บทที่ 160: มัมมี่คืนชีพ (ฟรี)

“ปากบอกไม่ แต่ร่างกายซื่อสัตย์”

คำพูดนี้ไม่ได้ใช้ได้แค่กับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ระหว่างชายหญิงเท่านั้น แต่ยังใช้ได้กับนักการเมืองด้วย

จริงดังว่า—พอสิ้นปีและการประชุมสมัชชาใหญ่สหประชาชาติรอบใหม่เริ่มขึ้น สามมหาอำนาจอย่างอังกฤษ สหรัฐฯ และฝรั่งเศส ที่ก่อนหน้านี้ต่างเตรียมเปิดฉากสงครามเย็นกับโซเวียต ก็รีบเปลี่ยนท่าทีหันไปจับมือกับโซเวียตแทบจะทันที

เป้าหมายก็เพื่อคุยกันว่าจะจัดการกับวาคานด้ายังไง และทำยังไงถึงจะฮุบ ไวเบรเนียม ได้

ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา อังกฤษกับฝรั่งเศสที่ยกทัพไปบุกวาคานด้าถูกตีกลับจนบอบช้ำหนัก ไหนจะกบฏตามอาณานิคมอีกเพียบ แล้วยังต้องแบกภาระช่วยกรีซกับตุรกีอีก ถ้าไม่รีบหาผลประโยชน์มาพยุงไว้บ้าง พวกเขามีหวังทรุดจนยืนไม่อยู่แน่

ด้วยเหตุนี้ อังกฤษเลยเสนอแผนที่บ้าบิ่นสุด ๆ ออกมา—นั่นก็คือ “ข้อเสนอจัดตั้งรัฐยิว!”

ในไทม์ไลน์ดั้งเดิม อังกฤษคือคนที่หยิบเอาความใฝ่ฝันไซออนิสมาหากินก่อน แต่หลังสงครามโลกครั้งที่สอง กลับกลายเป็นสหรัฐฯ ที่สนับสนุนการก่อตั้งรัฐยิว แถมโซเวียตก็เข้าข้างอเมริกาอีก จุดประสงค์ก็เพื่อหั่นอำนาจอังกฤษในตะวันออกกลาง ไม่ให้มันลุกขึ้นมาได้อีกจากอาณานิคม

นี่แหละคือสาเหตุว่าทำไมตอน UN ลงมติแบ่งปาเลสไตน์ อังกฤษถึง “งดออกเสียง” แทนที่จะสนับสนุนยิว และตอนสงครามตะวันออกกลางครั้งแรก พวกเขาก็เลือกหนุน “ฝ่ายอาหรับ” ด้วย ก่อนจะตัดหางปล่อยวัดเพราะเศรษฐกิจล้มเหลว ต้องง้อเงินช่วยเหลือจากอเมริกา

ผลสุดท้ายจึงมีการก่อตั้งอิสราเอล—ตัวป่วนตลอดกาลแห่งตะวันออกกลาง

แต่ในไทม์ไลน์นี้ มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว

เพราะการแทรกแซงลับ ๆ ของโจเซ่ ทำให้ตะวันออกกลางไม่ระอุ แต่กลับกลายเป็น “แอฟริกา” ที่ปั่นป่วนแทน โดยเฉพาะการปรากฏตัวของ “วาคานด้า” ประเทศผิวดำที่ถืออาวุธทรงอานุภาพในมือ

ทรัพยากรไวเบรเนียมทำให้บรรดามหาอำนาจทั่วโลกต่างน้ำลายสอ

กำลังรบที่พวกมันโชว์ตอนถล่มกองทัพอังกฤษและฝรั่งเศสจนย่อยยับ ก็ทำให้แม้แต่โซเวียตกับอเมริกายังแอบหวั่นใจ

อังกฤษเองก็รู้ดีว่าลุยเดี่ยวไม่ไหว เลยกัดฟันจับมือฝรั่งเศส เสนอแผนสุดโต่ง—ยกอาณานิคมแอฟริกาสองแห่งให้นักยิวตั้งประเทศ!

สองอาณานิคมที่ว่าได้แก่ เอริเทรีย และ จิบูตี

ในโลกอนาคต ถ้าไม่ใช่นักภูมิศาสตร์ คงแทบไม่มีใครรู้จักประเทศพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่ความจริงแล้วมันอยู่ติดกัน ไม่ไกลจากปาเลสไตน์ แถมยังอยู่ในโซนตะวันออกกลางด้วย—ชี้เป้าไปที่ตอนเหนือของเอธิโอเปีย ข้ามทะเลแดงก็ถึงซาอุฯ พอดี ที่ตั้งนี้ถือว่าเป็นประตูยุทธศาสตร์สู่มหาสมุทรอินเดียเลยทีเดียว

จิบูตีอาจจะธรรมดา แต่เอริเทรียนี่ของจริง—เต็มไปด้วยที่ราบสูง มีแม่น้ำมาเร็บไหลผ่าน แถมเป็นเขตที่ฝนตกมากที่สุดในแอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือ อุดมไปด้วยแร่ธาตุ เรียกว่าเป็นขุมทรัพย์เลยก็ว่าได้ ไม่แปลกที่เอธิโอเปียจะหวงมาตั้งแต่โบราณ

แต่ในประวัติศาสตร์จริง เอริเทรียเพิ่งได้เอกราชจากเอธิโอเปียตอนปี 1993 และเพราะปัญหาหลายด้าน ทำให้กลายเป็นหนึ่งในประเทศที่ยากจนที่สุดในศตวรรษที่ 21

พอข้อเสนออังกฤษถูกโยนออกมา สหรัฐฯ กับโซเวียตก็มองหน้ากันแล้วคิดตรงกันว่า “เออ แบบนี้ก็เข้าท่า”

พื้นที่ติดทะเลแดง ใกล้ตะวันออกกลาง ขนย้ายยิวง่าย แถมยังใช้เป็นฐานอิทธิพลบีบทั้งตะวันออกกลางกับแอฟริกาเหนือได้อีก ที่สำคัญ มันปิดทางออกเหนือของวาคานด้าพอดีด้วย

ถ้าให้ยิวไปตั้งรัฐตรงนี้ก็เท่ากับเอาคนไปป่วนวาคานด้าแบบเนียน ๆ โดยไม่ทำให้อาหรับเดือด—เพราะถึงมันจะเป็นเขตอาหรับ แต่คนเบาบาง แทบไม่มีผลต่อบล็อกอาหรับเท่าไรเลย

มหาอำนาจทั้งสองจึงพยักหน้าเห็นด้วยทันที จุดโฟกัสคือ “จัดการวาคานด้า” ต่างหาก ไม่ใช่ตัดกำลังอังกฤษอีกต่อไป

ประเทศผิวดำเล็ก ๆ แต่ครองแร่ที่อาจเปลี่ยนสมการโลกได้—ใครจะอยากเห็นแบบนั้นล่ะ?

โจเซ่เองถึงกับต้องชมอังกฤษ—แม้เขาจะไม่ชอบยิว แต่ก็เกลียดวาคานด้าเหมือนกัน การปล่อยให้สองฝ่ายกัดกันเองนี่มันช่าง “อัจฉริยะ” ของตัวป่วนโลกจริง ๆ

เรื่องยิวจะสู้วาคานด้าได้มั้ย? ง่ายนิดเดียว—เอาทหาร UN ของห้ามหาอำนาจลงไปเองสิ!

สุดท้ายทุกฝ่ายก็ตกลงกันว่าจะตั้งรัฐยิวที่นี่

ส่วนชาวยิวก็ไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรทั้งนั้น

ในไทม์ไลน์เดิม พวกเขาได้ปาเลสไตน์ก็เพราะอเมริกาหนุนเต็มที่ แต่ตอนนี้ทั้งสหรัฐฯ และโซเวียตพร้อมใจกันชี้ว่า “เอริเทรียหรือไม่ก็เลิกฝัน” พวกเขาก็ได้แต่กัดฟันยอมรับ

โชคดีที่ที่ดินมันก็ไม่เลวร้ายอะไร

สงคราม? ยังไงก็มีอยู่แล้ว ไม่ว่าจะปาเลสไตน์หรือเอริเทรีย!

และแน่นอน ไม่มีใครสนใจความเห็นของชาวพื้นเมืองในสองดินแดนนี้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น คนท้องถิ่นเองก็เคยมีปัญหากับเอธิโอเปียอยู่แล้ว—ข้อเสนอนี้เลยผ่าน UN แบบเอกฉันท์ ซึ่งหายากมาก

ฝ่ายคัดค้านก็มีเพียงไม่กี่ประเทศแอฟริกาที่มีเก้าอี้ใน UN ตอนนั้น—อียิปต์ ไลบีเรีย และเอธิโอเปียเดิม

แต่อียิปต์ยังอยู่ในกำมืออังกฤษ แถมอยู่ในบล็อกอาหรับ จะไปเดือดร้อนแทนวาคานด้าทำไม? ไลบีเรียก็ฝักใฝ่อเมริกาอยู่แล้ว ส่วนเอธิโอเปียถูกวาคานด้ายึดไป เลยโดนขับออกจาก UN ไปนานแล้ว

ผลก็คือ วาคานด้ากลายเป็น “ศัตรูร่วม” ของทั้งโลก คล้าย ๆ กับฝ่ายอักษะในสงครามโลกเลยทีเดียว

และในงานเลี้ยงใหญ่ที่เหล่ามหาอำนาจรุมตบวาคานด้านี้ แน่นอนว่า CIA ที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ก็ไม่พลาดที่จะเข้าร่วมด้วย

แต่สำหรับโจเซ่ เรื่องนี้ยังไม่สำคัญที่สุดในหัวเขาในตอนนี้

เพราะในปี 1947 นี้เอง—โจเซ่กำลังจะได้ “การค้าข้ามมิติครั้งใหม่”

รอบนี้ระบบหาคู่ค้าทางการค้าได้เร็วมาก แต่พอเห็นเงาร่างที่ปรากฏในเครื่อง…เขาแทบหลุดกิริยา

พระเจ้า! ครั้งก่อนก็ว่าแย่แล้วที่ดันจับคู่กับเด็กทารก แต่ครั้งนี้แย่ยิ่งกว่า…

ใช่แล้ว—สิ่งที่โผล่มาในเครื่องครั้งนี้ไม่ใช่มนุษย์ แต่คือ…มัมมี่!?

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

………