บทที่ 340 มั่วฝานพ่ายแพ้

แม้หอกยาวเล่มนี้จะเป็นเพียงอาวุธวิเศษระดับจักรพรรดิธรรมดาชิ้นหนึ่ง ทว่าในเวลานี้ ภายใต้การทุ่มเทสุดกำลังของมั่วฝาน มันกลับสามารถทำลายผนึกของศาสตราวุธเทพ และสร้างการโจมตีที่ถึงแก่ชีวิตต่อหลินชิงอวี่ได้

ความแข็งแกร่งของมั่วฝานช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

ผู้คนจำนวนมากหายใจถี่รัวขึ้นในทันที หากการโจมตีนี้สามารถสร้างความเสียหายหนักให้แก่หลินชิงอวี่ได้ นางย่อมไม่มีแรงประคองผนึกของถุงนภาครามต่อไปอย่างแน่นอน และมั่วฝานที่ทะลวงผนึกออกมาได้ ก็จะคว้าชัยชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ไป

ณ เวลานี้ การที่หลินชิงอวี่จะสามารถต้านทานการโจมตีนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบหรือไม่ ได้กลายเป็นกุญแจสำคัญที่จะตัดสินผลแพ้ชนะของการแข่งขันไปแล้ว!

......

มองดูหอกยาวที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในรูม่านตา หลินชิงอวี่รู้สึกเพียงแผ่นหลังหนาววาบ

การโจมตีนี้ เป็นการเดิมพันด้วยชีวิตของมั่วฝาน รวบรวมเลือดเนื้อลมปราณและจิตวิญญาณทั้งหมดของเขาไว้ อานุภาพเรียกได้ว่ามหาศาลอย่างยิ่ง!

หากเป็นเมื่อสองวันก่อน หลินชิงอวี่ต้องพ่ายแพ้ภายใต้การโจมตีนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

โชคดีที่คืนก่อนวันประลอง จูต๋าได้เตรียมไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดใบหนึ่งไว้ให้นาง

ในขณะที่หอกยาวกำลังจะตกกระทบศีรษะของหลินชิงอวี่ กงล้อทองคำขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นขวางหน้าหอกยาวอย่างกะทันหัน

พื้นผิวของกงล้อแสงนี้มีพลังศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียน เปล่งแสงเจิดจ้าบาดตา ราวกับดวงตะวันดวงเล็กๆ ที่ส่องสว่างไปทั่วทั้งเวที

วินาทีนี้ แม้แต่ในแววตาของระดับบิ๊กบางท่านบนชั้นเมฆ ก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏประกายแสงแปลกประหลาด

"ศาสตราวุธเทพอีกชิ้น ตาเฒ่าจู เจ้าช่างใจป้ำจริงๆ!" ลั่วเชียนปรายตามองจูต๋า กล่าวเหน็บแนมเล็กน้อย

"รู้ว่าจะต้องเลือกบุตรศักดิ์สิทธิ์ ข้าย่อมต้องทุ่มสุดตัวเพื่อช่วยลูกศิษย์ของข้า" จูต๋าลูบพุงกลมๆ ของตน กล่าวอย่างเปิดเผยว่า "อีกอย่าง การสามารถใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ได้คือจุดเด่นของหลินชิงอวี่ ที่ข้าทำแบบนี้ก็เพื่อให้จุดเด่นของนางได้แสดงออกมาอย่างเต็มประสิทธิภาพที่สุด"

ผู้อาวุโสหลายท่านได้ยินดังนั้น ต่างพากันเงียบกริบ

ของอย่างศาสตราวุธเทพนั้นหายากเกินไป อาจจะมีเพียงจูต๋าเท่านั้นที่ร่ำรวยถึงขนาดมอบศาสตราวุธเทพสองชิ้นให้แก่ศิษย์ระดับขอบเขตเปิดทวารได้

ภายในใจของโจวโหยวเกิดความรู้สึกเสียใจอย่างหาได้ยาก

อย่าว่าแต่ศาสตราวุธเทพเลย หากตอนแรกเขายืนกรานที่จะมอบอาวุธระดับอริยะชั้นยอดให้มั่วฝานสักชิ้น ชัยชนะในครั้งนี้ก็น่าจะตกเป็นของมั่วฝานแล้ว

......

หอกยาวปะทะเข้ากับกงล้อทองคำอย่างรุนแรง เกิดเสียงดังบาดหูราวกับโลหะเสียดสีกันอย่างรุนแรง จนแก้วหูของผู้คนเจ็บปวด

ในขณะเดียวกัน ประกายไฟก็สาดกระเซ็น ดอกไม้ไฟที่งดงามแตกกระจายไปกลางอากาศ

แม้หอกยาวจะมีอานุภาพไม่ธรรมดา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากงล้อทองคำระดับเทพ ท้ายที่สุดก็ค่อยๆ สูญเสียพลังขับเคลื่อน และร่วงตกลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรงในที่สุด

หลินชิงอวี่โบกมือเบาๆ เปิดถุงนภาครามออก เทร่างของมั่วฝานออกมา

มั่วฝานหลับตาแน่น ไม่ได้สติอีกต่อไป

เสื้อผ้าบนตัวเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แนบสนิทไปกับลำตัว บนศีรษะที่โล้นเกลี้ยง ยังพอมองเห็นเส้นเลือดปูดโปนหลายเส้นอย่างเลือนราง ราวกับกำลังบอกเล่าถึงการดิ้นรนต่อสู้สุดชีวิตภายในถุงผ้าเมื่อครู่นี้

"การประลองรอบนี้ หลินชิงอวี่ชนะ"

ลั่วเชียนเคลื่อนกายวูบ ลงมายืนบนเวที

เขาโบกแขนเสื้อเบาๆ พลังนุ่มนวลสายหนึ่งห่อหุ้มร่างมั่วฝาน ส่งเขาไปให้กลุ่มศิษย์ยอดเขาที่หนึ่ง จากนั้นจึงประกาศผลการแข่งขัน

ทุกคนมองดูเด็กสาวที่งดงามและยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเวที ในใจต่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

แม้หลินชิงอวี่ในตอนนี้จะมีใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ร่างกายโอนเอนราวกับจะล้ม เพียงลมพัดก็อาจปลิวนางไปได้ แต่นางก็เอาชนะศิษย์พี่มั่วฝานผู้ได้รับฉายาว่าไร้พ่ายได้จริงๆ!

"ได้เป็นสักขีพยานหน้าประวัติศาสตร์แล้ว!"

"ข้าแทบไม่อยากจะเชื่อเลย ศิษย์พี่มั่วฝานถึงกับแพ้ไปแบบนี้!"

"มีศาสตราวุธเทพสองชิ้นอยู่ในมือ ใครจะเป็นคู่ต่อสู้ของหลินชิงอวี่ได้อีกล่ะ?"

"ก็ไม่แน่เสมอไป หลินชิงอวี่แม้จะมีพลังศักดิ์สิทธิ์ แต่เพราะความต่างของระดับพลัง อย่างมากที่สุดก็สำแดงอานุภาพของศาสตราวุธเทพได้เพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น"

"แค่นั้นก็พอแล้ว แชมป์แทบจะแบนอนมาแล้ว ศิษย์พี่มั่วฝานยังไม่ใช่คู่มือของนาง หรือเจ้ายังคิดว่าลั่วอวี่จะชนะได้?"

"นั่นก็จริง แต่ข้ารู้สึกว่าหลินชิงอวี่ขี้โกงไปหน่อย"

"ขี้โกงตรงไหน ถ้าแน่จริงเจ้าก็ใช้ศาสตราวุธเทพสิ!"

"ประเด็นคือข้าไม่มีไงเล่า ผู้อาวุโสจูต๋าใจป้ำเกินไปแล้ว!"

"ไม่สิ ต่อให้เจ้ามีศาสตราวุธเทพ แต่ไม่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี!"

"หลินชิงอวี่สามารถครอบครองพลังศักดิ์สิทธิ์ล่วงหน้าผ่านทางอภินิหาร และยังรองรับการสิ้นเปลืองพลังได้นานขนาดนี้ นี่ก็นับเป็นความสามารถอย่างหนึ่งเหมือนกัน"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่ขยายออกไปไกลราวกับกระแสน้ำ แทบทุกคนต่างคิดว่า ผลลัพธ์ของการประลองครั้งนี้ได้ถูกเปิดเผยล่วงหน้าแล้ว

"พักสิบนาที แล้วทำการประลองรอบสุดท้าย"

สิ้นเสียงของลั่วเชียน จูต๋าก็ลงมาที่สนามด้วยตนเอง ช่วยหลินชิงอวี่ฟื้นฟูพลังจิตและพลังปราณ ปรับสภาพร่างกาย

การต่อสู้กับมั่วฝานรอบนี้ ดูเหมือนจะง่ายดาย แต่ความจริงแล้วได้สูบพลังทั้งหมดของหลินชิงอวี่ไปจนเกลี้ยง

......

"ข้าพร้อมแล้ว" สิบนาทีต่อมา หลินชิงอวี่พยักหน้าให้ลั่วเชียน แม้สีหน้าจะยังดูซีดเซียวอยู่บ้าง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"งั้นก็เตรียมเริ่มการประลองรอบสุดท้าย" ลั่วเชียนกล่าว

สัมผัสได้ถึงสายตาอันเร่าร้อนจำนวนมากรอบกาย เจิ้งอวี่ผ่อนลมหายใจเบาๆ ร่างกายขยับวูบ พุ่งเข้าสู่สนาม

เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างแล้ว แม้ทุกคนจะไม่เชื่อมั่นในตัวเขา แต่เขาต้องสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง

เพราะชัยชนะในการแข่งขันครั้งนี้ เกี่ยวพันถึงตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์และเลือดบริสุทธิ์ของมังกรบรรพกาล

อย่างไรก็ตาม เมื่อคืนวานตอนคุยกับอาจารย์ลั่วเชียน ทั้งสองเอาแต่วางแผนรับมือจอมมารมั่วฝาน สำหรับเรื่องว่าจะเอาชนะหลินชิงอวี่ได้หรือไม่ เจิ้งอวี่ในตอนนี้ก็ไม่มีความมั่นใจเต็มร้อย

"ศิษย์พี่หญิง ท่านคงจะไม่ปล่อยท่าไม้ตายใหญ่ใส่ข้าตั้งแต่เริ่ม แล้วจัดการข้าในรวดเดียวหรอกนะ?" เจิ้งอวี่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ไม่เป็นไรหรอก เจ้าเป็นศิษย์น้อง ข้าสามารถเล่นเป็นเพื่อนเจ้าได้นานหน่อย" หลินชิงอวี่ตอบกลับ

หลังจากเอาชนะมั่วฝานได้ ตอนนี้นางทึกทักไปเองแล้วว่าตนได้รับชัยชนะในท้ายที่สุด

"ศิษย์พี่หญิงหลิน งั้นท่านต้องออมมือให้ข้าด้วยนะ!" เจิ้งอวี่กล่าวต่อ

หลินชิงอวี่เชิดลำคอระหงขึ้น ไม่ได้พูดอะไร แต่ในดวงตาคู่สวยฉายแววจริงจังวูบหนึ่ง

การต่อสู้ต่อจากนี้ นางไม่คิดจะออมมือ

อย่างแรกเป็นเพราะเมื่อครู่ท่านอาจารย์ได้กำชับเป็นพิเศษ ให้สั่งสอนเด็กหนุ่มตรงหน้านี้ให้หลาบจำ อย่างที่สองคือนางเองก็รู้สึกว่าเมื่อครู่นางใช้ศาสตราวุธเทพเอาชนะมั่วฝาน ดูแล้วชนะอย่างไม่ค่อยสมศักดิ์ศรีนัก

ดังนั้นจึงเตรียมจะแสดงความสามารถด้านอื่นของตนเองให้เต็มที่ในการต่อสู้กับเจิ้งอวี่

"การประลองท้ายที่สุดก็ต้องวัดกันที่ฝีมือ การที่ข้าทุ่มสุดตัวถึงจะเป็นการให้เกียรติเจ้า" หลินชิงอวี่กล่าว

"พูดมีเหตุผล ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไม่เกรงใจแล้ว" เจิ้งอวี่หัวเราะเบาๆ พลังปราณทั่วร่างระเบิดออกมา

วินาทีถัดมา ร่างของเขาก็หายไปจากที่เดิม

ในขณะเดียวกัน ในอากาศก็มีเสียงดนตรีอันไพเราะแว่วดังขึ้นอย่างเลือนราง

แม้หลินชิงอวี่จะมั่นใจ แต่ก็เคยเห็นวิธีการที่น่าตกใจตอนเจิ้งอวี่เอาชนะหูเยว่มาก่อน ดังนั้นจึงไม่ประมาทแม้แต่น้อย

นางโคจรพลังปราณทั่วร่าง พลิกฝ่ามือเรียกกระบี่ยาวคมกล้าออกมาหนึ่งเล่ม

กระบี่ยาวเล่มนี้คือกุญแจที่นางเคยใช้ตอนสู้กับเย่ชิง เป็นกระบี่เวทระดับอริยะ อานุภาพไม่ธรรมดา