บทที่ 90: เหนือโลก ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว (ฟรี)

อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านั้น หลินเทียนต้องไปอธิบายเรื่องราวให้ช่างตีเหล็กคนแคระฟัง

เขาต้องการเครื่องมือเวทที่ออกแบบพิเศษไว้รับมือกับพวกอันเดดและศาสนจักร

“ที่รัก ตอนนี้เจ้าจะไปไหน? ให้ข้าพยุงดีกว่า”

อเดลพูดด้วยสีหน้ากังวลเต็มที่

ครั้งนี้ หลินเทียนแทบเดินไม่ไหวหากไม่มีใครช่วยพยุง

สิ่งเดียวที่ทำให้เขาโล่งใจก็คือ ช่วงนี้คนแคระทำงานตีเหล็กอย่างหนัก

เขายังได้ยินข่าวมาว่าพวกเขาตีเครื่องมือเวทระดับพิภพได้ด้วยซ้ำ

ไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงหน้าแท่นตีเหล็ก

เหล่าคนแคระผลัดกันใช้ค้อนฟาดลงบนก้อนแร่สีแดงร้อนระอุไม่หยุด

แสงไฟจากเตาหลอมสะท้อนบนใบหน้าพวกเขา ราวกับภาพวาดที่เต็มไปด้วยพลัง

นี่คือศิลปะการตีเหล็กอย่างแท้จริง

“ฝ่าบาทราชินี? เจ้าชายเดนนิส? มาที่นี่ทำไมกันหรือ?”

บิล หัวหน้าช่างตีเหล็กหลวงของอาณาจักร ถอดหมวกแล้วโค้งคำนับอย่างเคารพ

เขาอายุกว่าร้อยปี แต่ยังคงแข็งแรงกระฉับกระเฉง

แขนของเขาใหญ่และทรงพลัง ดูเป็นช่างผู้ชำนาญงานตั้งแต่แรกเห็น

หลินเทียนก็ยกหมวกขึ้นทักตอบ “อาจารย์บิล ข้ามีเรื่องอยากให้ช่วยตีเครื่องมือเวทพิเศษให้สักชิ้น”

“โอ้ ได้สิ แต่เจ้ารู้ไหม? ตอนนี้ตำนานของเจ้าแพร่ไปทั่วทั้งเมืองแล้ว!”

บิลพูดพลางยิ้มแบบเจ้าเล่ห์

“ตำนาน?”

หลินเทียนงงเล็กน้อย หันไปมองอเดล “หมายถึงเรื่องอะไร?”

“เจ้าลืมแล้วหรือ? การต่อสู้อันเหลือเชื่อในโรงเหล้าที่เจ้าล้มคนได้หลายร้อย ทั้งที่ร่างกายบาดเจ็บสาหัส นั่นกลายเป็นตำนานประวัติศาสตร์ของทั้งทวีปเลยนะ”

อเดลพูดอย่างภาคภูมิใจ พร้อมกอดแขนเขาแน่น

นางปลื้มใจอย่างที่สุด และแน่นอนว่าจะไม่ลงโทษคนแคระหญิงพวกนั้นเพราะเรื่องนี้แน่

หลินเทียนจึงเข้าใจขึ้น จริงๆ แล้วเขาเกือบตายตรงนั้น

แต่มองอีกแง่ มันก็เป็นเรื่องระดับตำนานจริงๆ ที่น่าประทับใจไม่น้อย

บิลหัวเราะเบาๆ ก่อนถามเข้าเรื่อง “แล้วอยากได้เครื่องมือเวทแบบไหนล่ะ? บอกวัตถุประสงค์มาเลย”

“คนแข็งแกร่งที่สุดในทวีปมีอยู่สองฝ่าย หนึ่งคือพวกอันเดด สองคือฝ่ายศักดิ์สิทธิ์อย่างศาสนจักรและเทพ ข้าคิดว่าเราควรตีเครื่องมือเวทพิเศษไว้รับมือพวกเขา”

หลินเทียนพูดอย่างจริงจัง

บิลเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “จริงอยู่ว่าพวกเขาอาจไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งที่สุด แต่การเตรียมไว้ก็ไม่เสียหาย มอบงานนี้ให้ข้าเถอะ ข้าจะทำเครื่องมือเวทที่เจ้าพอใจแน่นอน”

หลินเทียนถอนหายใจโล่งอกที่ได้รับคำยืนยัน

ระหว่างทางกลับ เหล่าคนแคระหญิงจ้องมองเขาด้วยสายตาหิวกระหาย ราวกับนักล่ามองเหยื่อ

การถูกจ้องตลอดทางทำเอาหนังศีรษะชาไปหมด

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องใช้คำว่า “ราคะ” มาอธิบายหญิงสาว โดยเฉพาะพวกโลลิ

หลินเทียนจึงเอ่ยขึ้น “รีบกลับไปกันเถอะ”

เขารู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อยเมื่อกลับถึงพระราชวัง

“ระบบ เริ่มจำลองชีวิต”

【ระบบจำลองชีวิตเริ่มต้น โครงเรื่องปัจจุบัน: บทราชอาณาจักรคนแคระ

หลังจากผ่านความยากลำบากนับครั้งไม่ถ้วน ท่านก็มาถึงราชอาณาจักรคนแคระ อาณาจักรที่เต็มไปด้วยโลลิป่าเถื่อน ราวกับสวรรค์ในอีกแง่หนึ่ง

แต่ท่านก็เกือบเสียชีวิตโดยไม่ตั้งใจในโรงเหล้า

ทว่าเมื่อมองอีกด้าน ท่านกลายเป็นบุคคลระดับตำนานของที่นี่

ท่านจึงไม่อยากให้เกิดความผิดพลาดซ้ำรอย เลยขอให้จามิลา สอนวิชาตีเหล็กภายในพระราชวัง

วันเวลาผ่านไป เมื่อทักษะของท่านพัฒนาขึ้น คนแคระก็ตีเครื่องมือเวทได้มากขึ้น

ภายในเดือนเดียว พวกเขาทำสำเร็จถึงเจ็ดร้อยชิ้น

เดือนถัดมา คนแคระหญิงทั้งหมดออกมาประท้วง บอกว่าท่านต้องร่วมแบ่งปันความสุขความทุกข์ ลงเหมืองยามทำงาน และร่วมวงยามดื่ม

ตัวเลือกที่ 1: เห็นด้วยกับพวกนาง ร่วมสุขร่วมทุกข์ คะแนน +100

ตัวเลือกที่ 2: หลีกเลี่ยงพวกนาง รักษาชีวิตไว้ คะแนน +10

ตัวเลือกที่ 3: ปรับตัว คะแนน +30】

เมื่อเห็นคะแนนที่ให้มา หลินเทียนก็รู้ทันที หากเลือกตัวเลือกแรกนั่นคือทางสู่ความตายแน่นอน!

เขาอาจถูกคนแคระหญิงพวกนั้นดูดจนหมดสิ้นทั้งชีวิตได้เลย

แต่ถ้าเลือกตัวเลือกที่ 2 พวกนั้นต้องออกมาประท้วงแน่ ไม่ใช่แค่หญิงสาว แต่ผู้ชายด้วย และงานผลิตเครื่องมือเวทก็จะหยุดชะงัก

หลินเทียนเลยเหลือทางเดียว คือต้องเลือกตัวเลือกที่ 3 เพื่อดูว่าการ “ปรับตัว” จะนำพาอะไรมาให้

【เพื่อปลอบใจพวกคนแคระหญิง ท่านจึงจ้างยามหลายคน และให้อเดลคอยตามประกบใกล้ชิด พร้อมลงไปขุดเหมืองด้วยกันอีกครั้ง

แต่สุดท้ายยามทั้งหมดก็ถูกทำให้หมดสติ และอเดลถูกกันออกไป

ท่านถูกลากลงไปเกือบลึกถึงเหมืองมืดที่น่าขนลุก

ในจังหวะสิ้นหวัง ท่านจึงเผยพลังที่แท้จริงออกมาแล้วหนีรอดมาได้

โชคดีที่ไม่ทำให้ใครสงสัย】

คืนนั้น ที่หน้าโรงเหล้า ท่านตั้งใจไม่เข้าไปข้างใน แต่พวกคนแคระหญิงกลับเอาเหล้าแรงระดับสูงออกมาตั้งใจใช้กับท่าน กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ระเหยเพียงไม่กี่อึดใจก็ทำให้เวียนหัวแล้ว

โชคดีที่ท่านพกยาแก้เมามาเยอะ ทำให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกนางได้อีกครั้ง

ด้วยวิธีนี้ ท่านจึงเอาตัวรอดมาได้ถึงสามเดือนเต็ม

【ผลลัพธ์: เครื่องมือเวทคุณภาพสูง 1,000 ชิ้น ประกอบด้วย ระดับ 10 จำนวน 700 ชิ้น ระดับ 11 จำนวน 250 ชิ้น และระดับพิภพ 50 ชิ้น】

ณ จุดนี้ หลินเทียนเลือกจะหยุดการจำลองชีวิตทันที

เพราะสุดท้ายเขาก็รอดออกมาจาก “นรก” นั้นได้แล้ว

เขาถึงกับถอนคำพูดก่อนหน้านี้กลับ สวรรค์ที่ไหนกัน!

【สรุป: ท่านได้สัมผัสความน่ากลัวของโชคร้ายด้านความรักเป็นครั้งแรก เด็กผู้ชายเวลาออกไปข้างนอกต้องรู้จักป้องกันตัวเองด้วย

คะแนน: 50/100

รางวัล: คะแนนชีวิต x50

การจำลองชีวิตสิ้นสุด ระยะเวลา: 3 เดือน】

ฉากเปลี่ยน —

หลินเทียนกลับมาปรากฏในพระราชวังที่คุ้นเคย สามเดือนผ่านไปแล้ว

เขารีบไปตรวจสอบคลังเครื่องมือเวท และแน่นอนว่าข้างในเต็มไปด้วยอาวุธเวทนับพันที่วางกองสูงจนตาพร่า

สีสันระยิบระยับจนแทบทำให้ตาพร่าไปเลย

“นี่สินะคลังเครื่องมือเวท! หนึ่งพันชิ้น รวมถึงระดับพิภพอีกห้าสิบชิ้น ต้องระดมกำลังทั้งชาติถึงจะทำได้ นี่เกือบจะเท่ากับที่คนแคระใช้เวลาหลายร้อยปีตีออกมาเลยทีเดียว”

หลินเทียนเอ่ยด้วยความยินดี ดีที่ไม่ต้องใช้วิธีรุนแรง

เพราะตอนแรก เขาเคยคิดจะจับพวกโลลิทั้งหมดมากักไว้ที่บ้านเพื่อบังคับให้ตีอย่างช้าๆ

แต่พอคิดอีกที คนเหล่านี้ก็คือผู้ใต้บังคับบัญชา จะสั่งงานตรงๆ ก็ยังได้ ไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนั้นเลย

แม้จะมีหญิงสาวบางคนคลั่งเกินไปก็ตาม…

ตอนกลางวันแสกๆ ยังกล้าทำเรื่องพรรค์นั้น

“แหวนเก็บของพื้นที่? …แหวนเวลา?”

ขณะตรวจสอบ หลินเทียนพบเครื่องมือเวทสุดประณีตสองชิ้นในกล่อง

【แหวนพื้นที่: หนึ่งในสิบแหวนเวทยุคโบราณที่ช่างตีเหล็กคนแคระสร้างขึ้น เก็บสิ่งของจำนวนมากได้โดยไม่เพิ่มน้ำหนัก แต่ใช้ได้กับสิ่งไร้ชีวิตเท่านั้น สิ่งมีชีวิตที่เข้าไปจะติดอยู่ตลอดกาล】

ดวงตาของหลินเทียนเปล่งประกาย นี่คือของล้ำค่าอย่างแท้จริง

มันต่างจากโลกแฟนตาซีบ่มเพาะ ที่ของเก็บพื้นที่หายากยิ่ง

แน่นอนว่าแหวนนี้อาจไม่ใช่ของดั้งเดิม แต่เป็นของที่ถูกทำซ้ำโดยช่างตีในภายหลัง

ส่วนอีกวงหนึ่ง—เป็นของระดับพิภพแท้แน่นอน

【แหวนเวลา: หนึ่งในสิบแหวนเวทยุคโบราณที่ช่างตีเหล็กคนแคระสร้าง สามารถควบคุมเวลาได้ทั้งเร่ง เดินถอยหลัง หรือแม้แต่ตัดช่วงอายุของศัตรู】

หลินเทียนไม่รอช้า ใส่สมบัติทั้งสองลงบนนิ้วทันที

ถ้ามีได้สักสิบวงคงดีกว่านี้…

แต่หลังจากค้นทั่วแล้ว ก็พบเพียงสองวงเท่านั้น เขาไม่ชอบเครื่องมือเวทประเภทเครื่องประดับอื่น

จึงเก็บทุกอย่างใส่แหวนพื้นที่ในครั้งเดียว

“แหวนพื้นที่นี่สมบูรณ์แบบจริงๆ”

เขาเผลอยิ้มออกมา

ตอนแรกคิดจะลักลอบเอาออก แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว

จากนั้นจึงปิดประตูคลังอาวุธ แล้วมุ่งหน้าไปหา “บิล”

เขาอยากรู้ว่าเครื่องมือเวทที่ฝากให้ทำเสร็จแล้วหรือยัง

เมื่อมาถึงแท่นตี หลินเทียนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ลอยอบอวลในอากาศ

แท่นตีขนาดใหญ่ที่เคยมีช่างหลายคนทำงานพร้อมกัน ตอนนี้เหลือเพียงร่างของบิลคนเดียว

เขาถือค้อนฟาดลงอย่างแรง

ทุกครั้งที่ค้อนกระแทก เสียงโลหะสั่นสะเทือนถึงวิญญาณ!

ประกายฟ้าร้องค่อยๆ ปรากฏขึ้น เสียงตีกลายเป็นเสียงฟ้าคำราม!

“โอ้พระเจ้า สมแล้วที่เป็นอาจารย์บิล!”

“นั่นมัน…เครื่องมือเวทระดับขั้นจันทร์ครึ่งเสี้ยว!”

“เขาผสม ‘เขาวัวสายฟ้า’ ลงไปด้วย สามารถดึงพลังสายฟ้าออกมาได้จริงๆ!”

“ถึงแม้แบบแปลนไม่สมบูรณ์ แต่เขาก็ยังสร้างมันขึ้นมาได้เกือบสมบูรณ์ ข้าต้องเรียนรู้อีกเยอะจริงๆ”

เหล่าช่างฝีมือคนแคระระดับสูงพากันตกตะลึงและชื่นชม

หลังจากตีอยู่นาน บิลนำอาวุธร้อนแดงลงชุบในบ่อ

ครั้งนี้ เขาไม่ได้ใช้ของเหลวพิเศษ แต่ใช้น้ำชุบที่ผสมเลือดคนแคระ

เสียงฟู่ดังลั่นก่อนสงบลง

เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยคีม—มันคือหอก!

“ซู่มม!”

ทันใดนั้น สายฟ้าผ่าลงมาบนหน้าบิลโดยตรง

ทุกคนใจหายวาบจะเข้าไปช่วย

แต่บิลรีบปิดหน้าที่มีรอยแผลไฟช็อตไว้ “ข้าไม่เป็นไร อย่าเข้ามา”

เขาฝืนทนแรงสายฟ้า แล้วยังคงตีหอกต่อไป

คราวนี้ค้อนที่ใช้มีรูนสลักอยู่เต็ม ทุกการกระแทกทิ้งร่องรอยเวทมนตร์บนหอกทีละเส้น

ในที่สุด หอกก็ค่อยๆ สงบลง

ทันทีที่บิลชูหอกขึ้น ท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยน! ฟ้าแลบคำรามราวเทพซุสเสด็จลงมาเอง

สร้างความตื่นตะลึงสุดขีด!

“แม้จะยังไม่เทียบเท่าสายฟ้าของซุสที่คนแคระโบราณเลือดบริสุทธิ์เคยสร้างไว้ แต่ก็นับได้ว่าเป็นอาวุธระดับขั้นจันทร์ครึ่งเสี้ยวแล้ว”

บิลพูดด้วยอารมณ์หนักแน่น ยกหอกขึ้นราวกับเต็มไปด้วยพลัง!

เหนือท้องฟ้ามีทั้งดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว

อาวุธระดับ “ขั้นจันทร์ครึ่งเสี้ยว” ปกติแล้วจะใช้ได้เฉพาะเทพเจ้าเท่านั้น

แต่ตอนนี้มันอยู่ในมือเขา

เขาหันหอกไปยังภูเขาลูกเล็กนอกเมือง

รวบรวมพลัง เตรียมขว้าง

พลังสายฟ้าลุกวาบในมือ แตกเปรี๊ยะ ๆ เหมือนทั้งร่างอาบอยู่ในฟ้าร้อง!

“วู้ช!”

หอกเปลี่ยนเป็นสายฟ้าพุ่งทะลุฟ้า ยิงตรงใส่ภูเขาเล็ก!

ทันใดนั้น ทะเลสายฟ้าขนาดมหึมาระเบิดขึ้น!

ยอดภูเขาถูกระเบิดจนแหลกสลายเป็นเศษหิน!

เสียงกัมปนาทดังสนั่นพร้อมพายุแรงกล้า

รุนแรงเสียจนผู้คนแทบลืมตาไม่ขึ้น

“โอ้พระเจ้า! ไม่ได้เห็นพลังของเครื่องมือเวทขั้นจันทร์ครึ่งเสี้ยวมานานแล้ว!”

“น่ายินดีเหลือเกิน!”

“เราคนแคระมีฝีมือถึงขนาดนี้ ทำไมไม่ผลิตขายเยอะๆ เอาเงินมาแลกไวน์ไม่มีวันหมด ฮ่าฮ่า!”

“ใช่แล้ว! แล้วยังได้กินพายสารพัดแบบอีก!”

แท้จริงแล้ว คนแคระไม่ชอบสงคราม ถึงจะมีฝีมือการตีเหล็กที่ท้าทายสวรรค์ แต่ใจยังคิดถึงเรื่องดื่มและกินมากกว่า

พวกเขาสามารถปล้นได้แท้ๆ แต่กลับเลือกจะให้เงินอย่างซื่อสัตย์

ทำเอาหลินเทียนทั้งอึ้งและโล่งใจ

เพราะถ้าพวกนี้รักสงครามจริง เขาคงไม่มีทางได้เครื่องมือเวทพวกนี้มา

บนแท่นตี บิลดูอ่อนแรงหลังการขว้างครั้งเดียว

เขาฝืนยกมือขึ้น หอกกลับกลายเป็นสายฟ้าแล้วบินกลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง

“เจ้าชายเดนนิส นี่คือเครื่องมือเวทที่ข้าตีให้ สายฟ้าของซุส แม้จะไม่ใช่ของแท้ แต่ก็เพียงพอสำหรับเจ้า”

บิลพูดพลางหอบหายใจ

หลินเทียนรีบประคองเขา พร้อมรับหอกมาไว้

โดยรวมมันดูคล้ายหอกปกติ แต่ปลายหอกเป็นรูปครึ่งตัว Z ราวกับสายฟ้า ด้ามหอกเต็มไปด้วยรูนโบราณ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]