บทที่ 881 สองทีมผู้แข่งขันที่ถอนตัวเดินทางไปยังเซินโจวกั๋ว

ฝนครั้งนี้ทำให้ผู้เข้าแข่งขันหลายคนเปียกไปทั่ว รวมทั้งหมดเก้าคนเลยทีเดียว

อย่างเช่น อันเดร ที่กำลังเดินไปอย่างโดดเดี่ยวและสับสน

อย่างเช่น ทีมไส้เดือนที่กำลังมองหาที่อยู่อาศัยที่เหมาะสม

และอีกสามทีมที่ไม่ได้อยู่บ้าน ทุกคนกำลังขยายพื้นที่การค้นหา หรือกำลังย้ายที่อยู่โดยตรง

การเผชิญกับฝนระหว่างการย้ายที่ช่างเป็นเรื่องทรมานจริงๆ

ขณะนี้มีสองคนกำลังมองผู้เข้าแข่งขันที่กำลังตากฝนอยู่ และรู้สึกสะเทือนใจ

ที่สนามบินแห่งหนึ่ง โจแอนและเอมิลี่นั่งรอเที่ยวบินอยู่ด้วยกัน

ทั้งสองแบ่งปันหูฟังหนึ่งคู่และกำลังดูการถ่ายทอดสด

พวกเขากำลังจะออกเดินทางไปเที่ยวและถ่ายภาพแต่งงานที่เซินโจวกั๋ว

"ฝนตกตอนกำลังย้ายที่ เฮ้อ!"

"เหมือนกับสถานการณ์ของเราตอนนั้นเลยนะ"

โจแอนมองหน้าจอถ่ายทอดสดและถอนหายใจ

เอมิลี่ซบอยู่ในอ้อมกอดของโจแอนและพยักหน้า

"แต่ฝนครั้งนี้ก็ไม่ได้ตกหนักอะไรนี่"

"ตอนเราโดนนั้น ฟ้าร้องฟ้าผ่า ฝนตกเทกระหน่ำเลยนะ"

"ผู้เข้าแข่งขันพวกนี้คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

เอมิลี่เสริมขึ้นมา

หลังจากถอนตัวจากการแข่งขัน ชีวิตของทั้งสองคนก็หวานชื่นและมีรสชาติ

หลังจากการเดินทางไปเซินโจวกั๋วครั้งนี้เสร็จสิ้น ก็ใกล้ถึงเวลาจัดงานแต่งงานพอดี

"เรื่องของหลิวจี๋ซงนั้น น่ากลัวจริงๆ นะ!"

โจแอนพูดถึงเรื่องของหลิวจี๋ซงอีกครั้ง

เอมิลี่ค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่ ตอนที่ดูก็รู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว

"ผู้เข้าแข่งขันหลายคนที่ถอนตัวแล้วก็ตาย ถูกลอบสังหารและทรมาน น่ากลัวมาก"

"โชคดีที่เราไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันจากเภียวเหลียงกั๋ว!"

เอมิลี่พูดด้วยความรู้สึกหวาดกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่

ถ้าผู้เข้าแข่งขันรู้ว่าหลังถอนตัวอาจจะถูกลอบสังหาร พวกเขาคงไม่กล้าเข้าร่วมการแข่งขันเด็ดขาด!

ในระหว่างการแข่งขัน ยกเว้นภาพส่วนตัว ทุกอย่างจะถูกถ่ายทอดสดไปทั่วโลก

เมื่อการกระทำบางอย่างทำให้ผู้ชมรู้สึกไม่พอใจ ก็อาจมีอันตรายถึงชีวิตได้

จากมุมมองทางจิตวิทยา เอมิลี่เชื่อว่าการตายของหลิวจี๋ซงนั้นเป็นเพราะการแสดงออกที่ไม่ดีในการแข่งขัน ทำให้เกิดความเกลียดชัง

ดังนั้น จึงมีคนอยากฆ่าเขาและลงมือทำจริงๆ

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ประกาศของสนามบินก็แจ้งให้เริ่มตรวจบัตรโดยสาร

พวกเขาจึงหยุดดูการถ่ายทอดสดและเริ่มเตรียมกระเป๋าเพื่อขึ้นเครื่อง มุ่งหน้าสู่เซินโจวกั๋ว

โดยบังเอิญ ฝั่งเบียร์กั๋ว จักรพรรดิแจ็กสันและเชื่อมี่เท่อ ก็กำลังขึ้นเครื่องบินที่สนามบินแห่งหนึ่ง เพื่อเดินทางไปเซินโจวกั๋วเช่นกัน

โจแอนและเอมิลี่ไปถ่ายรูปแต่งงาน ส่วนทั้งสองคนนี้ไปเพื่ออาหารอร่อยต่างๆ ของเซินโจวกั๋วเป็นหลัก

"เฮ้ๆ! ผมได้ยินมาว่าในเซินโจวกั๋วมีนักชิมคนหนึ่งชื่อว่าเหลาปา!"

"แจ็กสัน คุณควรจะศึกษาให้ดีนะ เหตุผลที่เขาถูกเรียกว่านักชิมนั้นแปลกมาก อาหารที่เขากินส่วนใหญ่ก็เหม็น"

"อย่างนั้นเหรอ? ผมนึกว่าเขาเป็นนักชิมที่มีรสนิยมดีซะอีก"

"ช่างเถอะ ในเซินโจวกั๋วก็มีอาหารบางอย่างที่กลิ่นเหม็นแต่รสชาติอร่อย เช่น เต้าหู้เหม็น หลู่เสี่ยวเฟิน พวกเราต้องลองชิมดูแน่นอน"

ทั้งสองพูดคุยกันไปพลางขึ้นเครื่องบินไปพลาง

ที่น่าสนใจคือ พวกเขาถูกแอร์โฮสเตสคนหนึ่งจำได้ และขอลายเซ็นพร้อมถ่ายรูปด้วย

แอร์โฮสเตสคนนี้ชอบแจ็กสันเป็นพิเศษ เธอคิดว่าเขามีพรสวรรค์มาก และบอกว่าตัวเองเป็นแฟนงานเขียนของแจ็กสัน

แจ็กสันดีใจมาก เขาตัดสินใจว่าหลังจากการเดินทางไปเซินโจวกั๋วครั้งนี้เสร็จสิ้น เขาจะกลับไปเขียนนิยายของตัวเองต่อ

ผู้เข้าแข่งขันสองกลุ่มจากประเทศต่างๆ กำลังเดินทางไปยังเซินโจวกั๋ว

พวกเขาถูกดึงดูดด้วยอารยธรรมโบราณอันน่าอัศจรรย์ของประเทศนี้

ส่วนบนเกาะ ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ติดอยู่ในบ้าน

เย่ฮั่นและซูเสี่ยวฉีกำลังกินขนมและเล่นหมากรุกในครัว

ส่วนทีมขี้เมา ในสภาพอากาศแบบนี้เหมาะกับการเล่นไพ่โป๊กเกอร์พอดี

ตอนแรกอีวาเป็นห่วงสุขภาพของอีวานอฟและคิดว่าควรเลิกเล่น

แต่อีวานอฟจะยอมบอกว่าตัวเองไม่ไหวได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม ในระหว่างการเล่น อีวานอฟก็เกาแขนของตัวเองเป็นระยะๆ ซึ่งรบกวนไม่น้อย

อีวารู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง แต่ทุกครั้งที่ถาม อีวานอฟก็บอกว่าไม่มีอะไร แค่ตบๆ ก็หาย

ผู้ชมตอนนี้มั่นใจขึ้นเรื่อยๆ ว่าบาดแผลของอีวานอฟถูกปรสิตบางอย่างเข้าไปอาศัยและติดเชื้อแล้ว

ขณะเดียวกัน อันเดรตัวเปียกโชก กำลังเดินอยู่ในพุ่มไม้

แม้ว่าฝนจะไม่หนัก แต่ก็มีฟ้าร้อง ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าหลบใต้ต้นไม้ หากถูกฟ้าผ่า นั่นจะเป็นเรื่องเลวร้ายและอาจถึงตาย

เขาถอดเสื้อนอกและสวมมันไว้บนหัวเพื่อกันฝน แต่ก็ไม่ค่อยได้ผล

"ไม่มีที่ให้หลบฝนเลยหรือไง?"

"ที่บ้านนรกนี่ ฝนก็ตก รู้จักแต่ตก!"

อันเดรรู้สึกโกรธในใจ เขาเช็ดน้ำฝนบนใบหน้าและเดินต่อไป

ตอนนี้เขาอยากถอนตัวจากการแข่งขันมาก แต่ก็ไม่กล้า

ถอนตัวก็ต้องตาย!

แล้วถ้าพยายามหาทางหนีออกจากเกาะล่ะ?

คงไม่ได้ผลเช่นกัน ถ้าออกจากเกาะ จะต้องถูกจับได้แน่ๆ

อีกอย่าง เขาจะใช้กำลังของตัวเองออกจากเกาะได้อย่างไร?

จะสร้างเรือขึ้นมาเองหรือ?

โซล์จากไป่เซียงกั๋วเคยทำแบบนั้นมาแล้ว แต่มันโง่มาก เรือเล็กๆ ลำนั้นแล่นไปได้ไม่ไกลหรอก

ไม่รู้จะทำอย่างไรดี!

ถ้าจะให้เขาอดทนต่อไปและคว้าแชมป์ นั่นก็ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์

อันเดรเดินหน้าไปพลางครุ่นคิดไปพลาง

เขามีความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดอย่างแรงกล้า และไม่ยอมตายง่ายๆ แน่นอน

"คนเดียว ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่ได้!"

"ถ้าฉันสามารถหาผู้เข้าแข่งขันจากเภียวเหลียงกั๋วที่อยู่คนเดียวเหมือนกัน เราก็จะสามารถจัดตั้งทีมใหม่ได้ ซึ่งจะเพิ่มโอกาสในการคว้าแชมป์ แต่มันจะง่ายได้อย่างไร?"

อันเดรเช็ดหน้าอีกครั้ง

ครั้งนี้ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เช็ดนั้นเป็นน้ำฝนหรือน้ำตา

ยากเหลือเกิน!

ไม่ว่าจะมองยังไง ก็เหมือนทางตัน!

ในขณะเดียวกัน ทีมไส้เดือนก็ไม่ได้เดินหน้าต่อแล้ว

พวกเขาหาที่ปลอดภัยพอสมควร เก็บกิ่งไม้มาสร้างเพิงกันฝน ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่ใต้เพิงหลบฝน

"ฝนตกอีกแล้ว แต่เรายังหาที่ดีๆ ไม่ได้เลย"

"เกาะนี้ไม่น่าจะจนขนาดนี้นะ สัตว์ทั้งหลายหายไปไหนหมด?"

ไทเลอร์พูดด้วยความไม่พอใจ

"อย่าเพิ่งร้อนใจนะ ไทเลอร์"

"อาหารของเราถ้าประหยัดหน่อย ก็ยังกินได้อีกหลายวัน"

"ถ้าไม่มีอะไรกิน เรายังกินไส้เดือนได้ ผมว่าเราจะหาที่อยู่ที่เหมาะสมได้เร็วๆ นี้ เราต้องมีความอดทน"

เบรกเกอร์พยายามปลอบประโลมไทเลอร์

"ไม่รู้ว่าผู้เข้าแข่งขันสองคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?"

ไทเลอร์นึกถึงทีมน่าสะอิดสะเอียน

"ก็ถูกคัดออกไปแล้วไง กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม"

"แน่นอนว่าต้องอยู่บนพื้นฐานที่ผู้เข้าแข่งขันที่ถูกตีไม่เป็นอะไรมาก ถ้าเกิดเรื่อง เช่น ตาย อีกคนก็คงไม่สบายแน่"

เบรกเกอร์คิดสักครู่ก่อนตอบ

แต่เขาคิดไม่ถึงว่า จางหมิงหยางไม่ตาย แต่กลายเป็นคนปัญญาอ่อน ส่วนคนที่ตายกลับเป็นหลิวจี๋ซง และตายอย่างทรมานด้วย

"ตอนนี้ทีมไส้เดือนกำลังหลบฝน ทั้งสองคนน่าจะสร้างเพิงกันฝนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แม้ว่าตอนนี้จะไม่สบายนัก แต่อย่างน้อยก็ไม่เปียกทั้งตัว"

"ผู้เข้าแข่งขันอันเดรตัวเปียกโชกไปทั้งตัวแล้ว สถานการณ์ยากลำบากมาก!"

"ส่วนผู้เข้าแข่งขันอีกสามทีม เรามาดูกันหน่อย"

ในห้องถ่ายทอดสดอย่างเป็นทางการ ท่านเป่ยกำลังบรรยายอยู่

ตามภาพจากผู้กำกับการถ่ายทอดสดอย่างเป็นทางการ ผู้ชมก็เข้าใจสถานการณ์ของผู้เข้าแข่งขันอีกสามทีมที่อยู่ข้างนอกมากขึ้น

จบบท