ตอนที่ 6 ต้องการเงิน

"ฉันออกจากทหารมาทำธุรกิจอยู่บ้านแล้ว!"

เจียงเป่ยเฉิน กล่าวเบา ๆ ทันทีที่เขาพูดออกมาสายตาของทุกคนก็แสดงความดูถูกมากขึ้น ในตอนแรกเจียงเป่ยเฉินเป็นบุตรชายที่ร่ำรวยและเขาถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย ตอนนี้เขาเป็นแค่ทหารผ่านศึกที่ตกต่ำมีใครบ้างที่อยากจะสนใจเขา?

"เป่ยเฉินเนื่องนายไม่มีงานทำ ตอนนี้บริษัทฉันต้องการ รปภ นายสนใจมาทำไหมละ นายน่าจะถนัดนะ!"

หลี่ลี่เว่ย กล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก

"ถนัด?"

"ลี่เว่ยอย่าตลก นายเป็น บริษัท ฮ่องกงแม้แต่ รปภ. ก็ต้องพูดภาษาอังกฤษได้"

"เป่ยเฉินไปเป็นทหารก่อนที่เขาจะจบมัธยมปลายด้วยซ้ำฉันเกรงว่าเขาจะทำไม่ได้นะ! "

“ว่ากันว่าคนขายหมูล้วนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ฮ่าฮ่า!”

ทุกคนหัวเราะเยาะเย้ยเขายยกเว้น หลิวฮาว

“ยังไงก็ตามเป่ยเฉินคุณนายคงยังไม่ได้ลืมเรื่องนี้ใช่ไหม? ฉันจำได้ว่าซินหลานของเราชอบนายมากและเขียนจดหมายรักถึงนายด้วย!”

ในเวลานี้จู่ๆเพื่อนร่วมชั้นก็พูดถึงเหตุการณ์นั้น สายตาของทุกคนมองไปที่สาวสวยที่อยู่ข้างๆ สาวสวยนั้นเป็นผู้หญิงที่ไล่ตาม เจียงเป่ยเฉิน, จางซินหลาน

นับตั้งแต่ที่เจียงเป่ยเฉินเข้ามานั้นการแสดงออกของจางซินหรานก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ ในขณะเดียวกันเธอก็แอบมองไปที่เจียงเป่ยเฉินบาง แต่ในขณะนี้เธอที่ได้ยืนคนอื่นๆพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้เธอก็หน้าแดงขึ้นมาทันที เธอเปรียบเสมือนดอกไม้ในชั้นเรียนแต่เธอก็ท้อแท้ในเวลาเดียวกันเพราะถูกเจียงเป่ยเฉินปฏิเสธมา แม้ว่ามันจะผ่านไปหลายปีแต่เธอก็ยังจำมันได้

"เฮ้ทำไมเมื่อก่อนพูดละ ตอนนี้ฉันมีแฟนแล้วนะ!"

จางซินหรานยิ้มจากนั้นก็พูดออกมา

"และแฟนของฉันก็ดีมากและตอนนี้เขาได้กลายเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคลของ บริษัท หรงติ่ง!"

"ว้าวหรงติ่งนั่นเป็นบริษัทร่วมทุนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหยุนไห่!"

“ว่ากันว่าเงินเดือนที่แผนกต้อนรับของหรงติ่งเดือนละ 10,000 หยวน! แฟนของเธออยู่ในระดับผู้จัดการดังนั้นเงินเดือนต่อปีน่าจะหลายแสนใช่มั้ย?”

"ซินหลานแฟนของคุณเก่งมากเลยอายุน้อยและยังทำงานมีหน้ามีตาอีก!"

จางซินหลาน รู้สึกยินดีกับคำชมเช่นนี้และมองไปที่ เจียงเป่ยเฉิน ทันทีและหัวเราะเยาะ

"ฉันจะบอกให้หากจะมองหาใครสักคนให้มองคนที่มีความสามารถเหมือนแฟนฉัน แม้ว่าครอบครัวจะไม่มีฐานะแต่ก็สามารถลุกขึ้นมายืนได้ด้วยตัวเอง!"

"มันต่างจากบางคนที่ครอบครัวตกต่ำและไม่สามารถทำอะไรได้และสุดท้ายก็เป้นได้แค่ทหารเท่านั้น!"

จางซินหรานหัวเราะเยาะเย้ย

ทุกคนรู้ว่ามันหมายถึงใครและพวกเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะความดูถูกเหยียดหยาม หลิวฮาวมองเจียงเป่ยเฉินด้วยความกังวลแต่แล้วเขาก็โล่งใจเมื่อเห็นว่าเจียงเป่ยเฉินดูเหมือนจะไม่ได้สนใจมันเลย

ตอนนี้อาหารเสร็จแล้ว

หลี่ลี่เว่ย แสดงความร่ำรวยของเขาอีกครั้งเขาจัดชุดใหญ่ให้กับทุกคนและสั่งซื้อ Remy สองสามขวด

"ลี่เว่ยไม่เป็นไรจริงหรอนี่ขวดนึง 3,000 เลยไม่ใช่เหรอ?"

"เห้ยพวก ลี่เว่ย ตอนนี้เป็นผู้จัดการมีเงินเดือนปีละหลายแสนไวน์ไม่กี่ขวดนับเป็นอะไรได้!"

"มันยอดเยี่ยมมากเลย!"

เหล่าเพื่อนพากันผลัดกันชมเชย

หลี่ลี่เว่ยรู้สึกภาคภูมิใจในท่าทีของเพื่อนๆ เขาจึงพูดออกมาอย่างมีความสุขว่า "เฮ้ เร็วๆนี้ฉันได้รับมอบหมายงานบ้างอย่างถ้าทำสำเร็จฉันจะเป็นรองประธาน บริษัท ก็ได้! เงินเดือนปีละหนึ่งล้าน!"

“ตอนนั้นฉันจะชวนทุกคนมาสนุกกันอีกที่ water world!”

ดวงตาของทุกคนสว่างขึ้นทันตา water world คือคลับเฮาส์ชั้นนำในจิงโจว เป็นดังสวรรค์ของคนรวยที่ทุกคนต้องเคยได้ยินมาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะชมเชย หลี่ลี่เว่ย บรรยากาศก็คึกคักขึ้นมาทันทีและเริ่มเกมกัน มีเพียงแค่หลิวฮาว และ เจียงเป่ยเฉินที่ถูกทิ้งไว้ข้างๆ

ทั้งสองดื่มและคุยกัน หลิวฮาว เหม่อลอยและมองไปที่ หลี่ลี่เว่ย เป็นครั้งคราว เมื่อดื่มไปได้สักพักทาง หลิวฮาว ก็หยิบสัญญาจากกระเป๋าเอกสารและเดินไปหา หลี่ลี่เว่ย

"ลี่เว่ย... " เสียงของหลิวฮาว เบาลงเล็กน้อย หลี่ลี่เว่ยกำลังเล่นลูกเต๋าและไวน์กับใครบางคนและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

"ลี่เว่ยที่ฉันบอกกับนายก่อนหน้านี้... " หลิวฮาว สกิดไหล่ของ หลี่ลี่เว่ย อีกครั้ง

"อาหลิวฮาวมีอะไร?"

"ก่อนหน้านี้นายบอกให้ฉันเรียกพี่เจียงมาแล้วจะเซ็นสัญญาให้ นี่สัญญา... "

"ทำไมนายรีบจัง จะให้ฉันเซ็นอะไรตอนนี้ดูหน่อยสิมันเหมาะสมมั้ย"

หลี่ลี่เว่ย ไม่เพียงยังไม่เซ็นให้กลับหัวเราะเยาะเย้น

"ถูกต้องหลิวฮาวฉันไม่ได้ขัดโอกาสในการทำธุรกิจนะ แต่ว่า ลี่เว่ย กำลังสนุกอยู่แล้วนายมาขอให้เขาเซ็นตอนนี้เนี้ยนะ? ฉันละเชื่อเลย! "

ทุกคนต่างก็หัวเราะเยาะ

"เฮ้อย่าพูดแบบนั้นเห็นฉันหลี่ลี่เว่ยเป็นคนอื่นคนไกลหรอ ฉันแค่ไม่สะดวก แต่ทุกคนคือเพื่อนกันถ้าช่วยได้ก็ต้องช่วย!"

จู่ๆหลี่ลี่เว่ยก็พูดขึ้น

"เพราะงั้นนายช่วยดื่มเบียร์บนแทนฉันโต๊ะให้หน่อยสิ!"

มีเบียร์มากกว่าสิบขวดอยู่บนโต๊ะ หลิวฮาว ลังเล

"ก็ได้ในเมื่อนายบอกฉันจะดื่ม!"

หลิวฮาวก็ยกเบียร์ทั้งหมดบนโต๊ะขึ้นมาซดทันที หลังจากดื่มจนหมดแล้วเขาก็มีอาการมึนยืนไม่อยู่เล็กน้อย

"ตอนนี้นายช่วยเซ็นสัญญาได้หรือยัง"

หลิวฮาว ถามอีกครั้ง

"ฮ่าฮ่า หลิวฮาว นายต้องรู้ว่าโครงการนี้ทำกำไรได้ดีแค่ไหนนายคิดว่าแค่นี้มันเพียงพอแล้วหรอ?"

มุมปากของ หลี่ลี่เว่ย โค้งขึ้น

"ลี่เว่ยนายหมายความว่าไงหรือต้องการให้ฉันดื่มอีก?"

หลิวฮาว ถามอย่างไม่แน่ใจ

"หลิวฮาวจู่ๆฉันก็นึกอะไรได้!"

ในเวลานี้หลี่ลี่เว่ยก็ตบมือของเขาและใบหน้าของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นเย็นชา

"ก่อนหน้านั้นฉันไปเจียงเป่ยเฉินเพื่อชำระบัญชี แต่ก็ถูกหมาตัวนึงเตะฉันลงกับพื้น!"

“ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นมีนายด้วยสินะ”

หลี่ลี่เว่ย ดูเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

หลิวฮ่าวสะดุ้งตกใจใบหน้าของเขาดูซีดลงทันที หลายปีผ่านไปฉันไม่คิดไม่หวังว่า หลี่ลี่เว่ย จะจำมันได้

"เพราะงั้นตอนนี้นะ นายต้องคุกเข่าและขอโทษฉันสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นและฉันจะเซ็นให้นาย!"

"นายทำได้มั้ย?"

จู่ๆหลี่ลี่เว่ยพูด

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดทุกคนก็ตกใจแม้แต่สาวๆที่ร้องเพลงอยู่ ก็หันมาสนใจเรื่องนี้ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็หันไปที่ เจียงเป่ยเฉิน อีกครั้ง ความคับแค้นใจระหว่างทั้งสองเป็นที่รู้กันดีสำหรับทุกคน หลังจากทำให้เจียงเป่ยเฉินอับอาย ท้ายที่สุด หลิวฮาว ที่เป็นเพื่อนของ เจียงเป่ยเฉิน ก็ถูกบังคับให้คุกเข่าด้วยเช่นกัน

‘แล้วทางเจียงเป่ยเฉินละเป็นไง?’

แต่เจียงเป่ยเฉินกลับนั่งสบายใจจิบไวด์อยู่บนโซฟาโดยไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ

"ลี่เว่ยเราทั้งคู่ยังเด็กและตอนนั้นยังไม่รู้เรื่องราวอะไรมากมายนายยังจะติดใจหรอ?"

ใบหน้าของ หลิวฮาว น่าเกลียดมาก สมัยก่อนเขาเป็นเพียงวัยรุ่นและเป็นเรื่องปกติที่จะมีเรื่องแบบนี้

"หลิวฮาว เพื่อนก็ส่วนเพื่อนนี่มันโลกของธุรกิจนายต้องรู้ว่ามันก็เป็นแบบนี้มันมีราคาที่นายจะต้องจ่ายเพื่อให้ได้ของที่ต้องการ!"

หลี่ลี่เว่ยลุกขึ้นยืนขณะที่เขาพูดหยิบไวน์แล้วเทลงบนหัวของหลิวฮาว ของเหลวถูกเทลงมาบนหัวของเขาทำให้เขารู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก ไม่มีใครเลยที่คิดจะช่วยหลิวฮาวทุกคนมองไปที่เขาด้วยความเย้ยหยัน

"หลี่เว่ยเราเป็นเพื่อนกันนินายทำแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยหรอ?"

หลิวฮาว ถามน้ำเสียงของเขาสั่นเครือ

"หลิวฮาว ฉันจะพูดอีกครั้งตราดใดที่นายยอมคุกเข่าฉันจะเซ็นให้นาย!"

หลี่ลี่เว่ย ยังคงยืนยันในเงื่อนไขของเขา

“ไม่ใช่ว่านายบอกว่าลูกชายนายต้องการนมผงหรอ ไม่งั้นเมียนายจะทิ้งนายไปนิ?”

"นายไม่ต้องการเงินแล้วหรอ? ถ้านายยังต้องการอยู่ก็ คุกเข่าสะ? "

หลี่ลี่เว่ย ตะโกนด้วยรอยยิ้ม

หลิวฮาว ตัวสั่นด้วยความโกรธ

เขาสามารถหันกลับมาและจากไปได้ในวันนี้ แต่เขายังต้องเผชิญกับความอับอายและดุด่าของภรรยาของเขาเมื่อเขากลับถึงบ้าน! โลกของผู้ใหญ่มันไม่ง่ายอย่างนั้น

...ดวงตาของหลิวฮาวเปียกชื่น ขาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะมิ้งลง แต่ในขณะเดียวกันก็มีมืออันทรงพลังคว้าแขนของเขาไว้ทำให้เขาทรงตัวได้อีกครั้ง

"พี่เจียง ... " หลิวฮาว หันศีรษะและมองไปที่ เจียงเป่ยเฉิน ด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ไม่เป็นไรฉันอยู่นี่แล้ว!”

เจียงเป่ยเฉิน ยิ้มและตบไหล่ หลิวฮาว

“เจียงเป่ยเฉิน?”

"นายจะคุกเข่าแทน หลิวฮาว? "

หลี่ลี่เว่ย อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย

"วันนี้ฉันอยากจะบอกอะไรให้นายจำใส่หัวเอาไว้นะ!"

“เมื่อก่อนนายอาจจะเป็นคุณชายเจียง แต่ตอนนี้นะหรอ?”

"แกมันแค่ขยะ"

ปัง!

ก่อนที่เขาจะพูดจบหัวของหลี่หลี่เว่ยก็ถูกขวดไวน์ตีทันที เลือดก็ไหลหยดลงมาอาบใบหน้าของเขา

"ไอเวรมึงกล้าตีกูเหรอ!"

หลี่ลี่เหว่ยเบิกตากว้าง ขณะล้มลงบนพื้น มือของเขาจับไปที่ศีรษะของเขาที่เต็มไปด้วยเลือด! เพื่อนคนอื่น ๆ ก็ตะลึงเช่นกัน ไม่มีใครคาดคิดว่า เจียงเป่ยเฉิน จะกล้าทำขนาดนี้?

เจียงเป่ยเฉิน ไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่นเขาเตะ หลี่ลี่เว่ย ด้วยเท้าข้างเดียวโดนที่มือทั้งสองข้างของเขาล้วงอยู่ในกระเป๋าของเขา เขาเดินไปข้างหน้าสองก้าวและเหยียบไหล่ของ หลี่ลี่เว่ย ไว้ใต้เท้าของเขา

"อย่าคิดว่าด้วยความสำเร็จอันเล็กน้อยของแกจะมาอวดเพื่อนๆได้นะ!"

"วันนี้ที่มารวมตัวกันก็เพราะเป็นเพื่อนกัน"

"การรวมตัวกันของเพื่อนๆ ไม่ใช้เครื่องมือหรือเวทีให้แกไว้ใช้ล้วงแค้นใคร!"

เจียงเป่ยเฉิน ก้มลงและมองไปที่ หลี่ลี่เว่ย อย่างเย็นชา "ถ้านายยังไม่รู้สึกตัว ฉันจะบอกนายให้ได้ยินชัดๆอีกครั้ง!"

"เมื่อห้าปีก่อนฉันสามารถเหยียบนายไว้ใต้เท้าฉันได้ยังไง ห้าปีที่ผ่านมาฉันก็ยังสามารถเหยียบนายไว้ใต้เท้าฉันได้เหมือนเดิม!"