บทที่ 80: แขกจาก “บ้านเกิด” (ฟรี)

บ่ายวันหนึ่งปลายเดือนกรกฎาคม โจเซ่นั่งจิบชาอยู่ในสวน พลางเขียนจดหมายถึงมาร์ก็อท

ตั้งแต่มาถึงอังกฤษ โจเซ่ก็เขียนหามาร์ก็อทแทบทุกสัปดาห์เพื่อบอกว่าเขายังปลอดภัย และมาร์ก็อทก็มักจะเขียนตอบกลับมาเสมอ

สมัยนั้นยังไม่มีโทรศัพท์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก โทรเลขก็ส่งได้แต่ข้อความสั้นๆ การติดต่อระยะไกลที่นิยมที่สุดก็คือ “จดหมาย”

และเพราะโจเซ่มีเส้นสายพิเศษ เขาสามารถใช้เส้นทางลำเลียงทางอากาศและระบบโลจิสติกส์ของกองทัพได้โดยตรง ทำให้จดหมายถึงมือมาร์ก็อทภายในไม่กี่วัน

แน่นอนว่านั่นก็เพราะจดหมายที่ส่งหามาร์ก็อทมักจะเป็นเรื่องทั่วไป ไม่ใช่ความลับระดับสูงอะไร

แต่ถ้าเป็นติดต่อกับดิกซ์เมื่อไร ก็จะกลายเป็นโทรเลขเข้ารหัสทันที

ขณะที่โจเซ่กำลังเขียนจดหมาย วิโต้ก็ขับจี๊ปเข้ามาในคฤหาสน์

หลังถามคนรับใช้จนรู้ว่าเจ้านายอยู่ไหน เขาก็รีบพุ่งมาที่สวน

“บอส!”

“ดูท่าทางเรื่องมันเคลียร์แล้วสินะ?” โจเซ่เพิ่งเขียนจดหมายเสร็จ พับใส่ซอง แล้วยื่นให้คนรับใช้ที่ยืนรออยู่ ก่อนจะหยิบแก้วเปล่ามาจากโต๊ะ รินชาเย็นใส่แก้วแล้วดันไปอีกฝั่งของโต๊ะเป็นสัญญาณให้วิโต้นั่งลงคุย

“เรียบร้อยครับ คนที่ทำงานให้เราเป็นน้องชายของหัวหน้าใหญ่แก๊งพีกี้ ไบลน์เดอร์ส เขาเป็นช่างภาคพื้นของฐานทัพอากาศบรไช นอร์ตัน ใช้เวลากว่าครึ่งเดือนสืบจนรู้ว่าเป็นเครื่องบินลำนั้น แล้วก็หาจังหวะตอนบำรุงรักษา แอบใส่ของลงไปกับเดินสายไฟตามที่บอสสั่ง” วิโต้รายงานตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

เขานั่งลง กรอกชาเย็นในแก้วจนหมด แล้วพูดเสียงเบาลง

“ทำดีมาก! ช่วงนี้นายเหนื่อยแล้ว พักสักสองวันไปผ่อนคลายได้เลย!” โจเซ่ยิ้มบางๆ ควักกระเป๋าสตางค์ หยิบธนบัตรขาวพันปอนด์ส่งให้

ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง อังกฤษซึ่งเป็นประเทศพัฒนาเศรษฐกิจที่สุดในโลก มีการค้าระหว่างประเทศมหาศาลทุกปี ดังนั้นแม้ค่าเงินปอนด์จะมีอำนาจซื้อสูง การออกแค่แบงค์ร้อยหรือห้าสิบก็ไม่พอ เลยมีธนบัตรพันปอนด์ด้วย

จริงๆ หลังสงครามยังมีการออกแบงค์ล้านปอนด์ด้วย เพื่อใช้สนับสนุนแผนมาร์แชล พิมพ์ออกมาแค่เก้าใบทั้งประเทศ

แต่ปีหน้าธนบัตรขาวพวกนี้จะถูกประกาศให้ใช้ไม่ได้แล้ว เพราะเยอรมันเคยพิมพ์ธนบัตรปลอมออกมามากถึง 1.4 พันล้านปอนด์ ทำให้ตลาดปอนด์วุ่นวายสุดๆ

ธนบัตรใหม่ที่ออกหลังปี 1945 จนถึงปลายทศวรรษ 1960 เลยมีแค่ไม่เกินห้าปอนด์ เพราะระบบอาณานิคมเก่าล่มสลาย แถมดอลลาร์สหรัฐขึ้นมาแทน ความต้องการแบงค์ใหญ่เลยหายไป

แต่ตอนนี้ โจเซ่ทำธุรกิจอยู่ในอังกฤษ ไม่อาจเลี่ยงการรับปอนด์ได้เต็มที่

ดังนั้นเวลาเจอผู้ใหญ่ในอังกฤษควักปอนด์มาเป็นฟ่อนๆ ขอซื้อของ เขาก็ทำได้แค่ “ยอมรับ”

แต่มีเงื่อนไขคือ โจเซ่ไม่รับแบงค์ 5, 10, 20 ปอนด์เลย เพราะมันคือแบงค์ที่เยอรมันปลอมเยอะที่สุด ส่วนแบงค์อื่นก็รับ แต่บวกเพิ่ม 30%

และปอนด์ที่ได้มา โจเซ่ก็จะรีบใช้ให้หมด เช่น ซื้ออสังหาฯ ในอังกฤษ ใช้จ่ายประจำวัน—แต่เวลาซื้ออสังหาฯ เขาไม่ใช่บวก 30% นะ กลับต่อราคาลดไปอีกอย่างน้อย 30%

ด้วยสภาพตลาดอังกฤษที่ตอนนี้แทบขายทรัพย์สินไม่ออก การซื้อในราคาต่ำสุดจึงเป็นโอกาสทองของโจเซ่

คำนวณไปมา เขาได้กำไรเพิ่มอีกไม่ต่ำกว่า 60%

นี่แหละ เสน่ห์ของการค้ากำไรช่วงสงคราม ถึงว่าทำไมแม้แต่เจ้าหน้าที่ระดับล่างยังเสี่ยงทำผิดกฎหมายเพื่อหาผลประโยชน์

แน่นอน โจเซ่ไม่ได้ว่าใครนะ แค่เล่าความจริงที่เกิดขึ้นในอังกฤษตอนนี้เฉยๆ

และเพราะตอนนี้โจเซ่มีปอนด์ก้อนใหญ่ เขาจึงใจกว้างเวลาแจกโบนัส ลูกน้องธรรมดาเริ่มต้นที่ร้อยปอนด์ ส่วนวิโต้ที่ลงแรงกว่าหนึ่งสัปดาห์ พันปอนด์ก็ไม่มากเกินไป

“ขอบคุณครับบอส!” วิโต้รับเงินอย่างดีใจ

ต่อให้พวกนักธุรกิจอเมริกันอย่างโจเซ่จะดูแคลนค่าเงินปอนด์ แต่วิโต้ไม่คิดแบบนั้นหรอก เพราะพันปอนด์นี่พอจะเรียกสาวผู้ดีอังกฤษมาได้เป็นโขยงไปปาร์ตี้ได้หลายวันเลย

แน่นอน เขาไม่บ้าขนาดนั้นหรอก ไม่งั้นสาวสิบกว่าคนต่อวัน ต่อให้เป็นคนเหล็กก็ตายก่อน

“อ้อ จริงสิบอส ตอนขากลับผมเจอเพื่อนเก่าๆ จากกองพล 82 พวกเขาบอกว่ากองพล 82 กับกองพล 101 กลับมาพักที่อังกฤษแล้ว” วิโต้พูดเสริม เขาเองก็เคยอยู่กองพล 82 เลยไม่แปลกที่ยังรู้จักคนอยู่เยอะ

“อ๋อเหรอ? ดีเลย” โจเซ่ลูบคางพลางว่า “งั้นพอนายกลับก็ไปหาลินเดน บอกให้เช็กพวกผลไม้ เนื้อวัว เบียร์ที่ยังเหลืออยู่ แล้วส่งไปให้นายพลริดจ์เวย์กับนายพลเทย์เลอร์ พร้อมเชิญพวกเขาและบรรดานายทหารอาวุโสมาร่วมงานเลี้ยงที่โรงแรมริทซ์พรุ่งนี้ ฉลองชัยชนะการกลับมา... อ้อ แล้วก็ส่งการ์ดแยกให้ร้อยโทวินเทอร์แห่งอีซี่คอมพานีด้วย”

ตอนนี้สงครามใกล้จบ พันธมิตรควบคุมเส้นทางเดินเรือในแอตแลนติกได้หมดแล้ว เสบียงเลยถูกขนมาอังกฤษมากขึ้นเรื่อยๆ

รวมกับของที่โจเซ่กระจายไปก่อนหน้า ตอนนี้ตลาดอังกฤษเลยเริ่มคลี่คลาย

ถึงสินค้าของโจเซ่ยังทำเงินอยู่ แต่กำไรมหาศาลแบบช่วงแรกๆ ไม่มีแล้ว ของที่ยังขายดีจริงๆ เหลือแค่ของหรูๆ อย่างผลไม้สดกับเนื้อวัว

แต่โจเซ่เองก็โกยกำไรจนพอใจแล้ว ธุรกิจอื่นนอกจากบุหรี่ก็ค่อยๆ ลดลง

รอพันธมิตรยึดปารีสคืนได้แล้วขยับไปแผ่นดินใหญ่ยุโรป ของพวกนี้ก็จะขายได้ดีกว่าเดิม เพราะค่าขนส่งทางบกแพงกว่าทางทะเลมาก

ส่วนสต็อกที่เหลืออยู่ตามโกดังนอกเมือง โจเซ่ก็ไม่อยากเก็บให้เหนื่อย ยกให้กองทัพไปเลย ถือเป็นบุญคุณอีกชั้น

โดยเฉพาะริดจ์เวย์กับเทย์เลอร์ ทั้งคู่เป็นนายพลอนาคตไกล การสร้างสายสัมพันธ์ไว้ตอนนี้ถือว่าคุ้มมาก

แล้วเหมือนโชคชะตาเล่นตลก—วันรุ่งขึ้น ระหว่างที่โจเซ่กำลังจัดเลี้ยงต้อนรับนายทหารจากสองกองพล กองบินทิ้งระเบิดของกองทัพเรือสหรัฐก็ได้รับคำสั่งออกบิน

แต่ไม่ถึงชั่วโมงหลังขึ้นบิน เครื่องบินทิ้งระเบิดหนึ่งลำก็ระเบิดกลางอากาศ เศษเหล็กร่วงกระจายลงช่องแคบอังกฤษ ไม่เหลือซาก

เหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในสงครามโลกครั้งที่สอง จึงไม่มีใครสงสัยว่าเกิดจากการเล่นสกปรก

แต่ในรายชื่อผู้เสียชีวิตของกองทัพเรือสหรัฐ มีชื่อเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง—พันตรีโจเซฟ เคนเนดี้

“บอส ขอบคุณมาก!” ลินเดน ชไนเดอร์รายงานกับโจเซ่ไม่กี่วันต่อมา

“ขอบคุณฉัน? เรื่องอะไร? ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย นายทำเงินให้ฉันตั้งสองเดือน เยี่ยมมาก! นี่คือโบนัสของนาย” โจเซ่ยิ้มแล้วดันกระเป๋าเอกสารให้

แต่ลินเดนไม่ได้ดีใจเหมือนที่โจเซ่คิด เขากลับทำหน้าเหมือนมีอะไรติดคอ

“มีอะไร?” เห็นแบบนั้นรอยยิ้มโจเซ่ก็หายไปทันที

ลินเดนไม่มีทางไม่รู้ว่าข้างในคือเงินก้อนโต และรู้จักนิสัยโจเซ่ดีพอ เขาไม่ควรทำหน้าแบบนี้ถ้าไม่เกิดเรื่องจริงๆ

“บอส... มีคนจากบ้านเกิดมา ขอพบคุณครับ!” ลินเดนลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็พูดออกมา

บ้านเกิดงั้นเหรอ? โจเซ่ขมวดคิ้ว แต่ก็เข้าใจทันที

ถ้าเป็นตัวเขาเอง “บ้านเกิด” ก็คือจีนแน่ๆ

แต่พอลินเดนพูดออกมา มันต้องหมายถึงที่อื่น...

“บาวาเรีย หรือออสเตรีย?” โจเซ่ถามเสียงทุ้มพร้อมรอยยิ้มบางๆ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….