บทที่ 275: การต่อสู้ที่ไร้ค่า เลือดและน้ำตา (ฟรี)

"นี่... เป็นไปไม่ได้!!! ราชาปีศาจทั้งหก ทุกตัวมาที่นี่พร้อมกัน แถมยังมีราชาปีศาจขั้นต่ำมากมายซ่อนอยู่เบื้องล่างอีก! ไม่แปลกเลยที่ข้ารู้สึกไม่สบายใจนัก!"

บนพื้นดิน

อาฟาม กรีดร้องอยู่ในใจ หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่! ความกดดันจากปีศาจบนฟ้าทำเอาร่างเขาแทบจะระเบิดออกมา!

วิญญาณของเขาแทบจะหนีลอยออกมาเพราะความหวาดกลัว!

ปีศาจที่สามารถคร่าชีวิตพวกเขาได้ง่ายดายนับกลุ่มอยู่ตรงหน้า ผู้ใดก็ตกตะลึงหวาดหวั่นทั้งสิ้น

แม้แต่ ไอริส ยังสีหน้าตึงเครียด ใจหวั่นพรั่นพรึง "นั่นคือราชาปีศาจชั้นสูงนานาวิสอย่างนั้นหรอ? พลังการกดข่มช่างรุนแรง แม้แต่สายฝนยังดูเบาบางลง!"

ไม่ต้องเอ่ยถึงทหารคนอื่น ๆ เลย

อำนาจอันน่าสะพรึงที่แผ่ออกมาจากราชาปีศาจทั้งหกทำให้แทบหายใจไม่ออก!

ในเวลานั้นเอง

หัวใจของอาฟามเสมือนถูกฟาดด้วยสายฟ้า!

เขาสำลักและหอบหายใจ สะท้านไปทั้งร่าง!

ดวงตาเบิกกว้าง สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้!

เพราะคู่ดวงตาสีชาดน่าสะพรึงกำลังจ้องตรงเข้ามา!

และนั่นคือดวงตาของ นานาวิส!

สายตานางเต็มไปด้วยการดูแคลน เหยียดหยาม ราวกับจ้องแมลงไร้ค่า พลางเอื้อนเอ่ยอย่างน่าขนลุก "ข้าพบเจ้าแล้ว เจ้าพวกแมลงน้อย~"

"อ๊ากกกก! ท-ทำไมถึงเป็นเช่นนี้!"

คอของอาฟามถูกพลังล่องหนบีบรัดทันที!

ร่างเขาลอยสูงขึ้น สีหน้าซีดเผือด หายใจไม่ออก!

นานาวิสเหยียดมือออกมา!

นางสามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่าได้ตามใจ ทั้งสังหารและชุบชีวิตก็ทำได้สองครั้ง

พลันทหารจำนวนมากโผล่จากที่ซ่อน ตะโกนเสียงดัง "กัปตัน! เจ้าพวกปีศาจสารเลว! ปล่อยกัปตันของเราเดี๋ยวนี้!"

"ฉัวะ!"

ทันใดนั้น ราชาปีศาจหลายตนพุ่งเข้ามา ฟันทหารคนนั้นแหลกเป็นชิ้น ๆ!

"อย่าลบหลู่ท่านนานาวิส…"

การปรากฏตัวกะทันหันของเหล่าราชาปีศาจทำเอาทหารทั้งหลายตกตะลึง ไม่กล้าก้าวหน้า ไม่กล้าเปล่งเสียง

ความหวาดกลัวฉายชัดบนใบหน้าของทุกคน!

แรคดริกหัวเราะเย้ย "ที่แท้พวกมันก็ซ่อนอยู่ที่นี่นี่เอง เช่นนั้นง่ายแล้ว ฆ่ามันให้หมด!"

"เวทระดับพิภพ: เสียงคำรามแห่งธอร์!"

"เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!!!"

"บึมมม! บึมมม!"

สายฟ้าขาวหนาเท่าชามนับไม่ถ้วนผ่าลงมาจากฟากฟ้า ฟาดใส่นานาวิสพร้อมกันจากทุกทิศ!

พลังทำลายล้างรุนแรง ครอบคลุมร่างนางจนหมดสิ้น

แต่ทว่านานาวิสเพียงโยนอาฟามทิ้งเหมือนสุนัขตาย ร่างเขาถูกเหวี่ยงไกลนับพันเมตร กระแทกกับก้อนหินเสียงดังสนั่น

แล้วนางหันเผชิญหน้าสายฟ้านับสิบด้วยสีหน้าเย้ยหยัน "เวทระดับพิภพ: เกราะป้องกันแห่งราชาปีศาจมืด"

ออร่าสีแดงดำปกคลุมร่างนาง

สายฟ้านับไม่ถ้วนที่ผ่าลงมา ถูกดูดซับจนหมดสิ้น

เพื่อทำลายเกราะนี้ในคราเดียว ต้องใช้พลังเหนือขอบเขต หรือการโจมตีธาตุศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น

น่าเสียดายที่ไอริสเป็นเพียงจอมเวทย์ชุดขาว มิได้มีเวทศักดิ์สิทธิ์

แต่ถึงอย่างไร ความสามารถในการเสริมพลังเวทของนางก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว

"เป็นไปได้อย่างไร? นางรับได้อย่างง่ายดายแบบนี้เลยหรอ... นี่หรือคือพลังของราชาปีศาจชั้นสูง..."

ไอริสเอ่ย สายตาสั่นระรัวด้วยความหวาดหวั่น

เวท "เสียงคำรามแห่งธอร์" ที่นางใช้ เป็นหนึ่งในเวทระดับพิภพชั้นสูงสุดอยู่แล้ว

ทั้งยังอาศัยสภาพอากาศที่เหมาะสมในยามพายุฝน จึงสำแดงได้เต็มที่

แต่กลับไร้ผล!

นานาวิสเผยแววตาขยะแขยง "เด็กหญิงจากแหล่งศักดิ์สิทธิ์ดวงดาวอย่างนั้นหรือ? คิดจะลอบโจมตีข้า? ฮึ่ม... ข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างอัปลักษณ์ที่สุด..."

นางเหยียดหัตถ์อันอ่อนช้อยออก หมายจะคว้าตัวนาง!

ไอริสสัมผัสถึงอันตราย รีบเสกเกราะป้องกันพร้อมถอยฉับ ไม่กล้าหยุดอยู่กับที่

เวทของนานาวิสไม่ใช่เพียงการโจมตีทางจิตใจ

แต่เป็นพลังควบคุมจริงที่เหนือชั้นกว่า

มือที่มองไม่เห็นถูกดีดกลับเมื่อแตะถึงไอริส

หากเป็นเวทจิต ไอริสคงถูกยกขึ้นไปแล้ว!

ประกายดุดันแล่นผ่านดวงตางามของนานาวิส "ดิ้นรนไปก็ไร้ค่า..."

"บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!!!"

ระเบิดพลังถล่มหลังไอริสติด ๆ กัน!

หากนางถูกจับได้ ผลลัพธ์ย่อมน่าเศร้าเกินเอ่ย!

การโจมตีแน่นหนาเกินไป ทำให้ไร้โอกาสตอบโต้ด้วยเวทอื่น

ในขณะนั้นเอง อาฟามลากร่างบาดเจ็บกลับมา "ทุกคน จงบุกทันที! ยื้อพวกมันไว้!!"

"อะ... อะไรนะ..."

ทหารทุกนายตะลึงงัน ความสิ้นหวังเต็มหัวใจ!

เพราะคำสั่งนั้นหมายความว่าพวกเขาต้องไปสู่ความตาย เพื่อให้เพียงไม่กี่คนได้รอดไปแจ้งข่าว

หากทั้งหมดพากันหนี ย่อมถูกสังหารยกกองแน่

แต่หากยอมสู้ตาย อย่างน้อยก็จะมีผู้รอดบางส่วน ส่งสารสำคัญได้ว่า มีเพียงหกบาป และกาโรสอาจตายแล้ว

นี่คือสิ่งจำเป็น

ดังนั้นอาฟามจึงสั่งเด็ดขาด "มัวช้าอยู่ทำไม! เร็ว! ก่อนอื่นช่วยเจ้าหญิงไอริสให้หลุดออกมา นางจึงจะมีโอกาสร่ายเวทได้ หากนางตาย พวกเราจะจบสิ้นจริง ๆ!"

"ฆ่า!!! เพื่อกองทัพพันธมิตรศักดิ์สิทธิ์!"

"เพื่อ... อุดมการณ์แห่งปีกเงิน! เพื่อเกียรติของเรา!"

"ปีศาจสารเลว! แม้ข้าจะกลายเป็นวิญญาณก็ไม่ปล่อยพวกเจ้าไป!"

หกพันทหารกรูกันเข้าด้วยความมุ่งมั่น!

แต่ละคนกัดฟัน เส้นเลือดปูดโปนทั่วขมับ!

พวกเขาพร้อมจะฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งจากนานาวิสกับพวก ถึงตายก็ไม่หวั่น!

แต่ทว่า—ความฝันย่อมสวยงามเสมอ

บาปแห่งความโลภค่อย ๆ บินขึ้นหน้ากองทัพ "เวทระดับตำนาน: หลุมดำกลืนกิน..."

"ฉึก!"

แขนผอมบางฉีกเสื้อผ้าออก!

กล้ามเนื้อปูดโปน!

จากนั้นร่างทั้งร่างก็ขยายขึ้นรวดเร็ว!

ห้าเมตร สิบเมตร! สามสิบเมตร!

อสูรยักษ์รูปร่างคล้ายปีศาจภูเขา ปรากฏเบื้องหน้ากองทัพ! เนื้อสีดำม่วงหย่อนยานปกคลุมพื้น ร่างมหึมาประดุจภูเขาเล็กขวางทางไว้!

แต่สามสิบเมตรยังไม่ใช่ขีดจำกัดของบาปแห่งความโลภ

ทว่ากับกองนี้ เพียงพอแล้ว

กลางพุงของมัน ปรากฏ หลุมดำ หมุนวน! มืดดำชวนสยดสยองราวเหวลึก

ทันใดนั้น บาปแห่งความโลภคว้าทหารมนุษย์สิบกว่าคนเหวี่ยงเข้าไปในหลุมดำกลางพุง

ทั้งกรวด ดิน เศษสิ่งปนเปื้อน ล้วนถูกกลืนหายหมดสิ้น

เริ่มต้นมหกรรมกลืนกิน!

อาฟามเห็นดังนั้นรีบตะโกน "แยกกัน! ใช้เพียงสองสามร้อยจัดการปีศาจบาปแห่งความโลภ ที่เหลือกระจายไปสู้พวกอื่น! อย่าถูกจับกุมพร้อมกันหมด!"

"ฮ่า ๆ ๆ ดิ้นรนไปทำไมในวาระสุดท้าย?"

แรคดริกบินเฉียงไปอีกทาง ทันใดนั้นก็ดึงดูดทหารจักรวรรดิกว่าพันคนไล่ติดตาม

แต่เขาไม่ปะทะตรง ๆ หากแต่บินลึกเข้าไปในป่าแดนรกร้างแทน

"ไล่ตามไป! ราชาปีศาจนั้นน่าจะเป็นแรคดริกแห่งความโลภ พลังรบไม่สูงนัก บางทีเราจะจัดการได้!"

ทหารนายหนึ่งเอ่ยขึ้น

แต่สหายข้างกายสั่นศีรษะ "แรคดริกเลวร้ายเจ้าเล่ห์ที่สุด เจ้าลืมแล้วหรือ? ไล่ตามเขาเท่ากับก้าวสู่ความตายแน่!"

"งั้นเจ้าจะไปสู้กับราชาปีศาจตนอื่นแทนหรือ?"

ทหารชี้ไปเบื้องหน้า

"ฉัวะ!"

ทันทีที่พวกเขาหันศีรษะไป เศษชิ้นเนื้อและซากศพปนเลือดก็สาดกระจายทั่ว!

ขวานโลหิตของฮิลล์หายไปแล้ว แทนที่ด้วยค้อนใหญ่ที่นางฟาดฟันใส่ทหารอย่างดุเดือด!

เกราะของพวกเขาไร้ค่าเมื่อเผชิญพลังโจมตีที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ของนาง

แรกเริ่ม ค้อนหนึ่งทียังเหลือชีวิต

แต่ตอนนี้ เพียงฟาดเดียวก็แตกละเอียดเป็นเศษ ไม่มีแม้แต่ศพที่สมบูรณ์!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

………………