บทที่ 6: ผ่านบททดสอบและสิทธิ์ในการรับรางวัลระดับเกะนิน

"อะแฮ่ม... เอาล่ะ พวกเธอต้องตัดสินใจได้แล้ว!

จะกลับไปเรียนที่โรงเรียนนินจาด้วยกัน? หรือจะมีใครสักคนได้เป็นเกะนินแล้วออกไปทำภารกิจ..."

เมื่อมองดูกระดิ่งสองลูกในมือของนารูโตะ ครูคาคาชิก็แสร้งกระแอมไอแก้เก้อ ก่อนจะเริ่มบททดสอบสุดท้าย

คำพูดสวยหรูก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเพียงเรื่องไม่แน่นอนและสิ่งที่ไม่รู้ แต่ตอนนี้สิ่งล่อใจของการได้เป็นเกะนินของจริงวางอยู่ตรงหน้าแล้ว...

"เฮอะ แน่นอนว่าต้องกลับไปเรียนที่โรงเรียนนินจาสิ!

ฉันไม่อยากได้ครูจอมลามก ตัณหากลับ เก็บกดแบบครูหรอกนะ..."

นารูโตะโพล่งออกมาเป็นคนแรก เขาเหลือบมองกระดิ่งอย่างเสียดายแวบหนึ่ง ก่อนจะโยนพวกมันส่งต่อให้ซาสึเกะ

"นารูโตะพูดถูก..."

ซากุระรีบเสริมทันที เธอมองครูคาคาชิด้วยสายตาหวาดระแวงราวกับมองโจรโรคจิต

ขืนได้ไปเป็นลูกน้องของครูคาคาชิ เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่านารูโตะกับครูคาคาชิจะพาซาสึเกะเสียคนไปถึงไหน...

"แล้วเธอล่ะ ซาสึเกะ?"

เมื่อเห็นนารูโตะและซากุระแสดงจุดยืนแล้ว ครูคาคาชิก็พึงพอใจ แต่ยังคงถามย้ำเป็นครั้งสุดท้าย

"แน่นอนว่าไปหาอะไรกิน... นารูโตะ ซากุระ พวกนายยังไม่ได้กินข้าวเช้าคงหิวแย่แล้ว!

มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง วันนี้ไปกินเนื้อย่างกัน..."

ซาสึเกะโยนกระดิ่งคืนให้ครูคาคาชิอย่างไม่แยแส แล้วหันไปชวนเพื่อนทั้งสอง

"เนื้อย่าง??

เย้ ซาสึเกะ นายเนี่ย... เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันรู้สึกว่าพวกเราใจตรงกันสุดๆ!"

นารูโตะตาเป็นประกาย น้ำลายสอทันทีที่ได้ยิน อยากจะพุ่งตัวออกไปเสียเดี๋ยวนั้น... เขาใฝ่ฝันอยากกินบุฟเฟต์เนื้อย่างมานานแล้ว แต่ด้วยงบประมาณที่จำกัดทำให้ไม่เคยได้ไปลิ้มลองสักที

เวลาหิวโซ เขาทำได้แค่ไปตกปลาหรือล่าสัตว์ป่ามาย่างกินเพื่อประทังชีวิตแบบพอเพียง... แต่รสชาตินั้นจะไปเทียบกับความอร่อยของร้านเนื้อย่างได้ยังไง

"ซาสึเกะคุง ฉันพร้อมเสมอจ้ะ!

ไปกันเถอะ..."

ซากุระที่เห็นว่าจะได้ร่วมโต๊ะอาหารกับซาสึเกะอีกครั้ง ก็รีบคว้าเป้ของตัวเองและของซาสึเกะขึ้นมาสะพายพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย

เธอแอบดีใจจนเนื้อเต้นที่ความสัมพันธ์ของเธอกับซาสึเกะพัฒนาไปอีกขั้น... นารูโตะเองก็รีบตามไป แย่งเป้ซาสึเกะจากมือซากุระมาถือเพื่อเอาหน้าทันที

ซาสึเกะย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เขาปรายตามองครูคาคาชิเป็นเชิงบอกให้ 'จัดการตัวเองซะ'

จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนทั้งสอง...

"นี่พวกเธอ... ยังเห็นหัวครูคนนี้อยู่บ้างไหมเนี่ย?

อีกอย่าง ครูยังไม่ได้ประกาศผลการทดสอบเลยนะ..."

ครูคาคาชิหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม เขากุมขมับและตะโกนเรียกไล่หลังทั้งสามคนด้วยความอ่อนใจ

แม้จะพอใจกับผลงานของเด็กพวกนี้มาก แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกหงุดหงิดพิกล?

"ผลก็คือสอบตกไง พวกเรารู้อยู่แล้ว!

ครูจะทำอะไรก็ตามใจ แต่อย่ามารบกวนเวลาพวกเราไปกินเนื้อย่างก็พอ..."

นารูโตะตะโกนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจโดยไม่หันกลับมามอง ไม่เกรงกลัวครูเลยแม้แต่น้อย

"เฮ้อ... นี่... นารูโตะ ครูบอกตอนไหนว่าพวกเธอสอบตก?"

ครูคาคาชิเกาหัว ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเอ่ยขึ้น ทำให้ทั้งสามคนชะงักฝีเท้าพร้อมกัน

"ครูคะ หมายความว่าไงคะ??"

ซากุระหันขวับกลับมาด้วยแววตาประหลาดใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอกำลังจะไปเดตมื้อเที่ยงกระชับความสัมพันธ์กับซาสึเกะนะ!

"ความหมายก็คือพวกเธอสอบผ่านทุกคน... จากนี้ไปทีม 7 ของคาคาชิ ได้ถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ

พวกเธอคือเกะนินเต็มตัวแล้ว!!"

ครูคาคาชิชูนิ้วโป้งให้พร้อมตะโกนเสียงดังฟังชัด ทำเอานารูโตะและซากุระทั้งประหลาดใจและดีใจจนทำตัวไม่ถูก...

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้เลื่อนขั้นเป็นเกะนินอย่างเป็นทางการ ปลดล็อกสิทธิ์รางวัลระดับ C]

ในวินาทีเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของซาสึเกะ

[สิทธิ์รางวัลระดับ C? อย่างนี้นี่เอง... นี่คือกุญแจสำคัญ ยิ่งระดับนินจาสูงขึ้น รางวัลก็จะยิ่งใหญ่ขึ้นสินะ!

มิน่าล่ะ เงื่อนไขก่อนหน้านี้ถึงเป็นแค่รางวัลระดับ D... สิทธิ์ระดับเกะนินก็น่าจะสอดคล้องกับรางวัลระบบระดับ D และ C...]

ความคิดของซาสึเกะแล่นเร็ว เขานึกภาพออกทันทีและมองเห็นเส้นทางข้างหน้าชัดเจน

ในการสอบจู นินที่กำลังจะมาถึง เขาจะต้องเลื่อนขั้นเป็นนินจาระดับจู นินแห่งโคโนฮะให้ได้

"แต่ว่าครูครับ ทำไมจู่ๆ ถึงผ่านกันหมดล่ะ??

ไหนครูบอกว่ามีแค่สองคนที่จะผ่านไง?"

หลังจากหายตกใจ นารูโตะก็เกาหัวแกรกๆ ถามด้วยความงุนงง

"เพราะนั่นคือเนื้อหาที่แท้จริงของการทดสอบ

ตามครูมาสิ..."

ครูคาคาชิกวักมือเรียก นำทางพวกเขาไปยังหินวีรชนที่ตั้งอยู่ไม่ไกล

"ในโลกนินจา มีทั้งอันตราย เรื่องไม่คาดฝัน และทางเลือก!

ทุกครั้งที่เราออกปฏิบัติภารกิจ เราต้องเผชิญกับสถานการณ์และความท้าทายสารพัดรูปแบบ... หรือแม้กระทั่ง ต้องเผชิญทางเลือกสำคัญระหว่างเพื่อนพ้องกับภารกิจ!

เมื่อถึงเวลานั้น พวกเธอจะเลือกทำตามกฎระเบียบโดยยึดภารกิจเป็นหลัก... หรือเลือกที่จะแหกกฎเพื่อช่วยเพื่อนพ้อง?

ก่อนหน้าพวกเธอ เจ้าพวกที่มาสอบล้วนเลือกที่จะทำตามกฎ

ทีมที่พร้อมจะสละเพื่อนพ้องได้ตลอดเวลา หรือทีมที่ต้องถูกสังเวย ไม่ใช่สิ่งที่ครูต้องการ... ยอมรับว่าคนที่แหกกฎในโลกนินจานั้นจะถูกเรียกว่าสวะ

แต่ว่านะ... คนที่ไม่เห็นความสำคัญของเพื่อนพ้องน่ะ เป็นยิ่งกว่าสวะเสียอีก...

หินวีรชนก้อนนี้ มีชื่อเพื่อนของครูสลักอยู่หลายคน!

ครูไม่อยากให้ชื่อของพวกเธอต้องไปอยู่บนนั้นในอนาคต

ดังนั้น ทีมเวิร์กคือหัวใจสำคัญของทีม 7... พวกเธอสามคน แม้จะมีเหตุผลในการเลือกถอนตัวที่ต่างกัน

แต่สุดท้ายพวกเธอก็เลือกที่จะสละผลประโยชน์ส่วนตน แล้วก้าวเดินหรือถอยหลังไปพร้อมกัน ให้ความสำคัญกับเพื่อนพ้องในฐานะนินจาอย่างแท้จริง

ครูยอมรับการมีตัวตนของพวกเธอ..."

ครูคาคาชิมองดูรายชื่อบนหินวีรชน อธิบายด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่ก็แฝงความโล่งใจ

คำพูดนั้นทำให้นารูโตะและซากุระซาบซึ้งจนพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองหินวีรชนอย่างเหม่อลอย...

และมันก็ทำให้ซาสึเกะถอนหายใจด้วยความสะท้อนใจเช่นกัน... หากครูคาคาชิรู้ว่าเพื่อนรักสุดที่รักที่เขาไว้อาลัยมาหลายปี กำลังปั่นป่วนไปทั่วโลกนินจา...

ยอมทิ้งทุกอย่างที่เคยมีเพื่อก่อเหตุจลาจลปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง... ครูเขาจะโกรธแค้นจนเบิกเนตรคามุยออกมาเลยไหมนะ?

"เอาล่ะ... หิวกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ครูเตรียมข้าวกล่องมื้อเที่ยงไว้ให้แล้ว

อยู่ในเป้นั้นไง นารูโตะ ไปหยิบมาสิ..."

จู่ๆ สีหน้าของครูคาคาชิก็เปลี่ยนไป กลับมาสดใสและอ่อนโยนพลางชี้มือไปที่เป้

ดึงสติซาสึเกะและเพื่อนๆ ที่กำลังเงียบขรึมให้กลับสู่โลกความเป็นจริงทันที...

"ข้าวกล่อง??

ไม่เอา! ฉันไม่อยากกินข้าวกล่อง... ซาสึเกะเพิ่งบอกว่าจะพาไปกินเนื้อย่าง ครูคาคาชิ จะเลี้ยงฉลองด้วยข้าวกล่องเนี่ยนะ กระจอกไปหน่อยมั้ง..."

นารูโตะโบกมือปฏิเสธทันที สายตาจับจ้องไปที่ซาสึเกะอย่างมีความหวัง ความหมายชัดเจนแจ่มแจ้ง

เขาอยากจะไปลุยบุฟเฟต์เนื้อย่างต่อ...

"ก็นะ ฉันไม่ได้พกเงินมาเยอะขนาดนั้น... ลำพังแค่เราสามคนก็แทบแย่แล้ว เพิ่มมาอีกคนฉันคงถังแตกพอดี

อีกอย่าง ตอนนี้เราต้องเน้นทีมเวิร์ก

จะให้เราไปกินเนื้อย่างกันเองแล้วทิ้งใครบางคนให้นั่งกินข้าวกล่องอยู่ตรงนี้ได้ยังไงล่ะ!"

ซาสึเกะยักไหล่พูดด้วยเจตนาแอบแฝง เขาไม่มีทางปล่อยครูคาคาชิไปง่ายๆ หรอก

"จริงด้วย... ครูไร้จรรยาบรรณบางคนหลอกพวกเราซะเปื่อย ไม่คิดจะเลี้ยงปลอบขวัญกระชับมิตรหน่อยเหรอคะ"

ซากุระรับมุกทันที เธอมองครูคาคาชิแล้วพูดสนับสนุนซาสึเกะ

"ใช่ๆ... ถูกต้องเลย ครูคาคาชิ ครูต้องเลี้ยงเนื้อย่างพวกเรา

ไม่งั้นฉันจะป่าวประกาศเรื่องที่ครูเลือดกำเดาไหลเมื่อกี้ให้ทั่วหมู่บ้านเลย..."

นารูโตะที่เพิ่งคิดได้ หรี่ตามองแล้วข่มขู่ครูตัวเองตรงๆ

"เอ่อ..."

ครูคาคาชิมุมปากกระตุกเมื่อได้ยินแบบนั้น พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

นี่ทีมเวิร์กของพวกเธอคือการรุมเล่นงานครูงั้นเรอะ??

"งั้นไปกินเนื้อย่างกันก็ได้... แต่นารูโตะ อย่าเอาเรื่องนั้นไปลือมั่วซั่วนะ ครูไม่ได้เลือดกำเดาไหลซะหน่อย!

ว่าแต่ซาสึเกะ เธอคิดแผนนั้นขึ้นมาได้ยังไง?"

ภายใต้สายตาดูแคลนของนารูโตะและซากุระ ครูคาคาชิจำต้องตกลงอย่างหน้าด้านๆ และแสร้งถามเปลี่ยนเรื่อง

ทันทีที่เขาถาม ซากุระก็หันขวับมามองซาสึเกะ... เธอเองก็อยากรู้เหตุผลสุดๆ เหมือนกัน!

"คนที่พกหนังสือลามกอนาจารติดตัวไว้อย่างเปิดเผย...

ถ้าไม่ใช่พวกโรคจิตเก็บกด ก็คงเป็นวิญญูชนผู้ผดุงธรรมที่คอยวิพากษ์วิจารณ์ความชั่วร้ายล่ะมั้ง??"

ซาสึเกะตอบกลับด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ ส่งสายตาเหยียดหยามไปให้ครูคาคาชิอีกครั้ง

ครูคาคาชิ...