บทที่ 581 บิลผลิตยางพารา เย่ฮั่นสำรวจถ้ำอีกครั้ง

หน้าจอไลฟ์สตรีมของเย่ฮั่นดับวูบลงทันที

ทำเอากลุ่มผู้ชมจำนวนมากที่ตั้งใจมาล้างตาต้องผิดหวัง

แล้วทุกคนก็เริ่มรวมพลังด่าเย่ฮั่นอย่างพร้อมเพรียงกัน

"ไอ้เย่ฮั่นเลว ไม่ใช่คน!"

"แค่แช่น้ำพุร้อนเอง มีอะไรที่ไม่อยากให้พวกเราดูด้วยล่ะ?"

"ใช่ไหมล่ะ ในมือถือผมยังมีรูปเมียผมใส่บิกินี่เลย!"

"พี่ครับ แอดเป็นเพื่อนหน่อยครับ ผมอยากดูบ้าง"

"ไปให้พ้น ไปเรียกแท็กซี่ไปให้พ้น!"

"ฮ่าๆๆๆ รีบไปดูฝั่งบิลกันดีกว่า พอดีเย่ฮั่นปิดไลฟ์ บิลกำลังทำยางพาราอยู่ แต่เขาล้มเหลวแล้ว!"

...........

พอดีในช่วงที่เย่ฮั่นปิดหน้าจอ ทางฝั่งบิลก็มีเหตุการณ์น่าสนใจเกิดขึ้น

คนจำนวนไม่น้อยจึงแห่ไปดูทางฝั่งบิล

คราวก่อนบิลได้น้ำยางธรรมชาติมา และนำกลับไปที่แคมป์

ตอนนี้บิลกำลังจัดการกับน้ำยางธรรมชาติ พยายามที่จะผลิตยางพารา

ยางพาราเป็นสิ่งจำเป็นมากสำหรับเหลิงเฟิง เขาใช้รองเท้าหมดเร็วมาก ต้องการยางพาราเพื่อทำพื้นรองเท้า

ส่วนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นไม่ได้ใช้รองเท้าหมดเร็วเท่าเหลิงเฟิง

อย่างไรก็ตาม ถ้ามียางพาราจริงๆ ก็มีประโยชน์ไม่น้อย

อย่างน้อยก็สามารถใช้มุงหลังคา ใช้กันฝนได้

นอกจากนี้ ยังสามารถทำแผ่นรองยาง ซ่อมพื้นรองเท้า และอื่นๆ อีกมากมาย

สำหรับบิล เขาต้องหาอะไรทำ นอกจากหาอาหารแล้ว ต้องมีกิจกรรมอื่นทำด้วยจึงจะไม่รู้สึกว่างเปล่า

หลังจากวาซิลีถอนตัวและเสียชีวิต ตอนนี้มีผู้เข้าแข่งขันที่ต้องต่อสู้คนเดียวบนเกาะสามคนแล้ว

จางฮ่าวหราน บิล และฌอน

สองคนหลังเป็นคนจากเภียวเหลียงกั๋ว

จริงๆ แล้วตามกฎของรายการ ถ้าบิลและฌอนพบกัน พวกเขาสามารถรวมกันเป็นทีมใหม่ได้

เพราะพวกเขามาจากประเทศเดียวกัน

แต่โอกาสที่จะเกิดเรื่องแบบนั้นแทบไม่มีเลย

ระยะห่างของทั้งสองคนไกลมาก แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะเจอกันบนเกาะนี้

ในโลกออนไลน์ก็มีการถกเถียงกันมากมายเกี่ยวกับผู้เข้าแข่งขันเดี่ยวทั้งสามคนนี้

คนที่สบายที่สุดคือจางฮ่าวหราน เขามีเทียนหลางเป็นเพื่อน ไม่ต้องกลัวความเหงา

ส่วนบิล พูดในแบบของชาวเซินโจวกั๋ว เขาเหมือนเพิ่งผ่านการชำระล้างสู่ชีวิตใหม่ ในระยะสั้นไม่มีความเสี่ยงที่จะถูกคัดออก

ส่วนฌอน เขาเพิ่งกลายเป็นคนโดดเดี่ยว ไม่รู้ว่าจะทนรับความเหงาได้หรือไม่

กลับมาที่บิล เขากำลังพยายามจัดการกับน้ำยางธรรมชาติ

เขาตักน้ำยางธรรมชาติบางส่วนใส่ในหม้อ แล้ววางบนกองไฟเพื่อให้ความร้อน

แต่น้ำยางธรรมชาติระเบิดออกมา มันกระเด็นมาโดนหน้าเขาเล็กน้อย ร้อนจนเขาร้องลั่น

ภาพนี้ทำให้ผู้ชมหัวเราะกันใหญ่

"น้ำยางธรรมชาติจัดการยากจริงๆ ปัจจุบันก็ต้องใช้โรงงานสมัยใหม่ในการแปรรูป"

"การจัดการน้ำยางธรรมชาติบนเกาะนี้ ยากพอสมควรเลยนะ"

ในห้องไลฟ์สตรีมทางการ ท่านเป่ยกล่าว

บิลเป็นลูกศิษย์ของเขา เขาย่อมต้องพูดในแง่ดีบ้าง

ตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่า ท่านเป่ยเข้าข้างลูกศิษย์แค่ไหน!

เขาแทบไม่เคยพูดถึงจุดไม่ดีของบิลเลย มีแต่พูดข้อดีของบิล

แต่สิ่งที่เขาพูดตอนนี้ก็เป็นความจริง ถึงแม้บิลจะล้มเหลวไปเลย ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

การทดลองครั้งแรกล้มเหลว แต่บิลไม่ท้อแท้ เขาเติมขี้เถ้าพืชลงในน้ำยางธรรมชาติ แล้วลองอีกครั้ง

ขี้เถ้าพืชมีประโยชน์มาก มันเป็นยาสารพัดประโยชน์ ใช้ได้หลายอย่างมาก

แต่การทำให้น้ำยางธรรมชาติมีคุณสมบัติคงที่ ก็ยังไม่เพียงพอ

งั้นลองใส่ขี้เถ้าพืชแล้วให้ความร้อนดู

ครั้งนี้ได้ผลดีกว่าเดิม แต่ก็ยังไม่ตรงตามที่บิลต้องการ

ทดลองต่อไป!

บิลทดลองอีกครั้งแล้วครั้งเล่า ในสายตาของผู้ชม เหมือนกับการปรุงยาวิเศษ

เหมือนพ่อมดในภาพยนตร์หรือละครที่กำลังปรุงยาอันน่ากลัว นั่นคือภาพที่ปรากฏ

ยิ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มตื่นเต้นและคาดหวังบนใบหน้าของบิล ยิ่งทำให้เหมือนมากขึ้นไปอีก

"ฮึๆ พวกมักเกิ้ลอย่างพวกแกไม่เข้าใจหรอก บิลได้เข้าฮอกวอตส์แล้ว"

"นี่เป็นการเชื่อมโยงในฝันแล้วนะ ทำให้ผมตกใจได้ร้อยปี!"

"โห แฮร์รี่ พอตเตอร์ก็ออกมาด้วยเหรอ?"

"พูดตามตรง บิลตอนนี้ดูเหมือนพ่อมดหรืออะไรทำนองนั้นจริงๆ ดูสิ เขากำลังใช้ไม้คนอะไรในหม้ออยู่"

"แย่แล้ว น้ำยางธรรมชาติหมดแล้ว!"

ผู้ชมในห้องไลฟ์สตรีมสนทนากัน

ตอนนี้มีคนสังเกตเห็นว่า น้ำยางธรรมชาติของบิลหมดแล้ว

เขาเอากลับมาแค่บางส่วน แต่ทนการสูญเสียจากการทดลองไม่ไหว!

การทดลองล้มเหลว ส่วนนั้นก็เสียไป ทิ้งไป

บิลทดลองหลายครั้งมาก ตอนนี้น้ำยางธรรมชาติหมดแล้ว

เขาเองก็สังเกตเห็นจุดนี้ ได้แต่ส่ายหัว

กำลังสนุกอยู่เชียว แล้วจู่ๆ ก็หมด!

แต่ตอนนี้ บิลรู้สึกว่าอารมณ์ดีมาก เขาถือว่าการทดลองกับน้ำยางธรรมชาติเป็นการเล่นสนุก

ถือเป็นการผ่อนคลายจากชีวิตที่น่าเบื่อบนเกาะ

ในใจเขาแอบหวังว่าอย่าประสบความสำเร็จเร็วนัก จะได้เล่นสนุกไปอีกพักหนึ่ง

"ตอนนี้เพิ่งเที่ยงเอง กินอะไรหน่อยแล้วออกเดินทาง ไปเก็บน้ำยางธรรมชาติมาอีก"

บิลดูเวลาแล้วตัดสินใจ

เขาเริ่มล้างหม้อ เตรียมจะต้มซุปเนื้อเป็นอาหารกลางวัน

แต่ในตอนนี้เอง เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองทำเรื่องโง่ๆ

โอ้โห หม้อใบนี้ล้างยากมาก ทำให้เขาแทบสงสัยว่าชีวิตมีความหมายหรือเปล่า!

น้ำยางธรรมชาติจำนวนมากติดอยู่กับหม้อ ดื้อรั้นมาก ต้องใช้แรงขูดมันออก

ความรู้สึกเหมือนกับหม้อที่บ้านไหม้ติดหม้อ แล้วปล่อยทิ้งไว้หลายวัน แล้วค่อยมาล้าง

ต้องใช้แปรงลวดและออกแรงขัดอย่างหนัก ถึงจะขัดออก

บิลนั่งยองๆ ริมลำธาร หยิบทรายกำมือใส่หม้อแล้วคนไปมา ขัดถูไม่หยุด

มือของเขาเปื้อนน้ำยางธรรมชาติไปหมด สุดท้ายเหงื่อแตกทั้งตัว ในที่สุดก็ล้างหม้อจนสะอาด

"จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ไม่สามารถใช้หม้อทดลองได้ แล้วจะใช้ภาชนะอะไร?"

"ถ้ามีหม้อสองใบก็ดีสิ"

บิลคิดในใจ

แต่แล้วเขาก็ส่ายหัว จะมีผู้เข้าแข่งขันคนไหนมีหม้อสองใบได้ยังไง?

ผู้เข้าแข่งขันแต่ละทีมมีหม้อแค่ใบเดียว

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ เย่ฮั่นมีหม้อตั้งสามใบ

และเกือบจะได้หม้อใบที่สี่มาแล้วครั้งหนึ่ง

เห็นเขาสนุกสนานทำอะไรของเขาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดผู้ชมก็พบว่าห้องไลฟ์สตรีมของเย่ฮั่นกลับมาแล้ว

คนที่ไวพอได้รีบไปแล้ว พอเข้าห้องไลฟ์สตรีมก็เห็นทั้งสองคนหน้าแดง คงเป็นเพราะแช่น้ำพุร้อน

แต่เห็นสีหน้าสดชื่นแจ่มใสของเย่ฮั่น ทุกคนอดรู้สึกไม่ได้ว่าเขาได้ทำอะไรสักอย่าง

บวกกับท่าทางเขินอายของซูเสี่ยวฉี แทบจะยืนยันได้เลย

น่าเสียดายที่ไลฟ์สตรีมถูกปิด ไม่ว่าทุกคนจะเดาอย่างไร ก็ไม่มีทางพิสูจน์ได้

"สบายจัง สบายจริงๆ!"

"ซูเสี่ยวฉีคนดีของผม เรามาเดินเข้าไปข้างในกันเถอะ ผมไปทำคบเพลิง"

เย่ฮั่นยิ้มกว้าง คิ้วและตาเต็มไปด้วยความยินดี เอาคำว่า "สุดยอด" มาติดไว้บนใบหน้า

"อืม"

ซูเสี่ยวฉีตอบเบาๆ เสียงแผ่วเบาเหมือนยุง

ห้องไลฟ์สตรีมเกือบระเบิด ทุกคนกำลังประณามเย่ฮั่น

เย่ฮั่นไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก ถึงรู้ก็คงไม่สนใจ

เขาเดินออกจากถ้ำ ใช้กิ่งไม้กับชันไม้ ทำคบเพลิงง่ายๆ สองอัน จุดไฟแล้วนำซูเสี่ยวฉีเดินเข้าไปในถ้ำลึก

ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถัน ไม่หอมเลย ฝีเท้าของเย่ฮั่นรวดเร็ว สูดเอาก๊าซพวกนี้เข้าไปมากๆ ไม่ดีแน่

ไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงที่ที่มีแร่เหล็กสีน้ำตาล แต่ไม่หยุด ยังคงเดินต่อไป

ภาพแบบนี้ เป็นสิ่งที่ผู้ชมตั้งตารอมากที่สุด

ครั้งนี้จะมีการค้นพบและผลลัพธ์อะไรเกิดขึ้น?

จบบท