บทที่ 11 การประชุมเริ่มขึ้น หลินหยู่กลายเป็นจุดสนใจ!

เมื่อเห็นชัดว่าเครื่องบูชาคือหัวมนุษย์แห้งเหี่ยว เซี่ยเยว่ก็ตกใจสุดขีด

เธอพิงผนังยืนด้วยใบหน้าซีดขาว เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถทำภารกิจจัดเครื่องบูชาและจุดเทียนได้แล้ว

เมื่อเทียบกัน แม้หลินหยู่จะตกใจ แต่เขาก็นิ่งกว่าเซี่ยเยว่มาก

ส่วนหนึ่งเพราะหลินหยู่เคยตกใจมาแล้วในห้องครัว เลยพอรู้นิสัยของเกมนี้แล้ว

อีกส่วนหนึ่ง แม้หลินหยู่จะกลัวบ้าง แต่ภารกิจนี้ต้องมีคนทำ เขาจึงแกล้งทำเป็นนิ่งๆ

บางครั้งการ "แสดง" ก็สามารถสร้างแรงบันดาลใจทางจิตวิทยาในแง่บวกได้

สุดท้ายหลินหยู่ถึงกับรู้สึกไม่กลัวมากจริงๆ

ไม่นาน หลินหยู่ก็ทำภารกิจเสร็จ

แค่ย้ายตำแหน่งหัวมนุษย์ไปวางหน้าแท่นบูชา แล้วหยิบไม้ขีดไฟข้างแท่นมาจุดเทียนที่ดับไปสองเล่ม

ความกลัวและความรู้สึกไม่สบายใจ คงเป็นความยากทั้งหมดของภารกิจนี้

ทำภารกิจเสร็จอย่างง่ายดาย หลินหยู่ก็รีบพาเซี่ยเยว่ออกจากห้องที่ทำให้อึดอัดนี้

ในระเบียง เซี่ยเยว่รู้สึกขอบคุณหลินหยู่มากที่ทำภารกิจเองคนเดียว

"ขอบคุณนะคุณนักสืบ..."

"ไม่เป็นไร แค่เรื่องเล็กน้อย ถ้าทำไม่เสร็จเราก็อันตรายกันหมด" หลินหยู่พูดอย่างทำเป็นสบายๆ "ภารกิจต่อไปคุณช่วยออกแรงหน่อยก็แล้วกัน"

"จริงด้วยค่ะ อย่างที่เขาว่า ชายหญิงร่วมแรงงานไม่เหนื่อย"

เซี่ยเยว่พิงหน้าต่างระเบียงพูดพลางยิ้ม อีกาที่เกาะอยู่บนต้นไม้แห้งด้านนอกส่งเสียง "กา กา" ไม่หยุด

แต่ตอนนี้เมื่อเทียบกับเมื่อกี้ เซี่ยเยว่ดูเหมือนจะฝืนยิ้ม

หัวมนุษย์แห้งเหี่ยวเมื่อครู่ได้เตือนเธออีกครั้ง...

เกมนี้มี "ความตาย" เป็นธีมหลัก

นั่นไม่ใช่แค่ "อุปกรณ์" ปลอม แต่เป็นซากที่เหลืออยู่หลังชีวิตดับไปจริงๆ

สองคนเดินมาถึงสุดระเบียง เตรียมจะขึ้นชั้นสามไปทำภารกิจต่อไป

แต่ตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังมาจากบันไดด้านล่าง

เซี่ยเยว่และหลินหยู่ระแวดระวังอีกครั้ง

แต่คราวนี้ พวกเขายังไม่ทันได้หลบ ก็เจอกับคนที่ขึ้นมาจากข้างล่างเข้าพอดี

เป็นคู่เฉินจั๋วและสวี่ซิ่วเหม่ย

เด็กอ้วนเฉินจั๋วเห็นหลินหยู่กับเซี่ยเยว่ ก็หยุดฝีเท้าทันที

"ระวังครับครูสวี่ สองคนนี้ดูเหมือนจะดักรอเราอยู่!"

เฉินจั๋วกล้าหาญบังสวี่ซิ่วเหม่ยไว้ข้างหลัง

สวี่ซิ่วเหม่ยก็มองหลินหยู่และเซี่ยเยว่อย่างระแวง

หลินหยู่อึดอัดใจ

"ใครจะมาดักรอพวกคุณกัน พวกเราก็จะขึ้นบันไดเหมือนกัน..."

"พวกคุณต่างหากล่ะ - ถ้าจำไม่ผิด ภารกิจของพวกคุณไม่มีชั้นบนนี่ จะขึ้นมาทำไม?"

เขาย้อนถามทั้งสองคน

เมื่อถูกหลินหยู่ชี้ประเด็น เฉินจั๋วก็โต้กลับทันที: "พวกเราไม่มีหน้าที่ต้องบอกคุณว่าจะทำอะไร!"

พูดจบ เฉินจั๋วก็ดึงสวี่ซิ่วเหม่ยเดินลงบันไดไป

หลินหยู่สังเกตทิศทางที่ทั้งสองคนเดิน ผนวกกับความรู้เรื่องโครงสร้างปราสาท เดาว่าพวกเขาน่าจะไปใช้บันไดอีกทางขึ้นชั้นสอง

"ไม่ใช่แค่ขโมยกับนักเลง คู่โอตาคุกับครู... ก็แปลกเหมือนกันนะ"

หลินหยู่อดบ่นไม่ได้

การเจอสองคู่ที่พฤติกรรมน่าสงสัยติดๆ กัน ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเกมนี้อาจจะมีปัญหา

เซี่ยเยว่สงสัย: "สองคนที่เจอเมื่อกี้มีอะไรน่าสงสัยเหรอคะ? ก็แค่ไปที่ที่ไม่ใช่ภารกิจเหมือนกันหรือ?"

"ใช่ และที่แปลกที่สุดคือพวกเขาไปด้วยกันที่ที่ไม่ใช่ภารกิจ" หลินหยู่พูดอย่างจริงจัง "ลองคิดสลับมุมมอง ถ้าผมชวนคุณไปที่ที่ไม่ใช่ภารกิจตอนนี้ คุณจะยอมไหม?"

เซี่ยเยว่ชะงัก แล้วคิดอย่างจริงจัง: "ฉันไม่แน่ใจ คงต้องดูว่าคุณให้เหตุผลอะไร - ถ้าเหตุผลดีพอ ฉันก็จะไป"

หลินหยู่พยักหน้า ย้อนถาม: "งั้นลองมองอีกมุม สมมติตอนนี้คุณต้องชักจูงผมให้ไปที่ที่ไม่ใช่ภารกิจ คุณนึกเหตุผลที่ดีพอได้ไหม - ที่จะทำให้ผมไปด้วย และไว้ใจคุณอย่างสมบูรณ์"

คำถามของหลินหยู่ทำเอาเซี่ยเยว่คิดไม่ออก เธอครุ่นคิดนาน แล้วยิ้มแห้งๆ: "พอพูดแบบนี้ ก็แปลกจริงๆ นะคะ"

"ใช่ โดยเฉพาะไอ้โอตาคุนั่น ก่อนหน้านี้เขาก็รู้อาชีพและความสามารถของผมที่เป็นนักสืบ แถมยังค่อนข้างเชื่อใจผมด้วย... แต่นี่ก็ดีนะ เพราะมี 'ความผิดปกติ' ถึงจะช่วยให้ผมตัดสินได้ดีขึ้นว่าใครเป็นมนุษย์หมาป่า"

หลินหยู่เห็นเซี่ยเยว่เริ่มกังวลอีก จึงเปลี่ยนเรื่องมาปลอบเธอ

"จริงด้วยค่ะ มีพี่นักสืบอยู่ ก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว!"

เซี่ยเยว่กลับมากระฉับกระเฉงอีกครั้ง พูดว่า: "เรามาทำภารกิจกันต่อเถอะค่ะ - รอดูคุณโชว์ฝีมือในที่ประชุมตอนเย็นแล้วกัน!"

หลินหยู่พยักหน้า แล้วทำภารกิจที่เหลือต่อกับเซี่ยเยว่

แต่เพราะก่อนหน้านี้เจอสองคู่ที่พฤติกรรมน่าสงสัย เซี่ยเยว่และหลินหยู่จึงระมัดระวังตัวมากขึ้น

บวกกับภารกิจพวกนี้ก็ยุ่งยากอยู่แล้ว เมื่อทำงานทั้งวัน ทั้งเซี่ยเยว่และหลินหยู่ต่างรู้สึกเหนื่อยมาก

"เหนื่อยจังเลย เหนื่อยกว่าไปทำงานอีก!"

ทำภารกิจสุดท้ายในตารางกิจวัตรวันนี้เสร็จ เซี่ยเยว่ถอนหายใจพูด

ตอนนี้ ท้องฟ้าที่มืดสลัวอยู่แล้วด้านนอกก็มืดสนิทลงไปอีก

"ตึง--"

เสียงระฆังหนักทุ้มดังขึ้น หมายความว่าใกล้ถึงเวลาค่ำแล้ว พวกเขาต้องกลับห้องประชุม

"ไปกันเถอะ"

หลินหยู่ก็เหนื่อยจนหมดแรง เหมือนช่วงสอบปลายภาคที่ต้องทบทวนแล้วยังต้องซ้อมละครตอนกลางคืนอีก

สองคนลากเท้าที่หนักอึ้งกลับมาที่ห้องประชุมเดิมที่เริ่มต้น พอผลักประตูเข้าไป ก็พบว่านอกจากพวกเขาสองคน อีกห้าคนที่เหลือก็นั่งอยู่ในห้องประชุมหมดแล้ว

อวี๋หลงกั๋วเห็นหลินหยู่กับเซี่ยเยว่เข้ามา ก็ขมวดคิ้ว

"น่าแปลกจริงๆ วันนี้ไม่มีใครตายสักคน"

พอเขาพูดแบบนั้น เป่าลิ่วก็หันไปมองอวี๋หลงกั๋วและถาม: "เฮ้ ทหาร แกหมายความว่าไง?"

เซี่ยเยว่ก็รู้สึกไม่พอใจ หลังจากนั่งลงกับหลินหยู่แล้วก็มองอวี๋หลงกั๋วพูด: "ไม่มีคนตายก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี" อวี๋หลงกั๋วพูดเสียงเย็น "แต่นี่ก็แปลว่ามนุษย์หมาป่าอดทนกว่าที่ผมคิด... ถ้าพวกมันใจร้อนฆ่าคนวันนี้ ตอนนี้ก็จะมีจุดเริ่มต้นให้เราแล้ว - นี่ไม่ใช่จุดประสงค์หลักของการจับคู่กันเหรอ?"

"แต่คุณพูดโหดร้ายเกินไปแล้ว!"

เซี่ยเยว่พูดอย่างโกรธ

อวี๋หลงกั๋วถอนหายใจ: "อย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลยคุณสาวน้อย คุณยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่านี่คือ 'เกมล่าชีวิต'... พูดให้หนักแน่นกว่านี้ แม้มนุษย์หมาป่าจะไม่ฆ่าคน มนุษย์ก็ต้องกำจัดมนุษย์หมาป่าสองตัวเพื่อรอดชีวิต - และการกำจัด ก็คือความตาย!"

"นี่คือเกมที่อย่างน้อยต้องมีคนตายสองคน!"

อวี๋หลงกั๋วพูดจบ เซี่ยเยว่ก็พูดไม่ออก

ไม่เพียงแค่เซี่ยเยว่ คนอื่นๆ ในที่นั้นก็เงียบไปด้วย

สุดท้าย เฉินจั๋วเป็นคนทำลายความเงียบ

"พอเถอะๆ ผมกลับคิดว่าตอนนี้ฝ่ายมนุษย์ได้เปรียบมากนะ... แม้มนุษย์หมาป่าจะอดทนไม่ลงมือ อาจเพราะยังไม่เจอจังหวะดี แต่ยังไงในเกมหมาป่านี่ ก็เท่ากับเสีย 'รอบ' ของมนุษย์หมาป่าไปหนึ่งรอบ!"

"เพราะมีนักสืบอยู่ ฝ่ายดีสามารถรู้ตัวตนของคนหนึ่งได้ทุกวัน ดังนั้น แค่นักสืบใช้ความสามารถ... มนุษย์หมาป่าก็เสียเปรียบแล้วจริงๆ!"

เฉินจั๋วพูดจบ สายตาทุกคนก็หันไปมองหลินหยู่ที่นั่งเงียบอยู่โดยอัตโนมัติ

จบบทที่ 11