บทที่ 105 แผนการของจ้าวศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ ตระกูลซู่มาถึง
บทที่ 105 แผนการของจ้าวศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ ตระกูลซู่มาถึง
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!” มีคนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
“เพียงแค่การประกาศตัวบุตรศักดิ์สิทธิ์ กลับสามารถสร้างความเคลื่อนไหวได้ถึงเพียงนี้ ไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!”
ประมุขของมหาอำนาจระดับสูงแห่งหนึ่งได้สติกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความทึ่ง
“อย่าว่าแต่ไม่เคยได้ยินเลย ในประวัติศาสตร์ของแดนเซียนหลินหลางก็ไม่เคยปรากฏขึ้น!”
“ใช่แล้ว ไม่รู้ว่าทำไมครั้งนี้ถึงเกิดนิมิตสวรรค์เช่นนี้ หรือว่าชิงเฉินที่นี่มีอะไรพิเศษ?”
หลังจากตกตะลึง ทุกคนก็เริ่มครุ่นคิดถึงสาเหตุของปรากฏการณ์นี้ ในที่สุดก็เห็นพ้องต้องกันว่าต้องมองไปที่หลี่ชิงเฉิน
ทำได้เพียงคาดเดาว่าบนตัวของหลี่ชิงเฉินมีอะไรพิเศษที่ไม่เป็นที่รู้จักหรือมีความลับพิเศษอะไรบางอย่าง
ผู้คนจากขุมกำลังต่างๆ มีความคิดที่แตกต่างกัน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
และในตอนนี้คนอื่นๆ ก็ได้สติกลับคืนมา
หลี่สุยเฟิงมองดูร่างของหลี่ชิงเฉินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เดิมทีคิดว่าตนเองพอจะเข้าใจพลังของหลี่ชิงเฉินอยู่บ้าง
แต่ไม่คิดว่าจะยังประเมินเขาต่ำไป
“นี่มันเทพเซียนอะไรกัน! บุตรศักดิ์สิทธิ์ชิงเฉินเก่งเกินไปแล้ว!”
“ไม่เคยได้ยินว่าใครเคยมีนิมิตสวรรค์แบบนี้มาก่อน เขาคงเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์เลยสินะ!”
ยอดอัจฉริยะคนอื่นๆ ก็ต่างทอดถอนใจ ขณะเดียวกันใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น
อย่างไรเสีย หลี่ชิงเฉินก็เป็นคนในตระกูลเดียวกับพวกเขา การเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่เพียงแต่หลี่ชิงเฉินจะดูโดดเด่น พวกเขาก็พลอยมีหน้ามีตาไปด้วย
ส่วนชาวเมืองของมหาพิภพชิงหยุนที่มาชมพิธี ก็เริ่มตะโกนขึ้นมาแล้วว่า “บุตรศักดิ์สิทธิ์ชิงเฉินไร้พ่าย! บุตรศักดิ์สิทธิ์ชิงเฉินเทพเจ้าตลอดกาล! บุตรศักดิ์สิทธิ์ชิงเฉินกวาดล้างทุกสิ่ง!”
เสียงนั้นดังสนั่นหวั่นไหว พลังนั้นสูงส่งอย่างยิ่ง อารมณ์นั้นตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ทุกคนสาบานว่า นี่เป็นพิธีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่พวกเขาเคยเห็นมาในประวัติศาสตร์
“ตระกูลหลี่มีหน่ออ่อนที่ดีจริงๆ!”
“ใช่แล้ว ดูแล้วข้ายังอิจฉาเลย”
“เฮ้อ พยายามอย่าไปหาเรื่องจะดีกว่า!”
บางครั้งก็มีคนจากมหาอำนาจใหญ่ทอดถอนใจ
แต่ทุกคนกลับไม่สังเกตเห็นว่า ในสายตาของจ้าวดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ในทิศทางหนึ่งมีแสงประหลาด
แอบมองไปทางหนึ่งในฝูงชนอย่างแนบเนียน
หนึ่งก้านธูปต่อมา นิมิตสวรรค์ค่อยๆ สลายไป
หลี่ชิงเฉินก็ฟื้นคืนอารมณ์ กำลังจะเดินไปทางตระกูลหลี่
แต่เขายังเดินไปไม่ถึงสองก้าว ก็มีเสียงที่เฉียบขาดดังขึ้น
“ได้ยินชื่อเสียงของบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ชิงเฉินมานาน ไม่ทราบว่าจะขอประลองสักครั้งได้หรือไม่?” ขณะที่เสียงพูดจบลง ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินออกมาจากฝูงชน
คนผู้นี้มีปากแหลมแก้มตอบ สวมชุดคลุมสีดำ ความประทับใจแรกที่ให้กับผู้อื่นนั้นไม่ดีเลย
มองดูร่างนี้ คนจากขุมกำลังต่างๆ ก็มีแววตาประหลาดใจ
คนผู้นี้พวกเขาไม่เคยเห็น แต่การที่จะเสนอคำขอเช่นนี้ในสถานการณ์เช่นนี้ ถ้าบอกว่าเป็นผู้ฝึกตนอิสระ
คงไม่มีใครเชื่อ
คนจากมหาอำนาจระดับสูงหลายคนต่างมองไปที่จ้าวดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ ในที่นี้มีเพียงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์และตระกูลหลี่ที่มีความขัดแย้งกันค่อนข้างมาก
แต่ในสายตาของจ้าวดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ พวกเขาก็เห็นความประหลาดใจเช่นกัน แต่ทุกคนก็เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดๆ ที่จะพิสูจน์ได้ว่าเป็นฝีมือของเขา อีกทั้งในใจของพวกเขาก็ไม่ได้เกลียดชังฉากแบบนี้
ถ้ามีคนสามารถบีบให้หลี่ชิงเฉินแสดงพลังที่แท้จริงออกมาได้ พวกเขาก็ดีใจจนแทบรอไม่ไหวแล้ว!
จากนั้น ทุกคนก็มองไปที่กลางสนาม
“คนนี้เป็นใครกัน กล้ามาท้าประลองกับบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ชิงเฉิน นี่มันมาหาที่ตายชัดๆ?”
“ไม่รู้สิ ดูหน้าตาเขาสิ เหมือนลิงเลย ไม่รู้ว่าใครให้ความกล้าเขามา”
“พูดถูก คนผู้นี้เทียบไม่ได้กับบุตรศักดิ์สิทธิ์ชิงเฉินแม้แต่หนึ่งในหมื่นส่วน รีบไสหัวลงไปจะดีกว่า”
“เฮ้อ พวกเจ้าไม่เข้าใจ เขาทำเพื่อพวกเรานะ! เพื่อให้พวกเราได้เห็นร่างที่องอาจของบุตรศักดิ์สิทธิ์ชิงเฉิน เขายอมสละชีวิตของตนเอง ข้าไม่อนุญาตให้พวกเจ้าพูดถึงเขาแบบนี้”
“พูดถูก พูดถูก! ที่นี่มีคนเสียสละเพื่อส่วนรวมเช่นนี้ ช่างเป็นแบบอย่างของพวกเราจริงๆ!”
ชายคนนั้นฟังคำพูดของคนรอบข้าง ใบหน้าก็มืดครึ้มลงอย่างสมบูรณ์
เขาเป็นยอดอัจฉริยะที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์แอบฝึกฝนมา มีตบะขอบเขตกึ่งศักดิ์สิทธิ์ และยังถือว่าตนเองเป็นยอดอัจฉริยะ มีความสามารถในการต่อสู้ข้ามระดับ
เขาไม่เชื่อว่าหลี่ชิงเฉินจะฆ่าเขาได้
คนของตระกูลหลี่มีสีหน้าราวกับกำลังดูเรื่องสนุก
พูดตามตรง ถ้าพิธีบรรลุนิติภาวะนี้สงบเกินไปพวกเขาก็คงไม่พอใจ คนที่ดูเหมือนจะมีปัญหาทางสมองแบบนี้มาเพิ่มอีกสักสองสามคนก็ดี
หลี่ชิงเฉินมองดูชายชุดดำที่อยู่ข้างหน้าอย่างสนใจ เมื่อเห็นสีหน้ามืดครึ้มของเขาก็รู้สึกขบขัน
ในเมื่อมีคนมาหาที่ตายเอง เขาก็ไม่รังเกียจที่จะส่งเขาไปสักหน่อย
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่ชิงเฉินก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ขณะที่กำลังจะอ้าปากพูด ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอีก
“พิธีบรรลุนิติภาวะของหลานชายสุดที่รักของข้า ตระกูลซู่ของข้าจะไม่มาได้อย่างไร? เมื่อสักครู่เหมือนจะได้ยินว่ามีใครจะท้าประลองกับหลานชายของข้า?”
เสียงนี้แผ่พลังอำนาจอันแข็งแกร่งออกไป ดังก้องไปทั่วทั้งเมืองเสินตี้
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงสัตว์อสูรขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
บนนั้นมีคนยืนอยู่หลายสิบคน และผู้ที่เปล่งเสียงออกมาก็คือผู้เฒ่าที่อยู่หัวแถว
ผู้เฒ่ามีใบหน้าใจดี ใบหน้าแดงระเรื่อ และยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า
มือขวาลูบเครายาวที่คางของเขาอย่างต่อเนื่อง
“ซูหง ประมุขตระกูลซู่คนก่อน! ไม่คิดว่าเขาจะมาด้วย”
“นี่เจ้าพูดจาไร้สาระอะไร? เขาเป็นบิดาของซูเหยียน เป็นตาของหลี่ชิงเฉิน จะไม่มาได้อย่างไร?”
“ใช่แล้ว พูดไปก็น่าแปลก ทำไมตระกูลซู่ถึงเพิ่งมาถึงตอนนี้?”
“นั่นก็น่าแปลกจริงๆ”
ซูหงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังต่างเดินลงมา
ซูเหยียนแสดงสีหน้าดีใจ รีบเข้าไปต้อนรับแล้วพูดอย่างดีใจว่า “ท่านพ่อ และพี่ชาย ในที่สุดพวกท่านก็มาถึง”
พูดจบก็รีบดึงหลี่ชิงเฉินที่ยืนตะลึงอยู่ข้างๆ มา แล้วพูดกับหลี่ชิงเฉินว่า
“เฉินเอ๋อร์ นี่คือท่านตาของเจ้า นี่คือลุงของเจ้า”
หลี่ชิงเฉินมองไป ที่แท้คนที่ตามหลังท่านตาของตนเองก็คือลุงของตนนี่เอง
เขาก็ไม่ลังเล รีบประสานมือคารวะ “ท่านตา ท่านลุง”
“ฮ่าๆๆ ดีมาก หลานชายของข้ามีคุณสมบัติของจักรพรรดิ!” ซูหงตบไหล่หลี่ชิงเฉินแล้วหัวเราะเสียงดัง
“เจ้าคุยกับลุงของเจ้าไปก่อนเถอะ ข้าจะไปพบสหายเก่าของตระกูลหลี่สักหน่อย”
พูดพลางก็เดินไปทางคนของตระกูลหลี่
อันดับแรกก็ประสานมือคารวะเหล่าบรรพชนของตระกูลหลี่ “ซูหงคารวะเหล่าบรรพชนตระกูลหลี่”
แม้ว่าเขาจะมีตำแหน่งไม่ต่ำในตระกูลซู่ แต่บรรพชนของตระกูลหลี่ล้วนเป็นผู้อาวุโสของเขา การคารวะก็เป็นเรื่องที่ควรทำ
บรรพชนของตระกูลหลี่หลายท่านก็ยิ้มและพยักหน้าให้เขา
จากนั้นซูหงก็กอดหลี่เต้าหยวนอย่างหนักแน่น พร้อมกับเอ่ยปากว่า “ให้ตายสิ พวกเราสองคนไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ!”
“ที่ไหนกัน ไม่ใช่แค่ช่วงเวลาหนึ่ง เกือบจะร้อยปีแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ข้ายังนึกว่าเจ้าจะไม่มางานบรรลุนิติภาวะของหลานชายตัวเองเสียอีก!”
“จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่มา เพียงแต่ว่าดินแดนบรรพชนของตระกูลเกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหันเลยล่าช้าไป”
“โอ้? เกิดอะไรขึ้น?”
“เฮ้อ ข้าก็อธิบายไม่ถูก การเปลี่ยนแปลงนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ไม่ได้ตรวจพบอะไรเลย”