไม่สามารถทำอะไรเสียหายได้จากมันแน่นอน

เควินหยิบไม้กวาดออกมาและเดินไปยังกลางสนามฝึกซ้อม

เขาทำท่าง่าย ๆ หลายอย่างเพื่อทดสอบความสมดุลของร่างกาย และเมื่อเขาแน่ใจว่าเขามีการควบคุมที่ดีเขาก็เริ่มใช้เทคนิคการต่อสู้ที่เขาสร้างขึ้นเอง

แอ็กเซลซ่อนตัวอยู่บนหลังคาด้านหน้าของเขา หลังจากระบายอารมณ์ในสนามฝึกซ้อม และเขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของตึก เพื่อที่เขาจะได้เพลิดเพลินกับความสงบ

รับสมัครในปีนี้ไม่ได้ให้แรงบันดาลใจใด ๆ แก่เขาและผู้ที่มาจากครอบครัวที่ยากจนยังคงหยิ่งผยองและคิดว่าตัวเองเหนือกว่าเสมอ

แอ็กเซลเป็นเด็กกำพร้า เขาเข้าสู่นิกายตะวันตอนอายุสิบแปด หลังจากนั้นเขาก็ฝึกหนักมาตลอดโดยไม่ได้พักผ่อน ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเขาอายุยี่สิบปี เขาได้แปลงกลายเป็นหมาป่าเป็นครั้งแรก

โชคดีที่ผู้ใหญ่หลายคนคอยชี้แนะและช่วยเหลือจนเขาสามารถชำนาญ และใช้ให้มันเป็นจุดแข็งมากขึ้น

เขายังคงฝึกฝนอย่างหนักและตอนนี้เขาก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะในหมู่นักรบตะวัน กลับกัน คนหนุ่มสาวเหล่านี้ที่มาจากครอบครัวที่ยากจนเหล่านี้จะท้อแท้ในไม่ช้า

ในนิกายตะวัน ทุกคนเริ่มต้นในระดับเดียวกันและได้รับการปฏิบัติเหมือนกัน

จิตใจของเขาถูกขัดจังหวะเมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเข้าสู่สนามฝึกซ้อมและนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นชายหนุ่มคนนี้ที่นี่

เค้าน่าจะเป็นคนที่พึ่งถูกรับเข้ามาใหม่ ดูจากหน้าหล่อ ๆ แล้ว เขาไม่น่าจะอายุเกิน 18-19 แม้ร่างกายขของเขาจะดูผอม แต่ก็ค่อนข้างเรียวและคล่องตัว

แอ็คเซลมองต่อไปจนเห็นเขาเดินเข้าไปในมุมที่มีไม้กวาดวางอยู่ และเห็นว่าเขาหยิบไม้กวาดขึ้นมา

จากนั้นเขาก็กลับมาอยู่กลางสนามฝึกซ้อม และหลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาที ดวงตาของแอ็คเซลก็ไม่สามารถลบชายหนุ่มคนนี้ออกไปได้เลย

เขาไม่เคยเห็นท่าทางหรือกระบวนท่าต่อสู้แบบนี้มาก่อน,ชายหนุ่มคนนี้ยอดเยี่ยมมาก แต่หลังจากนั้นเพียง 20 นาที เขาก็หยุดพักหายใจ

แอ็กเซลส่ายหัวและคิดว่ามันน่าเสียดายมากที่คนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้จะมีสภาพร่างกายที่แย่มากแบบนี้

เขาเห็นชายคนนั้นเดินไปที่โต๊ะซึ่งมีอาวุธอีกครั้ง ก่อนจะเห็นเขาหยิบมีดสั้น 2 เล่มขึ้นมา

เขาเห็นชายคนนั้นทดสอบมีดพวกนั้นอยู่ และเมื่อชายคนนั้นพร้อม เขาก็โยนกริชเล่มแรกใส่เป้าหมายที่ใกล้ตัวเขา กริชเข้าตรงกลางเป้าหมายอย่างแม่นยำ แต่ชายหนุ่มคนนั้นก็กลับดูไม่พอใจ

ชายคนนั้นกําลังจะโยนกริชเล่มที่สองทว่าทันใดนั้นชายคนนั้นก็หันกลับมาและกริชก็ถูกโยนใส่เขา..

..ก่อนหน้านี้ทางด้านเควินนั้นรู้สึกได้ว่ามีคนเฝ้าดูเขาอยู่สักพักแล้วและเขาก็คิดว่าน่าจะมีคนเดียวเท่านั้น

หลังจากขว้างกริชเล่มแรกไป แม้ว่าเขาจะปาโดนเป้าหมายที่เขาต้องการ แต่เขาก็โกรธมาก เพราะเขามีร่างกายที่อ่อนแอ

เควินอาจไม่เคยออกกำลังกายเพื่อกระตุ้นกล้ามเนื้อเลย และเขาต้องแก้ปัญหานี้ให้เร็วที่สุด

เขาได้ข้อมูลเกี่ยวกับร่างใหม่ของเขาอย่างที่เขาต้องการแล้ว แต่แทนที่เขาจะจากไปอย่างเงียบ ๆ เขาตัดสินใจที่หาคนที่แอบมองดูเขาอยู่แทน

เขาโยนกริชในมือของเขาไปที่คานไม้ใกล้กับเงามืด และไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็เห็นแอ็คเซลลงมาต่อหน้าเขาพร้อมกับได้ยื่นกริชที่เขาเพิ่งโยนไปคืนมาให้เขา

เควินตกใจมาก เขาไม่เห็นแอ็กเซลเคลื่อนไหวเลย เขาเห็นเพียงเงาราง ๆ และแอ็คเซลก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาพร้อมกับกริชในมือแล้ว

เควินเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “คุณทําได้ยังไงกัน”