ตอนที่ 18 เล่ยเย่
ตอนที่ 18 เล่ยเย่
"ผมขอโทษพี่เต็งผมไม่รู้ว่าเป็นคุณ เดียวพวกเราจะพากันออกไปแล้วยกห้องนี้ให้คุณเลย!"
หวังซูยิ้มกลบเกลื่อนและส่งสัญญาให้คนอื่นๆออกไปทันที ตระกูลหวังไม่กล้าพูดอะไรได้แต่พากันลุกจากไป ด้านครอบครัวของหวังเสี่ยวหวู่ก็ลุกออกมาเช่นกัน แต่เมื่อเธอเดินผ่านหวังเต็งเขาก็พูดขึ้น
"หยุดก่อน!"
“พี่เต็งคุณมีอะไรหรอ...” หวังซูถามอย่างสงสัย
หวังเต็งโบกมือและมองไปที่หวังเสี่ยวหวู่อย่างกระหาย
"คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีหญิงสาวที่สวยงามเช่นนี้ อยู่กับตระกูลหวังของแก เธอชื่ออะไร?"
"โอ้พี่เต็ง ลูกพี่ลูกน้องฉันหวังเสี่ยวหวู่"
หวังซูกล่าว
หวังเต็งได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มและพูดกับหวังเสี่ยวหวู่: "น้องสาวเสี่ยวหวู่นามสกุลของเราคือ หวัง เหมือนกันบ้างทีเราอาจจะเป็นครอบครัวเดียวกัน ตอนนี้เรามาเจอกันแล้วนับได้ว่าเป็นโชคชะตา มามา อยู่ดื่มด้วยกันก่อนสิ?”
"ขอโทษด้วยค่ะฉันไม่อยากดื่มและก็ไม่อยากจะอยู่ต่อด้วย!"
หวังเสี่ยวหวู่ ขมวดคิ้ว
เวลานี้มีชายสองคนเดินมาหยุดเธอเอาไว้
“น้องสาวมันยากนะการที่ฉันหวังเต็งจะชวนใครสักคนมาดื่ม ถ้าเธอปฏิเสธแสดงว่าเธอไม่เห็นแก่หน้าพวกเราเลยสินะ!”
หวังเต็งพูดอย่างเย็นชา
“ฉันบอกว่าฉันไม่อยากดื่ม ฉันดื่มไม่เป็น!”
หวังเสี่ยวหวู่ ขมวดคิ้วพูดอย่างเย็นชา
“ไม่ดื่มดื่มไม่เป็น ฮ่าๆ มาเดียวฉันสอนเธอเอง!”
หวังเต็งยิ้มและคว้าแขนของหวังเสี่ยวหวู่ แต่ก็มีอีกมือมาหยุดเขาไว้
"โทษทีนะภรรยาของฉันบอกไม่อยากดื่ม อีกอย่างในฐานะสามีฉันไม่ยอมให้เธอไปดื่มกันผู้ชายอื่น!"
เจียงเป่ยเฉินขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม
“ไอ้เวรนี้ ปล่อยมือกูนะเว้ย!”
ให้หน้าของหวังเต็งมืดมนลงทันทีเขาต้องการที่จะใช้กำลังสลัดให้หลุด แต่ก็ไม่สามารถสลัดออกไปได้ทำให้ตัวเขาเองประหลาดใจอย่างมาก
ขณะเดียวกันคนอื่นๆรอบข้างต่างตกตะลึง พวกเขาไม่คิดว่าจะมีใครกล้าที่จะขว้างหวังเต็ง ดวงตาคู่งามของ หวังเสี่ยวหวู่ เป็นประกายด้วยความประหลาดใจกับการกระทำของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
หวังซู ตะใจได้สติอีกครั้งก็รีบตะโกน: "เจียงเป่ยเฉินแกมันบ้าไปแล้ว! ปล่อยพี่เต็งเร็วแค่ดื่มกันไม่กี่แก้วจะเป็นไรไป!"
"ใช่มัน มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร!"
"เสี่ยวหวู่ เธอกินเหล้ากับพี่เต็งสักแก้วสองแก้วคงไม่เป็นไรหรอก!"
ร่างของ หวังเสี่ยวหวู่ สั่นเทาเธอหันไปรอบ ๆ และจ้องมองไปที่ตระกูลหวังอย่างเย็นชา
พวกตระกูลหวังก้มหัวลงทันที
เขารู้ดีว่าหวังเต็งเป็นคนยังไง มันจะแค่ก็เหล้ากินไวน์แค่นั้นจริงหรอ?
ในใจของ หวังเสี่ยวหวู่ รู้สึกเย็นยะเยือก
หลายปีมานี้เธอทำงานอย่างหนักเพื่อตระกูล ทั้งเธอยังยอมมอบ บริษัท ของเธอเพื่อตระกูล แต่ว่าไม่คาดพอมีบางอย่างเกิดขึ้น คนอื่นๆไม่มีใครสักคนกล้าพอที่จะยืนหยัดเพื่อเธอ กลับกันพวกเขายังต้องการให้เธอเสียสละด้วย
"พวกนายมันไม่มีจิดสำนึกกล้าทำแบบนี้กับลูกสาวฉันหรอ ฉันจะโทรเรียกตำรวจเดี๋ยวนี้แหละ!"
เตวหยูหลาน โกรธมากและรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อเตรียมโทรแจ้งตำรวจ
แต่ก็ถูกหวังเต็งฉวยเอาไป
“เด็กๆ ห้ามใครออกไป”
หวังเต็งมองเจียงเป่ยเฉินอย่างดุร้าย
“พวกแกอย่าชักช้า จัดการมัน!”
เมื่อเห็นท่าทีของเจียงเป่ยเฉิน หวังเต็งก็ตะโกนสั่งการทันที
ลูกน้องกว่าหนึ่งโหลตรงไปที่ เจียงเป่ยเฉิน ทันทีเมื่อพวกเขาได้ยินคำสั่ง
เจียงเป่ยเฉิน แทบจะไม่ใส่ใจการโจมตีนั้นเลย เขาทำเพียงแค่วาดขาออกไปเตะคนที่วิ่งเขามาใกล้เขาด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ทำให้คนคนนั้นลอยออกไปพร้อมทั้งส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด
ทันใดนั้นลูกกระจ๊อกอีกคนก็ยกเก้าอี้ไม้หมายจะฟาดไปที่ด้านหลังของ เจียงเป่ยเฉิน
"ระวัง!"
หวังเสี่ยวหวู่ อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
ทันที่ที่สิ้นเสียง เจียงเป่ยเฉิน ก็พลันคว้าเอาตัว หวังเต็ง เข้ามารับเก้าอี้ไม้แทนเขา เก้าอี้ไม้กระแทกร่างของหวังเต็งแตกละเอียดทันที! หัวของหวังเต็งเต็มไปด้วยเลือดของเขา เขารีบหยึบไม้หน้าสามและเตรียมฟาดมันไปที่เจียงเป่ยเฉิน เขาที่เป็นนักเลงมานานเดินทางบนเส้นทางสายนี้ย่อมมีทักษะและความคล่องแคล่วติดตัวมาบ้าง
ทุกคนต่างคิดว่า เจียงเป่ยเฉิน ไม่สามารถได้
แต่ เจียมเป่ยเฉิน ไม่ได้หลบหนีเลยสักนิด เขาค่อยๆกระดกเก้าอี้ให้ลอยขึ้นมาด้วยขาของเขาแล้วเตะมันออกไป เก้าอี้ที่ถูกเตะออกไปพุ่งไปกระแทกร่างหวังเต็งดุจลูกปืนใหญ่กระทบเป้าหมาย
เก้าอี้แตกออกเป็นชิ้น ๆ
หวังเต็งก็ล้มลงกับพื้นเขาและกรีดร้องอย่างโหยหวน
ทุกคนในที่นี้ตะลึก
แม้ว่าพวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่าเจียงเป่ยเฉินกลับมาจากทหาร แต่เขาไม่รู้ว่าเจียงเป่ยเฉินจะทรงพลังมากขนาดนี้
เตะเก้าอี้ไม้เป็นเหมือนลูกบอล?
นี่มันเป็นสิ่งที่คนธรรมดาทำ?
การแสดงออกของ หวังเสี่ยวหวู่ ดูเธอประหลาดใจเล็กน้อยเธอตระหนักได้ว่าสามีของเธอไม่ธรรมดาังที่เธอเห็น
ด้วยทักษะนี้เพียงอย่างเดียวของเขาก็เพียงพอที่จะสมัครเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวแล้วสามารถได้รับเงินมากมายด้วย! เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากของเธอ
‘นี่มันยังไงกันคนๆนี้มีความสามารถ แต่ทำไมเขาไม่ยอมหางานทำ?’
เธอไม่สังเกตเห็นใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงโดยไม่รู้ตัว
“ขอโทษเธอซะ แล้วฉันจะให้แกไป!”
เจียงเป่ยเฉิน กล่าวอย่างเย็นชา
“ไม่งั้นวันนี้ปีหน้า จะเป็นวันครบรอบวันตายของแก!”
“หึจะให้ฉันคนนี้ขอโทษหรอไม่มีทาง! แกคิดว่าแกทำแบบนี้แล้ว เหลยหง จะปล่อยแกไปง่ายๆงั้นหรอ!”
หวังเต็งตะโกน
ตระกูลหวังทุกคนหวาดกลัวอย่างมาก
เหลยหง เป็นใคร?
เขาคือจักรพรรดิแห่งโลกใต้ดินของหยุนไห่การที่จะกำจัดพวกเขานั้นมันง่ายดายมาก
ทุกคนหวาดกลัวและตื่นตระหนก
“เจียงเป่ยเฉินรีบขอโทษพี่เต็ง นายจะทำให้เราเดือดร้อน!”
"ใช่รีบขอโทษซะ ถ้าแกอยากตายก็อย่าลากพวกเราไปด้วย!"
หวังซูและสมาชิกตระกูลตะโกน
เจียงเป่ยเฉินหยิบไม้หน้าสามที่แตกหักอยู่บนพื้นซึ่งมีปลายแหลมอยู่แล้วเดินไปหาหวังเต็งพร้อมกันจ่อไปที่คอของหวังเต็งแล้วก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า“จะพูดเป็นครั้งสุดท้ายขอโทษเธอซะ ไม่งั้นตาย!”
เอื้อก! หวังเต็งกลืนน้ำลายแรง
เขามองไปที่ เจียงเป่ยเฉิน อย่างหวาดกลัว
ในตอนนี้ เจียงเป่ยเฉิน ดูน่ากลัวอย่างมากเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่มนุษย์ ไม่ต้องสังสยเลยถ้าเขาปฏิเสธไม้แหล่มนั้นคงแทงทะลุคอมเขาทันทีแน่นอน! “หวัง คุณหวังผมขอโทษ!”
หวังเต็ง ตัวสั่นร่างกายหลั่งเหงื่อเย็นยะเยือก
"ไสหัวไป!"
เจียงเป่ยเฉิน เตะเขาออกไป
หวังเต็งลุกขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ปริปากบ่น เขาส่งสัญญาบอกกระพวกลูกน้องละจากไป
เวลานี้ทั่วทั้งห้องต่างเงียบกริบ
ใบหน้าทุกคนเป็นกังวลอย่างมาก พวกเขารู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่
เพราะเบื้องหลังหวังเต็งคือเหลยหง!
"เร็วเข้ารีบไปกันเถอะหวังเต็ง เกือบจะถูกฆ่าเลยนะ!"
"ถ้าเหลยหงมาพวกเราทุกคนแย่แน่!"
“แต่แรกเป็นเพราะไอ้ขยะนั้นไปทุบตีคนนั้นแหละ พวกเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเลย!”
หวังซูและคนอื่นๆในตระกูลหวังบางส่วนมองไปที่เจียงเป่ยเฉิน
แล้วบางส่วนก็เดินออกจากห้องโถงไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
"เสี่ยวหวู่ เธอทำอะไรอยู่! ไปกันเถอะ!"
เตวหยูหลาน ก็พาลูกสาวของเธอกลับเหมือนกัน หวังเสี่ยวหวู่ มองไปที่ เจียงเป่ยเฉิน ด้วยสีหน้ากังวลและไม่ยอมจากไป
ยังไงก็ตามเขาไปมีเรื่องกับหวังเต็งแล้ว
“เป่ยเฉินนายไปด้วยกันเถอะ”
หวังเสี่ยวหวู่กัดริมฝีปากของเธอและพูด
เจียงเป่ยเฉิน ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้: "ฉันทำร้ายคนไปแล้วยังต้องกลัวอะไร ทำไมต้องหนี?"
หวังเสี่ยวหวู่ ตกใจเมื่อได้ยินที่ เจียงเป่ยเฉิน กำลังพูดด้วยพลังของ เหลยหง มันง่ายมากที่จะจับการกับใครสักคน
"เธอกับคุณป้าไปก่อนเลย ปล่อยฉันไว้นี่แหละฉันไม่เป็นไรหรอกสบายมาก!"
เจียงเป่ยเฉิน ยิ้ม
"โถ่วเขาก็บอกอยู่ไม่ต้องเป็นห่วง เราไปกันเถอะ!"
เตวหยูหลาน จับแขนของ หวังเสี่ยวหวู่ และพยายามจะดึงเธอออกไปด้วย
"ไม่แม่หนูไปไม่ได้ เป่ยเฉิน มันเป็นเพราะฉัน…. "
"ทั้งหมดนี้เป็นมันรนหาที่เอง เกี่ยวไรกับเธอทำไมต้องไปสนใจด้วย?"
"ขยะไร้ประโยชน์แบบนี้ตายๆไปได้ก็ดี!"
หวังเสี่ยวหวู่ ถูกลากออกจากห้องโถงโดย เตวหยูหลาน
ไม่นาน หวังเต็งก็กลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาพาคนมามากขึ้นกว่าเดิม
มาพร้อมกับชายวัยกลางคนสวมชุดจีน พร้อมกับแว่นกันแดดสีน้ำตาลที่นิ้วของเขาประดับประดาไปด้วยแหวน พร้อมกับท่าทีสง่าผ่าเผยของเขา
"นายเป็นคนที่เอาชนะ หวังเต็ง ได้หรอ"
ชายวัยกลางคนถามด้วยน้ำเสียงทุ้มที่แฝงไปด้วยความขุ่นเคือง
//
//
//
//
แปลไปแล้วรู้สึกเกลียดอีป้าแม่ผู้หญิงชิบ พระเอกเก่งขนาดนี้ยังบอกเป็นขยะบ้าไปแล้ววว 5555