บทที่ 30: คว้าชัย! (6K)

ณ บ้านตระกูลเกา ในอำเภอฉางอัน เมืองเจียงหนาน

เกาเว่ยที่อาการดีขึ้นมากแล้วตื่นมาก็ร้องหาพี่ชาย โชคดีที่เมื่อคืนเกาโม่โทรมาบอกว่าแมตช์วันนี้จะมีถ่ายทอดสดผ่านเพนกวินสปอร์ต ทันทีที่เข้าช่วงบ่าย เกาจงจึงเปิดห้องไลฟ์สดในโทรศัพท์รอไว้ ประจวบเหมาะกับช่วงนี้ฝนตกในฉางอันติดต่อกันหลายวัน ทำให้เขาออกไปคุมงานก่อสร้างไม่ได้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นป่านนี้เขาคงต้องออกไปทำงานงก ๆ ไม่ได้อยู่ดูลูกแข่งกับลูกสาวแบบนี้หรอก

ส่วนหลี่เฟิง ผู้เป็นแม่ เพิ่งได้รับโทรศัพท์เรียกตัวจากเถ้าแก่ให้กลับไปทำงาน... ครอบครัวคนธรรมดาก็ต้องดิ้นรนแบบนี้แหละ นี่เป็นแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้เกาโม่รีบเทิร์นโปร หากเขาสร้างชื่อในวงการเทนนิสอาชีพได้ ครอบครัวก็จะสบายขึ้น อย่างน้อยแม่ก็ไม่ต้องไปทำงานรับจ้างจิปาถะที่ได้เงินแค่ปีละสองสามหมื่นหยวน

ส่วนพ่อ สถานการณ์ซับซ้อนกว่า การจะเลิกเป็นผู้รับเหมานั้นง่ายนิดเดียว แต่ติดตรงที่เขายังมีลูกน้องอีกนับสิบชีวิตที่ต้องพึ่งพาเขาหาเลี้ยงปากท้อง คนพวกนี้ล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน จะทิ้งกันดื้อ ๆ ก็คงไม่ได้

เรื่องนี้เกาโม่เคยคุยกับพ่อไว้ตั้งแต่ต้นปี เกาจงเองก็ไม่ได้ยึดติดกับอาชีพนี้ งานตากแดดตากลมหาเงินเลือดตาแทบกระเด็น ถ้าลูกรวยจนเลี้ยงเขาให้สุขสบายได้ เขาก็ยินดีวางมือทันที ตอนนี้เขาจึงเริ่มมองหาลู่ทางอื่นให้ลูกน้องบ้างแล้ว

แต่ตอนนี้... สิ่งสำคัญที่สุดคือนั่งดูพี่ชายแข่งกับลูกสาวตัวน้อยต่างหาก

ขณะที่เกาจงกำลังเหม่อลอย เสียงใสแจ๋วของเกาเว่ยก็ดึงสติเขากลับมา "ป๊า ป๊า เฮียชนะหรือยัง?"

เกาจงอุ้มลูกสาวขึ้นมาโยกเบา ๆ "เฮียชนะไปหนึ่งเซตแล้วลูก ต้องชนะอีกเซตถึงจะจบเกม หนูเชียร์เฮียหรือยัง?"

"สู้ ๆ นะเฮีย!"

...

ในห้องไลฟ์สดของเพนกวินสปอร์ต สองนักพากย์ใช้เวลาช่วงพักระหว่างเซตวิเคราะห์เกม

"เซตสองเกาโม่เล่นได้สวยงาม ตีเสมอได้สำเร็จ แฟน ๆ ในช่องแชตคงดีใจกันยกใหญ่ แต่ผม 'เหล่าโจว' ขอสาดน้ำเย็นสักขันนะครับ ไม่รู้สังเกตกันไหม หลังจบเซตสอง เกาโม่นอนแผ่หราในสนามเกือบสิบวินาที นี่เป็นปฏิกิริยาของร่างกายที่เหนื่อยล้าถึงขีดสุดและผ่อนคลายกะทันหันหลังทำแต้มสำคัญได้ ผมเชื่อว่าต้นเซตสาม เกาโม่น่าจะลำบากแน่ครับ"

เสี่ยวเจียงเสริม "ใช่ครับ ผมก็สังเกตเห็น เกาโม่ยังเด็ก ประสบการณ์น้อย การแสดงอาการหมดแรงให้คู่แข่งเห็นแบบนั้นถือเป็นจุดอ่อน หวังว่าเขาจะฟื้นตัวได้ทันในเซตตัดสินนะครับ"

"ฟู่ว..."

เวลาพักอันสั้นไม่เพียงพอให้เกาโม่ฟื้นตัวเต็มร้อย ตอนนี้เขาก้าวลงสู่สนามด้วยขาที่หนักอึ้ง สัญญาณเตือนว่า 'ถังพลังงาน' ของเขาเกลี้ยงแล้ว

"โชคดีที่มีวันพักเมื่อวาน ไม่งั้นถ้าแข่งติดกันสองวันแบบรอบคัดเลือก ป่านนี้คงหมดสภาพไปนานแล้ว"

อาการของเกาโม่ย่อมไม่รอดพ้นสายตาของลาโด "กะแล้วเชียว เด็กใหม่ 17 ปี รูปร่างก็ไม่ใช่พวกบ้าพลัง ผ่านรอบคัดเลือกมาสามรอบบวกเมนดรอว์อีกหนึ่ง จะไม่ออกอาการได้ยังไง เมื่อกี้ก็แค่ฝืนสังขารสินะ!"

พริบตานั้น ลาโดวางแผนเซตสามได้ทันที... ถึงเขาจะเริ่มหมดแรงเหมือนกัน แต่อาการของเกาโม่หนักกว่าเยอะ ในโลกของเทนนิส ถ้านายหมดแรงมากกว่าฉัน ก็เท่ากับฉันไม่ได้หมดแรง... ความได้เปรียบอยู่ที่ฉัน!

...

ฝนในฉางอันยังคงตกปรอย ๆ เม็ดฝนเกาะพราวที่หน้าต่าง หน้าจอโทรศัพท์ของเกาจงสว่างวาบ ในไลฟ์สด ลูกเทนนิสถูกตีโต้ไปมาบนคอร์ตสีเขียว เกาเว่ยนอนหนุนตักพ่อ คิ้วเล็ก ๆ ขมวดมุ่น นิ้วมือจิกเบาะโซฟาโดยไม่รู้ตัว

"ป๊า ทำไมเฮียไม่วิ่งเลยอะ?" เห็นเกาโม่ขยับตัวช้าไปครึ่งจังหวะ จนลูกรีเทิร์นติดเน็ต เกาเว่ยเริ่มงอแง "ลุงคนนั้นวิ่งเร็วจัง เฮียจะแพ้ไหมอะ?"

เกาจงลูบหัวลูกสาว แต่ใจเขาก็สั่นไหว ภาพเกาโม่ในจอดูลำบากจริง ๆ เสื้อเปียกโชกแนบเนื้อ ทุกก้าวย่างหนักอึ้งเหมือนผูกตะกั่วไว้ที่ขา ลูกเมื่อกี้ถ้าเร็วกว่านี้นิดเดียวก็รับได้แท้ ๆ

"ไม่แพ้หรอก เฮียหนูเก่งที่สุด เฮียต้องชนะแน่ ๆ" ปากบอกลูก แต่สายตาเกาจงไม่ละจากหน้าจอ เสียงนักพากย์ดังลอดออกมา

เหล่าโจวเสียงเครียด "เปิดเซตสามมาโดนนำ 0-3 ปัญหาความอึดของเกาโม่แดงโร่เลยครับ ลาโดเก๋าเกมมาก จี้จุดอ่อนเรื่องแรงของเกาโม่ไม่ยั้ง ตีฉีกมุมกว้างบีบให้วิ่งตลอด ไม่ให้พักหายใจเลย"

เสี่ยวเจียงพยักหน้า "ใช่ครับ แต่ลาโดก็ไม่ได้ไร้เทียมทาน ถ้าสังเกตดี ๆ การเคลื่อนที่เขาก็ช้าลง แต่เพราะเกาโม่ช้าลงกว่า มันเลยกลบเกลื่อนอาการของลาโดไป"

คอมเมนต์ในไลฟ์เดือดพล่าน จากความหวังในเซตสอง พอเปิดเซตสามมาโดนนำ 0-3 เสียเกมเสิร์ฟไปสองเกมติด ลางสังหรณ์ร้ายเริ่มเกาะกุมใจแฟนคลับ... จะแพ้แล้วเหรอ?

...

ข้างสนาม โค้ชจางกำราวกั้นแน่น เหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ เขามองดูเกาโม่ที่ยืนเท้าเข่าหอบตัวโยน หน้าอกกระเพื่อมแรง เหงื่อหยดติ๋ง ๆ ลงพื้น

"อย่าไปวิ่งแข่งกับมัน!" โค้ชจางตะโกนลั่น "ใช้ลูกเสิร์ฟ! วางบอลให้แม่น!"

เกาโม่เงยหน้าพยักรับ เขารู้สภาพตัวเองดี ปอดแทบระเบิด ขาหนักเหมือนเทปูนซีเมนต์ ทุกการเคลื่อนไหวคือความทรมาน สามเกมที่ผ่านมาเขาไม่ได้ดื้อดึงวิ่งไล่ทุกลูก ลูกไหนไกลเกินเอื้อมเขาก็ปล่อยทิ้งเพื่อออมแรงและรอเวลา... รอให้ผ่านจุดวิกฤตของร่างกาย (Physical Limit)

ตามทฤษฎี หลังจากร่างกายถึงขีดจำกัด หากลดความหนักลงแต่ยังคงเคลื่อนไหว ผ่านไปสัก 15-60 นาที ร่างกายจะเข้าสู่ภาวะ "ก๊อกสอง" (Second Wind) อวัยวะภายในจะปรับตัวและเรี่ยวแรงจะฟื้นกลับมาส่วนหนึ่ง... ตอนนี้ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว เกาโม่เริ่มรู้สึกว่าระบบหายใจเริ่มเข้าที่เข้าทาง

ลาโดยืนรอที่เส้นท้ายคอร์ตด้วยรอยยิ้มมั่นใจ เขาหมุนข้อมือมองเกาโม่... เด็ก 17 ต่อให้พรสวรรค์สูงแค่ไหน ก็ยืนระยะในเกมหนัก ๆ ไม่ไหวหรอก สามเกมเมื่อกี้เขาจงใจอัดเข้าแบ็กแฮนด์และมุมกว้างเพื่อรีดแรงเฮือกสุดท้ายของเกาโม่

"ได้เวลาจบเกมแล้ว"

ลาโดโยนลูกขึ้นแล้วหวดเต็มแรง!

ปัง!

ลูกเทนนิสพุ่งเข้าหาโฟร์แฮนด์เกาโม่พร้อมสปิน ไม่เร็วมากแต่หมุนจัด เกาโม่กัดฟันเอี้ยวตัวตีกลับไปได้แต่ลูกไม่มีน้ำหนัก ลาโดฉวยโอกาสบุกซ้ำไม่กี่ไม้ก็ปิดแต้มได้

"40-0!" กรรมการขานแต้ม

ลาโดยิ้มกว้าง เตรียมเสิร์ฟปิดเกมหวังนำห่าง 4-0 ซึ่งแทบจะการันตีชัยชนะในเซตนี้

แต่จังหวะที่โยนลูกขึ้น เกาโม่เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยหม่นหมองกลับสว่างวาบ... มันคือแววตาของสัตว์ป่าจนตรอกที่พร้อมสู้ตาย!

ลาโดเสิร์ฟเข้ามุมในสุดแสบ!

"Let! เสิร์ฟแรก!" กรรมการขานลูกติดเน็ต

ลาโดชะงักเล็กน้อย ล้วงลูกใหม่มาเตรียมเสิร์ฟใหม่... เรื่องปกติในสนามเทนนิส

คราวนี้เขาเสิร์ฟฉีกออกมุมนอก แต่ปฏิกิริยาของเกาโม่ผิดคาด เขาพุ่งไปรีเทิร์นลูกเลียบเน็ตลงฝั่งแบ็กแฮนด์ลาโด ลาโดถลันไปรับแต่ตีออก

"15-40!"

เกาโม่หอบฮแฮก แต่ในใจลิงโลด ใช่แล้ว! ก๊อกสองมาแล้ว! ความรู้สึกเบาสบายเริ่มกลับมาที่ปลายเท้า

แต้มถัดมา ลาโดเสิร์ฟเข้าตัว เกาโม่อ่านทางขาด ขยับตัวหวดสวนลึกกดดันโฟร์แฮนด์ลาโด ลาโดงัดลูกสั้นกลับมา เกาโม่ไม่รอช้า ยิงวินเนอร์ขนานเส้นปิดบัญชี!

"30-40!"

สีหน้าลาโดเปลี่ยนไป เขาสัมผัสได้... การเคลื่อนที่ของเกาโม่เปลี่ยนไป! มันกลับมาดุดันอีกครั้ง!

ลาโดสูดหายใจลึก ทุ่มสุดตัวเสิร์ฟหวังเอซ

แต่ความกดดันทำให้เขาพลาด เสิร์ฟแรกออก เสิร์ฟสองต้องเพลย์เซฟ และนั่นคือหายนะ เกาโม่บุกใส่เสิร์ฟสองจนได้แต้ม

"Deuce!"

ลาโดไม่คิดว่าเด็กใหม่ที่แรงหมดจะไล่จาก 0-40 มาตีเสมอได้ ใจเริ่มแกว่ง เสิร์ฟถัดมาคุมไม่อยู่... ดับเบิลฟอลต์!

"Advantage เกาโม่!"

"ดับเบิลฟอลต์! เวลาสำคัญขนาดนี้ลาโดพลาดเอง! เกาโม่ได้เบรกพอยต์ครับ!" เสียงเหล่าโจวในไลฟ์ดังลั่น เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงของเกาโม่ "ดูเหมือนเกาโม่จะฟื้นแล้วครับ สงครามยังไม่จบ!"

เมื่อเสียเปรียบ ลาโดไม่กล้าเสี่ยง สุดท้ายเขาก็เซฟเบรกพอยต์ไม่ได้ เกาโม่เบรกเกมสำเร็จ!

"เกม เกาโม่! 3-1!"

เกาโม่ก้มตัวเท้าเข่าหอบ เหงื่อไหลเข้าตาแสบยิบ แต่เขายิ้ม... ได้เกมคืนมาแล้ว ที่สำคัญร่างกายเริ่มฟื้น และเขามั่นใจแล้วว่า ลาโดเองก็หมดแรงเหมือนกัน!

...

ที่บ้านในฉางอัน เกาเว่ยกระโดดโลดเต้นบนตักพ่อ "เฮียชนะแล้ว! เฮียชนะแล้ว!"

เกาจงถอนหายใจ ยิ้มพลางลูบหัวลูกสาว "เห็นไหม ป๊าบอกแล้ว เฮียหนูอึดที่สุด"

เสียงเหล่าโจวตื่นเต้น "สุดยอดครับ! เกาโม่ไล่จาก 0-40 มาเบรกเกมได้สำเร็จ! ไล่มา 1-3 เกมต่อไปเป็นเกมเสิร์ฟเกาโม่ ถ้ารักษาได้จะไล่จี้เป็น 2-3 โอกาสยังเปิดกว้าง!"

เสี่ยวเจียงเสริม "เกมเสิร์ฟสำคัญมาก เซตนี้เกาโม่ยังรักษาเกมเสิร์ฟไม่ได้เลย ต้องดูว่าโมเมนตัมจะเปลี่ยนไหม"

...

ในสนาม จังหวะเกมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ลาโดยังพยายามใช้ลูกวิ่งสู้ฟัด แต่ร่างกายที่ล้าเริ่มเป็นตัวถ่วง ประสิทธิภาพลูกตกลง ความแม่นยำหายไป เขาเองก็ถึงขีดจำกัดแล้ว!

ในทางกลับกัน เกาโม่ที่เครื่องร้อนอีกครั้ง ลูกเสิร์ฟกลับมาทำงานดุดัน เขาคุมเกมเสิร์ฟตัวเองได้เบ็ดเสร็จ ทั้งเสิร์ฟเข้ากลาง ฉีกออกข้าง และเสิร์ฟอัดตัว ลาโดแทบแตะบอลไม่ได้

เกมที่ห้า เกาโม่กดสองเอซ บวกหนึ่งเซอร์วิสวินเนอร์ เสียให้ลาโดแค่แต้มเดียวจากการแรลลี่ ซึ่งเกาโม่ก็เป็นฝ่ายไล่ต้อน... รักษาเกมเสิร์ฟสบาย ๆ 3-2!

เกมที่หก เกมเสิร์ฟลาโด เกาโม่ฉวยโอกาสที่ลาโดหมดแรง ดักทางเสิร์ฟแล้วบุกแหลก คราวนี้เขาไม่รีบยิงวินเนอร์ แต่ตีโยกซ้ายขวาเผาแรงลาโดที่ร่อยหรอเต็มที สุดท้ายหลังจากยื้อกัน 15 นาที เกาโม่เบรกเกมได้อีก! เสมอ 3-3!

"เกาโม่! สุดยอด!"

คนดูในสนามเริ่มตะโกนเชียร์ดังสนั่น โดยเฉพาะกลุ่มเทนนิสบาร์ที่อัดอั้นมานาน ตอนนี้ได้ปลดปล่อยเต็มที่

โค้ชจางถอนหายใจ ช่วงวิกฤตผ่านไปแล้ว ความหวังเรืองรอง!

ลาโดหน้าเครียดจัด ขาหนักอึ้ง ความล้าถาโถมมาถึงขีดสุด เขาคือมือวางอันดับหนึ่ง จะมาแพ้เด็กใหม่ได้ยังไง! เขากัดฟันเร่งจังหวะหวังปิดเกม

แต่ยิ่งรีบยิ่งพลาด เกมที่เจ็ด เกาโม่เสิร์ฟดีเกินไป ลาโดพยายามสวนแต่เข้าทางเกาโม่ โดนโยกจนหัวหมุน เกาโม่รักษาเกมเสิร์ฟแซงนำ 4-3!

"Comeback is real! พลิกนรกแล้ว!"

แฟน ๆ ในไลฟ์แชตแตกตื่น

"เละเทะแล้วครับพี่น้อง!"

"มองไม่เห็นทางแพ้เลยว่ะ!"

"เฮ้ย อย่าเพิ่งเจิม! จำมิลานได้ไหม? บทเรียนมีให้จำ!!!"

"ไม่สนโว้ย เปิดแชมเปญแล้ว! ฉลองก่อนได้เปรียบ!"

เกมที่แปด ลาโดงัดก๊อกสุดท้ายออกมาสู้ยิบตา เสิร์ฟยาก ตียาก ยื้อกันถึง 8 นาทีจนรักษาเกมเสิร์ฟไว้ได้แบบรากเลือด 4-4!

เกมที่เก้า เกมเสิร์ฟเกาโม่ ถ้าได้เกมนี้จะขึ้นนำ 5-4 ขึ้นแท่นรอชัยชนะ

สนามเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้อง

เกาโม่โยนลูก... ตูม! เอซ! 15-0

"ACE! ลูกที่ 9 ของแมตช์!"

แต้มสอง เสิร์ฟอัดตัว ลาโดหลบไม่ทันตีออก 30-0!

แต้มสาม ลาโดรีบตีสวน แรงเกินไปติดเน็ต! 40-0!

เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม เกาเว่ยกระโดดหน้าทีวี "อีกแต้มเดียวเฮีย!"

ลาโดหลับตาทำใจ ลืมตาขึ้นมาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว แต่เกาโม่ไม่ปรานี

"ACE!"

เสียงเหล่าโจวในไลฟ์ดังลั่นด้วยความปิติ!

"ACE ลูกที่สิบ! ความเร็ว 214 กม./ชม.! เข้ามุมตาย ลาโดไม่ได้ขยับ! ลูกเสิร์ฟคือพระเอกของวันนี้จริง ๆ! 5-4! ความกดดันตกอยู่กับลาโด มือวางอันดับหนึ่งกำลังจะร่วง!"

...

ไม่กี่นาทีต่อมา เกมที่สิบ สกอร์ 30-40 เกาโม่ได้แมตช์พอยต์!

ลาโดยืนที่เส้นท้ายคอร์ต แรงกดดันหนักอึ้งเหมือนภูเขาทับอก มือหนึ่งจะแพ้โนเนม... คะแนน... เงินรางวัล...

ความคิดตีกันยุ่งเหยิง มือไม้สั่น เสิร์ฟแรก... แผ่ว!

"เสิร์ฟแรกลาโดลง แต่ตื้นมาก! เกาโม่ก้าวเข้าไปหวดสวนข้ามคอร์ต!"

"ลาโดวิ่งไปงัดกลับมาได้!"

"เกาโม่ขึ้นหน้าเน็ต! วอลเลย์! หยอดข้ามคอร์ต! ลาโดได้แต่มอง! หมดสิทธิ์รับ!"

"แต่ลูกก้ำกึ่ง... ลงไหม? รอกรรมการ..."

ทั้งสนามกลั้นหายใจ

"IN! Game Set and Match... เกาโม่ 6-4!"

เกาโม่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนชูไม้เทนนิสขึ้นฟ้า ตะโกนก้องด้วยเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง... ชนะแล้ว! พลิกนรกจาก 0-3 กลับมาชนะได้!

...

ที่ฉางอัน เกาเว่ยโผกอดพ่อ ร้องไห้ไปหัวเราะไป "ป๊า! เฮียชนะแล้ว! เฮียชนะแล้ว!"

เกาจงกอดลูกสาว ตาแดงก่ำ เขาเห็นความยากลำบากทั้งหมดของลูกชายในเซตนี้

เสียงเหล่าโจวสั่นเครือ "ปาฏิหาริย์! นี่คือปาฏิหาริย์ครับ! เกาโม่ เด็กวัย 17 พลิกสถานการณ์จากตามหลัง 0-3 ในเซตตัดสิน กลับมาชนะมือวางอันดับหนึ่งของรายการได้! แมตช์นี้จะทำให้ทุกคนจำชื่อเขาได้แม่น... เกาโม่!"

เสี่ยวเจียงเสริม "สามชั่วโมงเต็มแห่งความทรมานและชัยชนะ เกาโม่ทำได้! เขาจะไปได้ไกลแค่ไหน ต้องติดตามครับ!"

ข้างสนาม โค้ชจางกอดเจิ้งกั๋วเฉียงแน่น ตบหลังดังป้าบ ๆ "ไอ้หนูมันทำได้เว้ย!"

กลางสนาม เกาโม่ทิ้งตัวลงนอน หมดแรงจนไม่อยากขยับ แม้จะผ่านจุดวิกฤตมาได้ แต่พลังงานก็เกลี้ยงถัง ตอนนี้ใจที่ผ่อนคลายสั่งให้ร่างกายปิดสวิตช์ทันที

นอนพักอยู่หนึ่งนาที เขาก็ลุกขึ้นเดินไปจับมือกับลาโดที่ยืนพิงเก้าอี้กรรมการอยู่

"นายเก่งมาก ฉันเจอเด็กนรกมาเยอะ แต่นายพิเศษกว่าคนอื่น หวังว่าจะได้เจอกันในทัวร์ใหญ่นะ" ลาโดกล่าวอย่างมีน้ำใจนักกีฬา

"ขอบคุณครับ วันนี้ผมแค่โชคดีนิดหน่อย" เกาโม่ตอบกลับอย่างถ่อมตน