บทที่ 6: เป็นไปตามที่ตกลง

บทที่ 6: เป็นไปตามที่ตกลง

เฉินลั่วจอดรถลงตรงทางเข้าหมู่บ้านจัดสรรระดับหรูแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเขานัก เขาใช้มือลูบขนที่นุ่มนิ่มอยู่แล้วของ ‘ฝ่าวั่ง’ เบาๆ พลางเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวตรงหน้าประตูหมู่บ้านอย่างเงียบเชียบ

เขากำลังรอพบคนสำคัญคนหนึ่ง

ท่ามกลางความเงียบเหงา ทันใดนั้นแววตาของเฉินลั่วก็เป็นประกายขึ้นมา เมื่อเห็นหญิงสาวผู้งดงามสองคนเดินออกมาจากประตูหมู่บ้าน คนพี่อายุราวยี่สิบเศษดูไล่เลี่ยกับเขา ส่วนคนน้องน่าจะอายุประมาณสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี

ทั้งคู่ดูเหมือนคู่พี่น้อง และความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น พี่สาวมีใบหน้าสวยคมที่ดูเย็นชา จัดว่าเป็นโฉมงามที่หาได้ยากยิ่ง ส่วนน้องสาวก็น่ารักสดใสไม่แพ้กัน กิริยาท่าทางที่ดูอ่อนโยนและว่านอนสอนง่ายทำให้ผู้คนรู้สึกอยากปกป้องทนุถนอม

เฉินลั่วรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง ด้วยเข้าใจดีว่า ‘ยอดหญิงย่อมคู่ควรกับสุภาพบุรุษ’ ใครเล่าจะไม่นิยมชมชอบสาวงามเช่นนี้ หากไม่ไช่คนที่มีจิตใจหรือร่างกายไม่ปกติก็คงยากจะปฏิเสธได้

อย่างไรก็ตาม หากพวกเธอเป็นเพียงผู้หญิงสวยธรรมดา เฉินลั่วคงไม่มาเสียเวลาเฝ้ารอเป็นพิเศษเช่นนี้ พี่น้องคู่นี้มีความพิเศษมากกว่านั้น

คนพี่มีนามว่า ‘มิหลิง’ ส่วนคนน้องชื่อ ‘มิลี่’

ในโลกหลังวันสิ้นโลก มิหลิงจะครอบครองพลังพิเศษสายอัคคีที่ทรงพลังอย่างยิ่ง เธอคือผู้ใช้พลังไฟคนแรกที่เฉินลั่วรู้จัก และยังเป็น ‘องค์หญิงเพลิงวิญญาณ’ แห่งกลุ่มกุหลาบโลหิตที่เฉินลั่วเคยกล่าวถึงก่อนหน้านี้ด้วย เนื่องจากชื่อของเธอมีคำว่า ‘หลิง’ ที่สื่อถึงวิญญาณบวกกับพลังไฟที่เธอมี ผู้คนจึงขนานนามเธอเช่นนั้น

นอกจากนี้เธอยังมีอีกฉายาหนึ่งคือ ‘กุหลาบโลหิต’ เพราะกุหลาบย่อมมีหนามแหลมคมที่ยากจะแตะต้อง และคำว่า ‘โลหิต’ ก็สะท้อนถึงอารมณ์ที่แปรปรวนและดุดันของเธอ ทว่าแม้หยิ่งทะนงเพียงใด รูปร่างของเธอกลับยั่วยวนชวนมองยิ่งกว่าอารมณ์เหล่านั้นเสียอีก

ส่วนมิลี่คนน้อง ในสายตาของเฉินลั่ว เธอกลับมีความสำคัญที่เหนือชั้นยิ่งกว่า พลังการต่อสู้ของเธออาจจะอ่อนด้อยเพราะไม่ใช่สายต่อสู้โดยตรง แต่เธอคือ ‘ผู้รักษา’ ซึ่งเป็นอาชีพสายสนับสนุนที่หาได้ยากยิ่ง

ว่ากันว่าในระดับสูง เธอสามารถใช้ ‘วิชาฟื้นคืนชีพ’ ได้ด้วยซ้ำ

บ้าเอ๊ย ใครจะต้านทานความสามารถระดับเทพเจ้าขนาดนี้ได้ล่ะ? หากต้องเลือกระหว่างมิหลิงและมิลี่...

เหลวไหล มีแต่เด็กเท่านั้นแหละที่เลือก เขาจะเอาทั้งสองพี่น้องมาอยู่ด้วยให้ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม แน่นอนว่าคงไม่ใช่ตอนนี้ เพราะการพรวดพราดเข้าไปหาในสภาพนี้คงไม่ต่างอะไรกับพวกคนโง่ที่วิ่งไล่ตามผู้หญิงจนเสียอาการ

เฉินลั่วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหา ‘หวังหมิง’ นักสืบเอกชนที่เขาเคยร่วมงานด้วย

“ผมให้เวลาคุณสามวัน ผมต้องการข้อมูลของพวกเธอ และที่สำคัญที่สุดคือพวกเธอชอบกินอะไร”

ไม่ว่าพวกเธอจะชอบกินอะไร เขาจะกักตุนไว้ให้หมด เพราะการจะมัดใจผู้หญิงได้นั้น ต้องเริ่มต้นที่การมัดใจกระเพาะอาหารก่อนเสมอ

หวังหมิงตอบรับอย่างแข็งขัน สำหรับมืออาชีพอย่างเขา งานประเภทนี้ถือเป็นเรื่องที่ง่ายแสนง่าย

เฉินลั่วมองมิลี่ที่กำลังเขย่าแขนพี่สาวอย่างออดอ้อน ขณะที่มิหลิงส่งยิ้มเอ็นดูตอบกลับมา ก่อนที่ทั้งคู่จะค่อยๆ เดินลับตาไป เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วจึงขับรถจากไปเช่นกัน

ไม่จำเป็นต้องรอถึงสามวัน เพียงบ่ายวันที่สอง หวังหมิงก็ส่งข้อมูลของมิหลิงและมิลี่มาให้เฉินลั่วเรียบร้อย

มิหลิงชอบอาหารเสฉวนและชอบกินองุ่นเป็นที่สุด ส่วนมิลี่ชอบกินปลา โปรดปรานขาหมูพะโล้ และผลไม้ที่ชอบที่สุดคือแตงโม

เฉินลั่วพลันฉุกคิดขึ้นได้ว่าอาหารประเภทพะโล้รสชาติก็ไม่เลวเหมือนกัน เขาควรจะกักตุนพวกมันไว้เพิ่มเสียหน่อย

เวลาล่วงเลยไปจนถึงวันที่ 28 พฤษภาคม เหลือเวลาอีกเพียงห้าวันก่อนที่วันสิ้นโลกจะปุทุกระจาย ชุดเกราะและกระบองไฟฟ้าที่เฉินลั่วสั่งไว้ก็ทยอยมาส่งจนครบ

ชุดเกราะเงินแบบเต็มยศมีทั้งหมดสองชุด สำหรับเฉินลั่วและซูต้าจู้ แม้จะมีน้ำหนักมากถึง 45 ชั่ง (ประมาณ 22.5 กิโลกรัม) จนทำให้การเคลื่อนไหวติดขัดไปบ้าง แต่มันกลับมอบความปลอดภัยที่เหนือระดับ

เฉินลั่วเคยคิดจะใช้ชุดมาสคอตหรือชุดคอมแบททั่วไป แต่ชุดมาสคอตนั้นเทอะทะเกินไป ส่วนชุดคอมแบทระดับต่ำก็ไร้ประโยชน์ และเขาก็ไม่มีช่องทางเข้าถึงชุดคอมแบทระดับสูงได้เลย เมื่อเทียบกันแล้ว ไม่มีอะไรแข็งแกร่งและป้องกันได้ดีเท่าชุดเกราะเงินเหล่านี้อีกแล้ว

หลายวันที่เหลือ เฉินลั่วใช้เวลาไปกับการฝึกฝนเพื่อให้ร่างกายชินกับน้ำหนักของชุดเกราะ

ส่วนกระบองไฟฟ้าที่เขาสั่งซื้อผ่านบริษัทรักษาความปลอดภัยนั้นมีราคาสูงถึงสี่หมื่นหยวนต่ออัน แรงดันไฟฟ้าที่ปล่อยออกมาสูงพอที่จะทำให้คนสลบได้ในทันที หรือหากช็อตต่อเนื่องไม่กี่วินาทีก็อาจถึงแก่ชีวิตได้

เขามีพวกมันทั้งหมดห้าสิบอัน สำหรับคนอื่นอาจจะพกพาลำบาก แต่เฉินลั่วมีมิติพลังพิเศษที่สามารถสลับสับเปลี่ยนออกมาใช้งานได้ตลอดเวลา การจัดการซอมบี้นับร้อยตัวในคราวเดียวจึงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

นอกจากนี้ เฉินลั่วยังซื้อรถบรรทุกหนักความยาว 13 เมตรมาหนึ่งคัน แล้วนำไปจอดไว้ใกล้ๆ คลังสินค้าแช่เย็น

เย็นวันที่ 2 มิถุนายน เฉินลั่วจัดการเก็บเสบียงทั้งหมดที่เขากักตุนไว้ ยกเว้นเนื้อสัตว์ในคลังแช่เย็น เข้าสู่มิติพลังพิเศษจนหมดสิ้น แม้จะมีใครมาพบเข้าว่าเสบียงเหล่านี้หายไปราวกับปาฏิหาริย์เขาก็ไม่สน ในเมื่อมันเป็นของของเขา และเขาไม่โวยวาย แล้วใครหน้าไหนจะมีสิทธิ์มาตั้งคำถาม?

วันพรุ่งนี้แล้วสินะ ที่หายนะจะเริ่มต้นขึ้น

คืนนั้นเฉินลั่วพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ ในใจคิดฟุ้งซ่านว่า ‘เราอุตส่าห์เกิดใหม่ทั้งที ไอ้โทรมๆ วันสิ้นโลกนั่นมันคงไม่เลื่อนออกไปใช่ไหม?’ หากมันไม่เกิดขึ้น เสบียงที่เขากักตุนไว้คงทำให้เขาขาดทุนย่อยยับ

หรือบางที... มันอาจจะดีกว่าถ้าวันสิ้นโลกไม่มาถึงจริงๆ ยอมให้เขาขาดทุนเพียงคนเดียวเพื่อแลกกับความสุขของมวลมนุษยชาติ ต่อให้ขาดทุนย่อยยับ เขาก็ยังรวยพอที่จะใช้ชีวิตสุขสบายในโลกที่สงบสุข ดีกว่าต้องไปเผชิญกับวันวิปโยคที่ไร้ความเป็นมนุษย์นั่น

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินลั่วตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน วันสิ้นโลกมีกำหนดจะปะทุขึ้นในช่วงเวลาประมาณ 9:20 น.

เมื่อถึงเวลา 8 โมงเช้า เฉินลั่วที่รู้จักนิสัยของเฉินเจี้ยนอันดีรู้ว่าลุงของเขาจะไม่เข้าบริษัทจนกว่าจะถึง 9 โมง และตอนนี้น่าจะกำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่ เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเฉินเจี้ยนอันทันที

เฉินลั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “คุณลุงครับ ผมมีเรื่องอยากให้คุณลุงช่วยหน่อย”

เฉินเจี้ยนอันตอบกลับมาอย่างเสแสร้ง “แกเป็นหลานของฉันนะ ถ้าเรื่องไหนที่ลุงช่วยได้ ลุงย่อมช่วยอย่างเต็มที่อยู่แล้ว”

เฉินลั่วยิ้มที่มุมปากก่อนจะเอ่ย “คืออย่างนี้ครับ พอดีช่วงนี้ผมจำเป็นต้องใช้เงินด่วน แต่ลุงก็ทราบว่าเงินทั้งหมดของผมจมไปกับการกักตุนเนื้อหมู ผมเลยอยากจะเอาเสบียงทั้งหมดที่กักตุนไว้มาค้ำประกันเงินกู้จากลุง ของพวกนี้มีมูลค่าหนึ่งพันล้านหยวน แต่ผมขอหยิบยืมเพียงห้าร้อยล้านหยวนเท่านั้นครับ”

“เพื่อความเป็นธรรม เรามาเซ็นสัญญาตกลงกันเถอะครับ ผมจะขอยืมเพียงแค่หนึ่งเดือนและจะคืนให้หกร้อยล้านหยวนเมื่อครบกำหนด หากถึงตอนนั้นผมไม่มีปัญญาจ่ายคืน เสบียงทั้งหมดก็จะตกเป็นของลุงเพื่อเป็นการชดใช้หนี้ทันที”

เฉินเจี้ยนอันถามด้วยความสงสัย “แกจะเอาเงินเยอะแยะขนาดนั้นไปทำอะไรด่วนๆ วะ?”

เฉินลั่วจึงเริ่มแต่งเรื่องหลอก “ตามที่ผมเฝ้าสังเกตมา อีกไม่นานเงินตราเสมือนจะพุ่งสูงขึ้นอย่างรุนแรง อาจจะถึงสิบหรือแปดเท่าเลยก็ได้ ห้าร้อยล้านอาจจะกลายเป็นห้าพันล้านได้ง่ายๆ ถ้าคุณลุงเชื่อใจผม จะมาร่วมวงด้วยกันก็ได้นะคร้บ”

เฉินเจี้ยนอันหัวเราะลั่น “เชื่อแกก็บ้าแล้ว ฉันกลัวว่าจะเสียเงินต้นไปเปล่าๆ มากกว่า แกกล้าดีนังไงไปเล่นของพรรค์นั้น?”

อย่างไรก็ตาม เฉินเจี้ยนอันไม่ได้ปฏิเสธ เขาคำนวณในใจอย่างรวดเร็วว่าไม่ว่าเฉินลั่วจะกำไรหรือขาดทุน เขาก็ไม่มีวันเสียเปรียบ และดูทรงแล้วเฉินลั่วน่าจะหมดตัวเสียมากกว่า ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น เขาก็จะสามารถเปลี่ยนเงินห้าร้อยล้านเป็นเสบียงมูลค่าพันล้านได้อย่างง่ายดาย

แม้เฉินเจี้ยนอันจะไม่เห็นด้วยกับการกักตุนของเฉินลั่ว แต่เขามั่นใจว่าการระบายสินค้ามูลค่าหนึ่งพันล้านออกไปในราคาแปดร้อยล้านนั้นไม่ใช่เรื่องยาก

ข้อเสนอนี้ทำได้

เฉินเจี้ยนอันแค่นเสียง “ถ้าแกแพ้ขึ้นมา อย่าหาว่าลุงใจดำละกัน”

เฉินลั่วกล่าวต่อ “คุณลุงครับ รบกวนรอผมที่บ้านด้วย ผมกำลังจะเข้าไปหาเพื่อหารือเรื่องนี้ต่อหน้า และผมก็คิดถึงพี่เฟยด้วย ให้เขามาอยู่ด้วยกันสิครับ”

เฉินเจี้ยนอันตอบรับอย่างยินดี เรื่องสำคัญเช่นนี้ไม่ควรคุยกันแค่ทางโทรศัพท์ และเขาไม่มีทางให้ยืมเงินง่ายๆ โดยไม่ตรวจสอบก่อนแน่

หลังจากวางสาย ใบหน้าของเฉินลั่วก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างถึงที่สุด “เป็นไปตามที่ตกลงกันไว้... พวกแกทุกคนจะต้องตายในวันสิ้นโลก”