ตอนที่ 20 คุกเข่าขอโทษ

หลังจากออกจากร้านอาหาร เจียงเป่ยเฉิน ก็ตรงไปที่ ร้านขายยาเหอ

แม้ว่าตอนนี้อาการบาดเจ็บของเขาจะดีขึ้นบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่หายขาดและเขาต้องการที่จะรักษามันให้หายดีโดยเร็วที่สุด ยังไงสุดท้ายแล้วเขาก็ต้องหา ‘เก้าชีวิต(Nine Lives)’ มาเพื่อรักษาให้ได้

ร้านยาตั้งอยู่ในย่านที่เจริญที่สุดในถนนคนเดินของหยุ่นไห่

เจียงเป่ยเฉิน จอดรถไว้ข้างๆแล้วเดินไป

“โอ้นี่มันลูกเขยตระกูลหวังนี่?”

ในเวลานี้จู่ๆเสียงเยาะเย้ยก็ดังมาจากด้านข้าง

เจียงเป่ยเฉิน มองย้อนและพบกับเพื่อนของ หวังเสี่ยวหวู่ นั้นคือ ชูเย่

ชูเย่ วันนี้สวมกระโปรงยาวถึงเข่า ชุดผ้าไหมสีดำกับรองเท้าส้นสูง การแต่งตัวของเธอดูดีเลยทีเดียว

“เธอจะคุกเข่าให้ฉันในชุดนี้ มันจะสะดวกเหรอ?”

เจียงเป่ยเฉิน เหลือบมองและพูดติดตลก

ใบหน้าของ ชูเย่ แดง

"นาย!"

"เยว่ เยว่เธอมาแล้วหรอ!"

ในเวลานี้ชายร่างสูงในวัยสามสิบเดินออกมาจากร้านขายยาและคว้าไปที่เอวของ ชูเย่ และพูดว่า: "ฉันได้เตรียมสัญญาไว้แล้ว รอให้เธอมาเซ็นสัญญา!"

"พี่จูนตอนที่ฉันกำลังจะเข้าไปอยู่ๆ ตาคนนี้ก็เดินมาและบังคับให้ฉันคุกเข่า คุณต้องจัดการให้ฉันนะ!"

ชูเย่ ตอนนี้คล้ายกับลูกแมวที่อยู่ในอ้อมแขนของ จ้าวจุน

ชายคนนี้มีชื่อว่า จ้าวจุน เป็นผู้จัดการทั่วไปของร้านขายยาเหอ

ตอนนี้ ชูเย่ ทำงานให้กับ บริษัท ยาและบังเอิญเขาได้พบกับ จ้าวจุน

และวันนี้เธอต้องการใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ของเธอกับ จ้าวจุน เพื่อมาทำข้อตกลงกับร้านขายยาเหอ

เมื่อ จ้าวจุน ได้ยินดังนั้นเขาก็รีบหันกลับมาจ้องมองไปที่ เจียงเป่ยเฉิน ด้วยสายตาที่รุนแรงทันที: "ไอ้หนูแกกล้าบอกให้แฟนฉันคุกเข่าหรอ?"

เจียงเป่ยเฉิน ส่ายหัวเขาไม่อยากสนใจสองคนนี้ดังนั้นเขาเดินไปที่ร้านขายยา

“ไอ้หนูฉัน พูดกับแกอยู่นะ แกกล้าเมินฉันหรอ!”

จ้าวจุนตะโกนด้วยความโกรธและรีบก้าวตามไปเพื่อที่จะคว้าไหล่ของเจียงเป่ยเฉิน

แต่เจียงเป่ยเฉินคล้ายกับว่าจะมีตาหลัง เขาหลบและจากนั้นเขาก็สกัดขาของจ้าวจุนทำให้เขาล้มกลิ้งลงไปบนพื้น

คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเห็นภาพนั้นก็หัวเราทันที

"ทางที่ดี นายอย่ามายุ่งกับฉันดีกว่า!"

เจียงเป่ยเฉิน พูดจบก็เดินเข้าไปในร้านขายยา

“พี่จูนเป็นยังไงบ้าง”

ชูเย่ รีบไปช่วย จ้าวจุน

ใบหน้าของ จ้าวจุน กล้ายเป็นสีม่วงเขาอดไม่ได้ที่จะก่นด่า: "ไอ้บ้านี่มันไม่จบแค่นี้หรอก ค่อยดูเหอะว่าฉันจะจัดการกับมันยังไง!"

เขาทำงานให้กับตระกูลเหอมานานกว่าสิบปีและเปรียบเหมือนกระดูกสันหลังของตระกูลเหอ ในหยุนไห่ไม่มีใครกล้าทำอะไรเขา?

ตอนนี้เขากับโดนเด็กที่ไหนไม่รู้ทำให้อับอายแล้วเขาจะยอมได้ยังไง หลังจากเขาไปในร้าน เจียงเป่ยเฉินก็ตรงไปบริเวณจุดขายยาที่ชั้นสองทันทีเพื่อที่จะดูยาที่เขาต้องการ แต่ยังไงก็ตามยาพวกนี้ก็เพียงแค่รักษาอาการบาดเจ็บเขาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

กรี๊ง! เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น

"หืม?"

"เจียงเป่ยเฉิน นายอยู่ที่ไหน"

"คนพวกนั้นทำอะไรกับนายบ้างรึเปล่า? "

น้ำเสียงที่ร้อนรนดังออกมาจากโทรศัพท์คือเสียงของภรรยาของเขาหวังเสี่ยวหวู่

หลังจากที่ หวังเสี่ยวหวู่ ถูก เตวหยูหลาน และตระกูลหวัง พาตัวเธอออกไปแต่เธอก็รีบกลับไปที่นั้นอีกครั้งแต่เธอก็ไม่พบใครแล้ว เธอจึงรีบโทรหา เจียงเป่ยเฉิน ทันที

"โอ้ ฉันไม่เป็นไร ฉันอยู่ร้านขายยา!"

เจียงเป่ยเฉิน รู้สึกอบอุ่นในหัวใจเขาตอบกลับเธอทันที

"อะไรนะ?"

"นายได้รับบาดเจ็บหรอ? ทำไมไม่ไปโรงพยาบาล! "

หวังเสี่ยวหวู่ คิดว่า เจียงเป่ยเฉิน ได้รับบาดเจ็บ

"ฉันสบายดีแค่มาเดินเล่นเฉยๆ!"

เจียงเป่ยเฉิน กล่าว

หวังเสี่ยวหวู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกจากนั้นก็นึกบางอย่างได้จึงพูดว่า: "โอ้ใช่แล้ววันมะรืนนี้จะมีการประชุมประจำปีของตระกูลหวังของเรา การประชุมประจำปีนี้เป็นการประชุมประจำปีครั้งสุดท้ายที่ย่าจะจัดขึ้น เพื่อทำการคัดเลือกทายาทเพราะงั้นฉันจึงอยากจะหาขอขวัญให้ย่าสักหน่อย ก่อนนี้ย่ามีสุขภาพไม่ค่อยดี ตอนนี้นายก็อยู่ร้านขายยาพอดี งั้นนายช่วยหาตัวยาดีๆมาเป็นของขวัญให้ฉันหน่อย "

"ได้ เข้าใจแล้ว!"

เจียงเป่ยเฉิน ตอบกลับ

"คุณชายท่านนี้คุณมาหายาทิเบตใช่หรือไม่"

ทันใดนั้นเสมียนก็เดินเข้ามาข้างๆเขาและถามด้วยรอยยิ้ม

"เท่าที่ดูก็ไม่เห็นมีอะไรที่น่าสนใจ!"

เจียงเป่ยเฉิน เหลือบมองไปที่เคาน์เตอร์และส่ายหัว

เสมียนรีบตอบกลับ: "คุณชายจะลองขึ้นไปที่ชั้นสามของร้านเรามั้ย ด้านบนเป็นส่วนที่เก็บวัตถุดิบหายากมากมายคุณชายสามารถขึ้นไปเลือกชมได้!"

เสมียนยิ้ม แต่ดวงตาของเขากลับดูเย็นชา

เจียงเป่ยเฉินขมวดคิ้วแล้วพยักหน้า เขาขึ้นไปชั้นสามพร้อมกับเสมียน

ชั้นสามเป็นโกดังของร้านขายยาและอัดแน่นไปด้วยกล่องยาตัวยาต่างๆมากมาย

ในตอนนี้เจียงเป่ยเฉินก็ถูกล้อมไปด้วยกลุ่มชายฉกรรจ์ โดยคนที่นำกลุ่มคนเหล่านี้มาคือ จ้าวจุน! ใบหน้าของ จ้าวจุน ตอนนี้เย็นยาอย่างมาก เขากล่าวกับเจียงเป่ยเฉินว่า  "คุกเข่าลงแล้วขอโทษฉัน ไม่งั้นวันนี้แกอย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่!"

สิ้นเสียงของเขาชายสองสามคนก็ได้ปิดกั้นทางลงบันไดเพื่อขวางไม่ให้ เจียงเป่ยเฉิน หลบหนีออกไปได้

“จะให้ฉันคุกเข่าขอโทษ?”

เจียงเป่ยเฉินขมวดคิ้วและหัวเราะเยาะทันที: "ชูเย่ เป็นคนเริ่มก่อนแท้ๆนายไม่ถามว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้นกับต้องการให้ฉันขอโทษหรอ?"

จ้าวจุน หัวเราะ "ด้วยฐานะของฉัน ฉันไม่ต้องการเหตุผลใดๆ ถ้าฉันขอให้แกขอโทษแกก็ต้องขอโทษ แม้ว่าแกจะเป็นฝ่ายถูกแต่ถ้าฉันบอกให้แกทำแกก็ต้องทำ! โลกมันก็เป็นแบบนี้!"

การแสดงออกของ จ้าวจุน หยิ่งผยองเป็นอย่างมากเขามองไปที่ เจียงเป่ยเฉิน ราวกับมองไปที่มดปลวก

"หึหึ ตรรกะของคุณนี่แปลกดีนะ ผมไม่คิดเลยว่าเหล่าเหอจะสั่งสอนคุณแบบนี้?"

เจียงเป่ยเฉิน ขมวดคิ้ว

“เหล่าเหอ? นายหมายความว่าไง?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ใบหน้าของ จ้าวจุน ก็เปลี่ยนไป หัวใจของเขาเต้นรัวทันที แต่เขาก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มและกล่าว "ไอ้หนูแกรู้ไหมว่าแกกำลังเล่นอยู่กับใคร มันมีคนบางคนที่แกไม่อาจเอ่ยถึงได้"

จ้าวจุน ยิ้มอย่างเหยียดหยามและตะโกน: "โอกาสสุดท้ายแล้ว คุกเข่าลงและขอโทษไม่งั้นแกจะไม่ได้ออกไปจากที่นี้อีกเลย!"

กรี๊ง! ทันใดนั้นโทรศัพท์ของ เจียงเป่ยเฉิน ก็ดังขึ้น

"รับสายแปป!"

เจียงเป่ยเฉิน ยิ้มและกดปุ่มรับสาย: "ไง เหล่าเหอคุณใกล้จะถึงหรือยัง?"

"ผมอยู่ที่ชั้นสาม ผู้จัดการร้านของคุณเขาหยิ่งผยองมากเลยรีบมาจัดการด่วนเลย! "

หลังจากวางสายโทรศัพท์จ้าวจุนและกลุ่มคนของเขาก็ตกตะลึงจากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะ

"ฮ่าฮ่า! เด็กนี่มันตลกชะมัด?"

"แกล้งทำเป็นว่าคุยกับตระกูลเหอ? "

"ฮาฮา แถ้แกรู้จักคนในตระกูลเหอ ฉันก็รู้จักประธานได้เหมือนกันเว้ย!"

คนของ จ้าวจุน หัวเราะเยาะ จ้าวจุน ก็หัวเราะเยาะเช่นกัน

ยังไงก็ตามหลังจากนั้นไม่นาน Audi A6 คันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ด้านนอกร้านขายยา ชายสูงอายุวัยเจ็ดสิบในชุดเสื้อเชิ้ตสีเขียวและผมสีเทาวิ่งเหยาะๆขึ้นไปที่ชั้นสามของร้านขายยา

"ท่านประธาน?"

จ้าวจุนตกตะลึง

คนอื่น ๆ ก็อ้าปากค้างพร้อมกับสีหน้าหวาดกลัว

นี่มันชักจะแปลกๆแล้ว?

ทันทีที่เขาวางสายท่านประธานก็มา?

"ประธานคุณมาตรวจงานหรอ"

จ้าวจุน ถามอย่างหวาดระแวง

เขาไม่เชื่อว่า เหอฟู่เฉิง จะถูกเรียกมาโดย เจียงเป่ยเฉิน มันน่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอฺย แต่วินาทีต่อมาฉากที่น่าตกใจก็เกิดขึ้น

เขาเห็น เหอฟูเฉิน เกินตรงไปหา เจียงเป่ยเฉิน แล้วโค้งให้เขาด้วยความเคารพแล้วพูดว่า "คุณชายขอโทษที่ผมมาสาย!"

//

//

//

//

ค้างอะสิ ค้างอะสิ อิอิ