บทที่ 30: บุกรังมังกร! ถล่มงานเลี้ยง!

บทที่ 30: บุกรังมังกร! ถล่มงานเลี้ยง!

"รับทราบครับ นายน้อยลู่"

ลู่จงค่อนข้างชินชากับอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหันของนายน้อยลู่แล้ว

เพราะก่อนหน้านี้ เจ้าจอมมารคนนี้ก็เคยก่อเรื่องใหญ่โตในเมืองหลวงเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว ถึงขั้นทุบหัวคุณชายจากตระกูลกู่จนหัวร้างข้างแตกไปถึงสองคน

ตอนนี้ จะหาเรื่องอีกสักครั้งเพราะผู้หญิง ก็ถือเป็นเรื่องปกติวิสัยของเขา

อย่างที่นายน้อยลู่ว่าไว้ ก่อนที่เขาจะมาถึง ไม่ว่านครมนตราจะเกิดอะไรขึ้นก็ช่างหัวมัน

แต่หลังจากที่เขาเหยียบย่างเข้ามาแล้ว ใครหน้าไหนในนครมนตราก็ห้ามซ่าเกินหน้าเกินตาเขาเด็ดขาด

นี่แหละคือบารมีของตระกูลลู่แห่งต้าเซี่ย

....

โรงแรมเซ็นจูรี่ ห้องสวีทระดับซูพรีม

'งานเลี้ยงวันเกิด' สุดพิเศษกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก

แขกเหรื่อที่มาร่วมงานแทบทุกคนล้วนเป็นผู้มีอิทธิพลในนครมนตรา รวมถึงบุคคลสำคัญที่มีอำนาจล้นเหลือ

นั่นเพราะเจ้าภาพของงานเลี้ยงนี้คือ 'จ้าวคุน' คุณชายใหญ่แห่งตระกูลจ้าว

จ้าวคุนคือทายาทผู้สืบทอดตระกูลจ้าว หนึ่งในสี่ตระกูลมหาอำนาจแห่งนครมนตรา

อิทธิพลของตระกูลที่หนุนหลังเขาแทบจะแผ่ขยายไปทั่วนครมนตรา

ในใจของผู้คนมากมาย สี่ตระกูลมหาอำนาจคือนายเหนือหัวที่แท้จริงของนครมนตรา คือท้องนภาที่แท้จริง

แม้แต่ "ข้าราชการ" ที่ราชสำนักต้าเซี่ยแต่งตั้งมา ก็ยังต้องคอยผูกมิตรและเกรงใจตระกูลผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นเหล่านี้

ในเวลานี้ แขกเหรื่อทุกคนที่มาร่วมงานต่างก็พยายามประจบประแจงจ้าวคุน ว่าที่ผู้นำตระกูลผู้ทรงอิทธิพลในอนาคต

ทว่า จ้าวคุนผู้เป็นศูนย์กลางความสนใจและได้รับคำเยินยอจากผู้คนนับไม่ถ้วน กลับกำลังขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตามองไปทางห้องน้ำเป็นระยะๆ ด้วยสีหน้าแฝงความร้อนใจ

"เกิดอะไรขึ้น? หลิวรั่วเยว่เข้าไปในห้องน้ำเกือบยี่สิบนาทีแล้ว ทำไมยังไม่ออกมาอีก? หรือว่ายาจะเริ่มออกฤทธิ์ข้างในนั้น..."

'งานเลี้ยง' ในค่ำคืนนี้ดูเหมือนจะเป็นการฉลองวันเกิดครบรอบยี่สิบหกปีของเขา

แต่ในความเป็นจริง เจตนาที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่เหล้า

เขาหมายปองหลิวรั่วเยว่ ดาวโรงเรียนผู้เย็นชาคนนี้มานานแล้ว แต่ไม่เคยสมหวังเสียที

แม้ตระกูลหลิวจะเป็นเพียงตระกูลชั้นสองในนครมนตรา เทียบชั้นไม่ได้กับตระกูลจ้าว แต่หลิวรั่วเยว่นั้นเย็นชาถือตัวและหยิ่งทะนงโดยธรรมชาติ

ตอนเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยมนตรา เธอไม่แม้แต่จะชายตามองคุณชายจากตระกูลผู้ดีเก่าแก่ที่มาจากเมืองหลวงด้วยซ้ำ

เมื่อเทียบกันแล้ว จ้าวคุนแทบจะไม่มีที่ยืนในสายตาเธอเลย

ในสถานการณ์เช่นนี้ มีคนเสนอแผนการให้เขาใช้โอกาสงานเลี้ยงวันเกิดบังหน้า จัดงานเลี้ยงรุ่นเพื่อเชิญหลิวรั่วเยว่ออกมา แล้วฉวยโอกาสวางยาในเครื่องดื่มของเธอ...

เพื่อแผนการนี้ จ้าวคุนลงทุนลงแรงไปไม่น้อย ถึงขั้นล่อบอดี้การ์ดที่คอยตามติดหลิวรั่วเยว่ ซึ่งชอบแต่งตัวซอมซ่อเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงคนนั้นออกไปให้พ้นทาง...

และหลิวรั่วเยว่ก็ทำตามที่เขาต้องการ เธอดื่มไวน์แดงแก้วนั้นด้วยตัวเอง แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำและหายเงียบไปเลยจนป่านนี้

ตอนนี้ผ่านไปกว่ายี่สิบนาทีแล้ว

จ้าวคุนย่อมอดร้อนใจไม่ได้!

เพราะห้องพักชั้นบนเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว ขาดก็แต่คนเท่านั้น

เมื่อเวลาผ่านไป ความอดทนของจ้าวคุนก็ค่อยๆ หมดลงทีละน้อย ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ แขกเหรื่อผู้มีไหวพริบและเพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยมนตราต่างก็ไม่กล้าเข้าไปวุ่นวาย กลัวว่าจะซวยไปสะกิดต่อมโมโหของจ้าวคุนเข้า

อย่างไรก็ตาม มีอยู่ร่างหนึ่งที่ไม่เกรงกลัวความหงุดหงิดบนใบหน้าของจ้าวคุน เขาเดินถือแก้วไวน์แดงเข้ามาอย่างมาดมั่น

"จ้าวคุน จะรีบร้อนไปทำไม? เนื้อเข้าปากเสือแล้วจะหนีไปไหนพ้น?"

นั่นคือชายหนุ่มรูปงามที่มีบุคลิกสดใส สวมสูทดูดีมีระดับ ท่วงท่าสง่างาม

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาให้ความรู้สึกอบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ

คนผู้นี้คือ 'ลี่หยาง' นายน้อยแห่งตระกูลลี่

ตระกูลลี่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลมหาอำนาจแห่งนครมนตรา ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าตระกูลจ้าว

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังมีความเกี่ยวดองกับตระกูลลู่แห่งต้าเซี่ย ตระกูลขุนนางผู้ทรงอิทธิพลในเมืองหลวงอีกด้วย

ในนครมนตรา ตระกูลลี่เรียกได้ว่ามีอิทธิพลล้นเหลือ

มีเพียงลี่หยางเท่านั้นที่กล้าพูดจาหยอกล้อกับจ้าวคุนในสถานการณ์เช่นนี้

แม้คำพูดจะดูเหมือนหยอกล้อ แต่ลึกลงไปในดวงตาของลี่หยางยามมองจ้าวคุน ราวกับกำลังมองคนตาย

ไอ้โง่สมองกลวง!

ยังคิดว่าจะได้แอ้มหลิวรั่วเยว่ในคืนนี้อีกเหรอ?!

น่าขำสิ้นดี!

คนของเขาได้แอบไปดัดแปลงห้องน้ำไว้ล่วงหน้าเพื่อช่วยให้หลิวรั่วเยว่หนีออกไปได้แล้ว

"ลี่หยาง เลิกพูดจาประชดประชันได้แล้ว อย่าลืมสิว่าแกก็มีส่วนร่วมในแผนคืนนี้เหมือนกัน แต่ตกลงกันแล้วนะว่าฉันต้องได้เปิดซิงก่อน"

จ้าวคุนมองลี่หยางตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ไร้ซึ่งความเกรงใจใดๆ

แผนการในคืนนี้ลี่หยางเป็นคนเสนอ

เขาแค่รับผิดชอบลงมือทำ

ตามข้อตกลง ลี่หยางขอมีส่วนร่วมหลังจากเขาเสร็จกิจแล้ว

เขาไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอนี้

ก็แค่เพิ่มชามเพิ่มตะเกียบอีกชุด จะเป็นไรไป

"เข้าใจแล้วน่า? นายเอาไปก่อนเลย"

ลี่หยางขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับ "ผีอายุสั้น" ตรงหน้า จึงทำทีเป็นไม่ใส่ใจ

คำนวณจากเวลา หลิวรั่วเยว่น่าจะได้เจอกับ "เป้าหมาย" และถูกพาตัวไปเสพสุขแล้ว

'นักฆ่าพันเงา' ที่รับผิดชอบภารกิจก็เตรียมพร้อมอยู่ใกล้ๆ แล้ว

ทันทีที่ "เป้าหมาย" ตาย จ้าวคุนตรงหน้าก็จะกลายเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง และเป็นแพะรับบาปชั้นดี ที่ต้องแบกรับโทสะของตระกูลลู่แห่งต้าเซี่ยอย่างเลี่ยงไม่ได้

ตราบใดที่ตระกูลจ้าวล่มสลาย ตระกูลลี่ก็จะสามารถเข้ายึดครองมรดกของตระกูลจ้าวได้ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว สมบูรณ์แบบจริงๆ

แค่คิดก็เนื้อเต้นแล้ว

ในขณะที่จ้าวคุนกำลังรออย่างกระวนกระวายและพร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมาเหมือนภูเขาไฟ เขาก็เห็นร่างลับๆ ล่อๆ วิ่งพรวดพราดออกมาจากทางห้องน้ำ พร้อมตะโกนลั่น:

"นายน้อยจ้าว แย่แล้วครับ! ที่มุมห้องน้ำมีรูโหว่ คุณหนูหลิวหนีไปแล้วครับ!"

"แกพูดว่าอะไรนะ!"

สีหน้าของจ้าวคุนเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขากระชากคอเสื้อลูกน้องตรงหน้าเข้ามาถาม

"นายน้อยจ้าว ผ... ผมบอกว่าคุณหนูหลิวหนีไปแล้วครับ"

"โธ่เว้ย!"

เมื่อเห็นเนื้อที่กำลังจะเข้าปากหลุดลอยไป จ้าวคุนรู้สึกเหมือนสมองจะระเบิด เขาเตะลูกน้องตรงหน้ากระเด็นไปทันที

เมื่อเห็นท่าทีเกรี้ยวกราดของจ้าวคุน แขกเหรื่อทุกคนในงานต่างสะดุ้งตกใจ

บางคนเริ่มพอเดาเหตุการณ์ออกจึงค่อยๆ ถอยฉากไปซ่อนตัวอยู่หลังฝูงชนเงียบๆ กลัวจะโดนหางเลขไปด้วย

"เวลายังผ่านไปไม่นาน แถมหลิวรั่วเยว่ก็ดื่มไวน์แก้วนั้นไปแล้ว ยาในไวน์น่าจะเริ่มออกฤทธิ์ เธอหนีไปได้ไม่ไกลหรอก"

ในนาทีวิกฤต จ้าวคุนยังคงมีสติสมกับเป็นคุณชายตระกูลใหญ่และวิเคราะห์สถานการณ์ได้

"ใครก็ได้ ไปเช็คกล้องวงจรปิดเดี๋ยวนี้ ดูซิว่านางหนีไปทางไหน..."

เขาสั่งการเสียงเฉียบขาด

ไม่นานนัก ก็มีคนไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดบริเวณใกล้เคียง

"นายน้อยจ้าว หลังจากคุณหนูหลิวหนีออกจากโรงแรมเซ็นจูรี่ไปได้ไม่ไกล เธอก็หมดสติ แล้วก็ถูกชายหนุ่มคนหนึ่งอุ้มขึ้นรถไปครับ..."

"บังอาจนัก! มันกล้าดียังไงมาแตะต้องคนของข้าจ้าวคุน ไปสืบเลขทะเบียนรถมา หาตำแหน่งมันให้เจอ ข้าจะทำให้มันไม่มีที่ซุกหัวนอนในนครมนตรา!"

เมื่อได้ยินว่ามีคนตัดหน้าชิงตัวหลิวรั่วเยว่ไป จ้าวคุนก็เดือดดาลจนแทบคลั่ง จิตสังหารพวยพุ่ง

ลี่หยางที่ยืนอยู่ข้างๆ มองดูเหตุการณ์ราวกับกำลังดูละครลิงอย่างสนุกสนาน จิบไวน์โรมาเนในมืออย่างสง่างาม

เขาดื่มด่ำกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าต่อไป

คนที่รับหน้าที่ตรวจสอบกล้องวงจรปิดสะดุ้งโหยง รีบลงมือค้นหาตำแหน่งเป้าหมายทันที

"นายน้อยจ้าว ผมกำลังล็อคเลขทะเบียนรถของอีกฝ่าย... เดี๋ยวนะ รถคันนั้นกำลังเคลื่อนที่ มันไม่ได้หนีไป แต่มันกำลังพุ่งตรงมาทางเรา..."

โครม!

เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว

รถมายแบคที่ทำจากวัสดุพิเศษพุ่งชนประตูห้องเข้ามาเหมือนสัตว์ร้ายบ้าคลั่ง...

แกร๊ก!

ประตูรถเปิดออก

ร่างสูงโปร่งเดินลงมาจากรถ ในอ้อมแขนโอบอุ้มสาวงามที่เมามาย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ยียวนและโอหัง

"ได้ยินมาว่ามีคนอยากจะทำให้ฉันไม่มีที่ซุกหัวนอนในนครมนตรางั้นรึ?"