บทที่ 380 สร้างเตาเผาดินใหม่! (ฟรี)

หากแม่แกะตัวนี้ยังคงดุร้ายขนาดนี้ ไม่ยอมเชื่อฟัง ก็คงต้องฆ่ามันทิ้ง

แต่พูดตามตรง นี่เป็นแม่แกะท้องแก่ ในท้องมีลูกแกะอยู่

หากฆ่ากินเนื้อโดยตรง ก็เหมือนกับฆ่าไก่เอาไข่

แม้จะต้องฆ่า ก็ควรรอให้มันคลอดลูกแกะ และรอให้ลูกแกะโตก่อนแล้วค่อยฆ่ากินเนื้อ

"คุณ ตอนนี้จะทำอย่างไรดีคะ?"

"ถ้าหอไผ่ของเราพัง ตอนกลางคืนก็จะไม่มีที่นอนแล้ว"

ซูเสี่ยวฉีได้ยินเสียงเคลื่อนไหวนี้ ก็รู้สึกกังวลมาก

ตอนนี้แม่แกะยังคงพุ่งชนไม่หยุด แต่ละครั้งจะทำให้หอไผ่สั่นไหว

หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป อาจจะทำให้หอไผ่พังได้จริงๆ!

"ตัวนี้หัวแข็งมาก!"

"เสี่ยวฉี คุณดูนี่นะ ผมจะไปเอาจิ่วเทียนลงมา ดูว่าจะข่มขวัญมันได้ไหม"

เย่ฮั่นขึ้นไปชั้นสอง แล้วนำจิ่วเทียนลงมา

นอกจากนี้ เขายังห่มหนังเสือ!

จากนั้น เย่ฮั่นก็เปิดประตูชั้นหนึ่งของหอไผ่

แม่แกะที่กำลังจะพุ่งชนต่อ ถึงกับตกตะลึง!

นกอินทรีเทาหนึ่งตัว และเสือหนึ่งตัว?!

แม้เสือจะตายแล้ว แต่หนังเสือนี้ดูเหมือนจะมีบารมีของราชาแห่งสัตว์ป่าทั้งหลาย!

นกอินทรีเทาจิ่วเทียนจ้องมองแกะภูเขาตัวนี้ ความจริงรูปร่างของแกะภูเขาไม่ได้อยู่ในรายการอาหารของมัน

แต่เพียงเย่ฮั่นสั่ง นกอินทรีเทาจิ่วเทียนก็จะโจมตีแกะภูเขาตัวนี้!

แม่แกะยืนอยู่กับที่ ลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังจะทำอะไร

ความกดดันอันน่ากลัวนี้!

ในตอนนี้ ผู้ชมต่างขบขัน กำลังหัวเราะเยาะแกะภูเขาตัวนี้

"แกะภูเขานี่ทำไมไม่หัวแข็งแล้วล่ะ?"

"เย่ฮั่นเก่งจริงๆ หนังเสือบวกนกอินทรีเทา ข่มขวัญแกะภูเขานี้ได้เลย"

"สุภาษิตสุนัขจิ้งจอกอาศัยอำนาจเสือนี้ เย่ฮั่นแสดงได้อย่างถึงที่สุดเลย!"

"แกะภูเขาทำไมไม่หยิ่งแล้ว เมื่อครู่ยังเก่งอยู่ไม่ใช่หรือ?"

"ถ้าเป็นฉันนิสัยเถื่อนแบบนี้ จะฆ่าแกะภูเขาตัวนี้ทันที"

"ใจเย็นหน่อย เลี้ยงให้มันคลอดลูกแกะ อย่างนี้ผลประโยชน์จึงจะสูงสุด"

...........

ทุกคนต่างอภิปรายกันในห้องไลฟ์

ในตอนนี้ เย่ฮั่นก็ถอนหายใจโล่งอก วิธีนี้ได้ผลจริงๆ

แต่ต่อจากนี้ ยังมีความยากอยู่

แต่เดิมเย่ฮั่นตั้งใจจะนำตัวนี้ไปไว้ที่รังกระต่าย แต่หากมันยังคงคลุ้มคลั่ง กระต่ายก็อาจตกอยู่ในอันตรายได้

มีแม่กระต่ายหลายตัวใกล้จะคลอดลูกกระต่ายแล้ว ไม่อาจมีเรื่องผิดพลาดในช่วงนี้

จะให้นกอินทรีเทาจ้องมองมันตลอดเวลาก็ไม่ได้

ยังมีหนังเสือนี้ สุดท้ายก็เป็นของตาย ตอนแรกแกะภูเขาอาจกลัว แต่หากเวลาผ่านไปนาน มันจะไม่พบว่าของนี้จริงๆ แล้วไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรือ?

เย่ฮั่นไม่กล้าประมาท

คิดไปคิดมา เย่ฮั่นก็ตัดสินใจ

แขวนหนังเสือไว้ในหอไผ่ชั้นหนึ่งก่อน เพื่อควบคุมแกะภูเขา

พรุ่งนี้ค่อยตัดสินใจอีกที

หลังจากนำหนังเสือเข้าไป แกะภูเขาก็สงบลงมาก ซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่ง ไม่กล้ามองหนังเสือนั้น

ในตอนนี้ ปลาของซูเสี่ยวฉีก็ทำเสร็จแล้ว ทั้งสองคนเริ่มกินอาหารเย็น

มีปลา มีเนื้อนกย่าง มีลูกขนุน มีมันฝรั่ง

ลูกขนุนนี้ เย่ฮั่นก็ไม่ได้กินมาพักหนึ่งแล้ว ตอนนี้อยากกินขึ้นมา

หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วกัดคำใหญ่ ยังคงรสชาติเดิม!

"ลูกขนุนนี้ บนต้นเหลือไม่มากแล้วนะคะ"

"คงไปอีกครั้งก็จะไม่เหลือแล้ว"

ซูเสี่ยวฉีเห็นท่าทีของเย่ฮั่น จึงเตือน

เย่ฮั่นพยักหน้า ลูกขนุนนั้นเขาปีนต้นไปเก็บเอง เขาจึงรู้ชัดเจน

ลูกขนุนบางผลสุกงอมแล้ว เน่าเปื่อย ตกลงพื้น ถูกแมลงและนกกินไป

บนต้นเหลือน้อยลงเรื่อยๆ

ต่อไปคงไม่มีให้กินแล้ว

"อืม ไม่มีก็ไม่มี รอภายหลังว่างๆ แล้วค่อยสำรวจพื้นที่ใหม่ เพื่อให้ได้พืชมากขึ้น"

"ในป่าฝนเขตร้อนนี้ สิ่งที่ไม่ขาดก็คือพืชและสัตว์ มีประเภทมากมาย พวกเราได้สัมผัสเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น"

เย่ฮั่นกล่าว

นี่เป็นความจริง พื้นที่ที่เขาสำรวจตอนนี้ไม่เล็ก แต่เมื่อเทียบกับทั้งเกาะ ก็เป็นเพียงมุมเล็กๆ เท่านั้น

อย่างเช่น ทุเรียนที่พบบ่อยในเขตร้อน ขนุน กล้วยป่า พวกนี้ เย่ฮั่นยังไม่ได้พบเลย

ผู้เข้าแข่งขันจากนี่หงกั๋ว กินกล้วยป่ากันไปมากแล้ว

พื้นที่ของเย่ฮั่นชั่วคราวยังไม่พบ

แต่เย่ฮั่นก็ไม่รีบร้อน อาหารของเขามีมากมายแล้ว

เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือสร้างเตาเผาดินจำนวนมาก เผาอิฐกระเบื้อง สร้างครัว ห้องน้ำ ก่อกำแพงล้อม สร้างเป็นลานจีนขึ้นมา

ระหว่างนั้นสามารถหลอมเหล็ก เพิ่มความหลากหลายของอาวุธ

ปัจจุบันมีเพียงสองเรื่องใหญ่นี้ ต้องเร่งดำเนินการ ไม่อาจเลื่อนอีกแล้ว!

กินอาหารเย็นเสร็จแล้ว เย่ฮั่นและซูเสี่ยวฉีเก็บล้าง เตรียมเข้านอน

แต่ซูเสี่ยวฉีอยากเล่นหมากรุกกับเย่ฮั่นให้ได้ เย่ฮั่นจึงต้องตกลง เล่นสามเกมแล้วเข้านอน

หญิงสาวอย่างซูเสี่ยวฉี เป็นตัวอย่างชัดเจนของคนที่ฝีมือไม่ดีแต่ชอบเล่นมาก

เย่ฮั่นเอาชนะเธอสองเกมติดต่อกัน จากนั้นเกมสุดท้าย เย่ฮั่นไม่เพียงยอมให้เธอมีหมากสามตัว ยังเล่นหมากจักรพรรดิอีกด้วย

แอบผ่อนให้ ทำให้ซูเสี่ยวฉีชนะหนึ่งเกม ถึงจะพอใจ

"เสี่ยวฉี ฝีมือของคุณพัฒนาเร็วมาก ถ้าคุณได้เล่นหมากรุกตั้งแต่เด็ก ตอนนี้คงมีระดับถึงขั้นนักหมากรุกระดับประเทศแล้ว"

"อีกสักพัก ผมคงไม่ใช่คู่แข่งของคุณแล้ว"

เย่ฮั่นพูดเรื่องเท็จ ทำให้ซูเสี่ยวฉียิ่งมีความสุข

มีเพียงผู้ชมบางส่วนที่มองออกว่า เย่ฮั่นกำลังยอมให้

"ไอ้หนูเย่ฮั่นยอมแพ้ให้นี่ ตานั้นเมื่อกี้เขาทำแบบนั้นตั้งใจ ถึงทำให้ซูเสี่ยวฉีชนะ"

"ฮ่าๆๆ เสี่ยวฉีน่ารักจัง!"

"พวกคุณ ฝีมือหมากรุกของเย่ฮั่นประมาณไหนครับ?"

"เย่ฮั่นไม่ใช่นักหมากรุกอาชีพ น่าจะประมาณระดับห้าเท่านั้น ในหมู่คนทั่วไปถือว่าเป็นผู้มีฝีมือ ส่วนซูเสี่ยวฉี น่าจะระดับสิบห้า ดังนั้นหากซูเสี่ยวฉีอยากเล่นเอาชนะเย่ฮั่น หากไม่มีเวลาอีกหลายปี คงเป็นไปไม่ได้"

"นี่ไม่ใช่คุณจ้าวหรอกหรือ คุณจ้าวจะเป็นหมากรุกระดับหนึ่งเมื่อไหร่?"

"ที่แท้ก็คุณหวัง ฝีมือหมากรุกของผมคงถึงขีดสุดแล้ว ยากที่จะก้าวหน้าได้อีก แต่คุณหวังสิ มีโอกาสได้เข้าเป็นปรมาจารย์หมากรุกนะ!"

..........

มีคนมากมายที่เลี้ยงชีพด้วยหมากรุก ต้องใช้ระดับฝีมือที่สูงมาก จึงจะได้กินข้าวด้วยอาชีพนี้

ร่วมการแข่งขันต่างๆ รับรางวัล หรือกระทั่งรับศิษย์สอน เป็นต้น

แน่นอน พวกที่ตั้งโจทย์หมากรุกหลอกคนตามถนนไม่นับ พวกนั้นเป็นพวกต้มตุ๋น

เล่นหมากรุกเสร็จ เย่ฮั่นนอนลง ฟังความเคลื่อนไหวจากหอไผ่ชั้นหนึ่ง

แกะภูเขาดูเหมือนเริ่มกินอาหารแล้ว นี่ทำให้เย่ฮั่นรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง หลับไป

เมื่อลืมตาอีกครั้ง ก็เป็นวันที่ห้าสิบห้าแล้ว

เย่ฮั่นมองสายรัดข้อมือไลฟ์สตรีมของตน รู้สึกเวลาผ่านไปเร็ว

"เกือบสองเดือนแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ"

"เดือนถัดไป มุ่งเน้นที่การเผาอิฐกระเบื้อง หลอมเหล็ก สร้างโครงสร้างพื้นฐาน!"

เย่ฮั่นตั้งใจแน่วแน่ และเขาคิดว่า คงไม่มีอะไรมาทำให้ความคืบหน้าล่าช้าอีก

ตื่นเช้าเดินเล่นรอบหนึ่ง ทานอาหารเช้าเสร็จ เย่ฮั่นก็รีบชวนซูเสี่ยวฉีเริ่มสร้างเตาเผาดิน

หลังจากเหตุการณ์เตาเผาดินพังทลายครั้งนี้ เย่ฮั่นก็พบข้อบกพร่องของเตาเผาดินที่เขาสร้างครั้งแรก

เตาเผาดินนี้สามารถสร้างให้แข็งแรงกว่านี้ได้ จากการปรับปรุงโครงสร้าง เพิ่มความมั่นคง

เก็บวัสดุรอบหนึ่งก่อน กิ่งไม้และเถาวัลย์จำนวนมากถูกสองคนเก็บกลับมา กองขึ้นเหมือนเนินเขาเล็กๆ

จากนั้นก็ทำความสะอาดซากเตาเผาดินเดิม และเริ่มต้นใหม่!

จบบท