บทที่ 50: ยังเป็นปืนกล! (ฟรี)

เสียงปืนกลคำราม กองเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วถนน.

ผู้คนที่อยู่แถวนั้นกรีดร้องแตกตื่น วิ่งหนีเอาตัวรอดกันอลหม่าน.

ท่ามกลางห่ากระสุน สมาชิกแก๊งยิวเจ็ดแปดคน รวมทั้งบอสกับหัวหน้าหลายคน ร่วงลงไปนอนจมกองเลือด ยังไม่ทันจะได้ชักปืนออกมาด้วยซ้ำ.

หลังจากกราดกระสุนไปสองแม็ก ดิกซ์กับพวกก็รีบขับรถหนีออกจากที่เกิดเหตุทันที ไม่เหลียวกลับมามองเลย.

ทั้งหมดกินเวลาไม่ถึงสองนาที.

กว่าตำรวจจะมาถึงก็ผ่านไปเกินสิบกว่านาทีแล้ว.

และที่มาก็มีแค่รถสองคัน ตำรวจสี่ห้าคน.

แต่ไม่ใช่ว่าตำรวจชิคาโก้ช้าเกินไปหรอก; ทว่าช่วงเวลาเดียวกันนั้น มีเหตุการณ์คล้ายกันเกิดขึ้นทั่วพื้นที่.

และทุกจุดล้วนเป็นฐานที่มั่นสำคัญของแก๊งยิว.

ความต่างเพียงอย่างเดียวคือ การโจมตีจุดอื่นๆ ใช้แค่ปืนกลมือมากสุด แต่ที่นี่ถึงขั้นเอาปืนกลหนักออกมา.

ตอนนี้ ขบวนรถของดิกซ์ก็ขับมาถึงท่าเรือร้างแล้ว อาวุธที่ใช้กับปลอกกระสุนทั้งหมดถูกเก็บขึ้นเรือที่รอไว้

จากนั้นก็มีคนขับเรือออกไปกลางน้ำลึกแล้วโยนอาวุธทั้งหมดทิ้งทะเล

ขณะเดียวกัน พวกลูกน้องก็เปลี่ยนป้ายทะเบียนรถหลายคันอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะแยกขับไปคนละทิศละทาง รถเหล่านี้จะถูกเอาไปตามอู่ต่างๆ ทาสีใหม่ให้หมดจนไม่เหลือร่องรอย

ส่วนดิกซ์ก็พากอสส์ขึ้นรถอีกคันที่จอดรออยู่ที่ท่าเรือ

“เป็นไงบ้าง?” ดิกซ์หยิบวิสกี้สองขวดออกมาจากลัง เปิดแล้วส่งหนึ่งขวดให้กอสส์ พร้อมถาม.

“...มันช็อกน่ะ... ฉันเคยเห็นแต่ในหนังสือพิมพ์ เจอกับตาตัวเองมันทำใจยากว่ะ!” กอสส์รับวิสกี้แล้วซัดไปอึกใหญ่ พูดเสียงสั่น.

“ฮ่าๆๆๆ เดี๋ยวนายก็ชินเองว่ะ พี่น้อง! มาทำงานกับฉัน อีกไม่นานโลกใต้ดินทั้งชิคาโก้จะเป็นของเรา!” ดิกซ์หัวเราะดัง ตบไหล่กอสส์.

กอสส์กระดกวิสกี้อีกอึกใหญ่.

ถึงจะตกใจอยู่ แต่ความรู้สึกนี้มันก็เร้าใจดีไม่หยอก.

เหตุการณ์ในชิคาโก้เหมือนสัญญาณเปิดฉาก.

ในไม่กี่วันต่อมา หัวหน้าแก๊งยิวหลายคนที่นิวยอร์กถูกมือสังหารที่มีฝีมือจัดการเรียบร้อย.

ที่แอตแลนติกซิตี หัวหน้าแก๊งยิวท้องถิ่นสองคนพร้อมลูกน้องโดนกราดยิงพรุนทั้งคันรถตอนกลางคืน.

ที่ลอสแองเจลิส เบนจามิน ซีเกล เจ้าพ่อแก๊งยิวชื่อดังที่สุดคนหนึ่งของยุค โดนสไนเปอร์ยิงจากระยะไกล.

ที่ซานฟรานซิสโก บ้านของหัวหน้าแก๊งยิวท้องถิ่นถูกวางเพลิงวอด.

การโจมตีต่อเนื่องใส่เจ้าพ่อแก๊งยิวในหลายพื้นที่ ทำให้ทั้งมาเฟียอิตาเลียนและทางการต้องหันมาจับตามอง.

เหตุผลที่มาเฟียสนใจก็ง่ายมาก: ตั้งแต่ความสัมพันธ์อันดีระหว่างผู้ก่อตั้งคณะกรรมาธิการ ชาร์ลี ลูเชียโน กับเมเยอร์ แลนสกี้ แก๊งอิตาเลียนกับแก๊งยิวก็ร่วมมือกันใกล้ชิดขึ้น.

หลายแก๊งยิวทำหน้าที่เป็นมันสมองให้พวกอิตาเลียน.

พอพาร์ตเนอร์โดนโจมตี พวกเขาก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้.

ส่วนทางการก็ยิ่งชัดเจน: มีคนตายเกลื่อนกลางวันแสกๆ จะทำเป็นไม่เห็นก็ไม่ได้.

แถมคนในหลายคนยังมีเส้นกับแก๊งยิวด้วย.

หลังการสืบสวนเบื้องต้น พวกเขาก็เจอจุดสำคัญ.

คือ เหยื่อทุกคนที่โดนเล่นงานหรือถูกฆ่า ล้วนมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับเจ้าพ่อแก๊งยิวชื่อดังที่สุดของอเมริกา—เมเยอร์ แลนสกี้

สรุปก็คือ คนที่ตายมีแต่พวกคนสนิทหรือเพื่อนของเมเยอร์ แลนสกี้ทั้งนั้น.

นั่นแปลว่า ผู้โจมตีคงมีเรื่องเคียดแค้นกับแลนสกี้โดยตรง

แต่เพียงแค่นี้ยังไม่พอจะระบุตัวได้ง่ายๆ

เพราะในฐานะเจ้าพ่อแก๊งยิวใหญ่สุดของอเมริกา เมเยอร์ แลนสกี้ก็มีศัตรูนับไม่ถ้วนอยู่แล้ว.

แต่พิจารณาจากความจริงที่ว่าผู้ลงมือทุกคนมีการฝึกมาอย่างดี,

ทั้งมาเฟียและเจ้าหน้าที่ทางการก็หันไปสงสัยสายลับของ “หนวดใหญ่” และไฮดราทันที.

เหตุผลก็ตรงไปตรงมา: พวกมือสังหารเหล่านี้มีสไตล์ทหารยุโรปชัดเจน ทำงานแม่นยำ รวดเร็ว เหมือนพวกทหารกับสายลับเป๊ะ.

ส่วนแรงจูงใจก็ไม่ยากจะเดา: สมัยที่องค์กร กลุ่มเสื้อเงิน ยังคึกคักในอเมริกา และได้รับการหนุนลับจากทางการ เมเยอร์ แลนสกี้นี่แหละที่รวบรวมพวกแก๊งยิวมาสู้กับพวกนั้นแบบถึงพริกถึงขิง.

และไม่ต้องพกปืนด้วยซ้ำ แค่กำปั้นกับการข่มขู่ก็เล่นเอา กลุ่มเสื้อเงิน หงอยไม่กล้าออกจากบ้าน.

ในกระบวนการนั้นเอง เมเยอร์ แลนสกี้ก็ยังช่วย FBI จับสายลับเยอรมันกับไฮดราหลายคดีอีกด้วย.

ดังนั้น ในมุมหนึ่ง เมเยอร์ แลนสกี้ก็เป็นเสี้ยนหนามของหน่วยข่าวกรองเยอรมันกับไฮดราด้วย.

เพราะงั้น ตอนนี้ไม่ว่ามาเฟียอิตาเลียนหรือ FBI ที่สืบสวนเรื่องนี้ ก็ยังไม่เอะใจเลยว่า จริงๆ แล้วนี่เป็นเพียงการล้างแค้นแก๊งที่วางแผนอย่างประณีตเท่านั้น.

เพราะมันพัวพันคนเยอะเกินไป พื้นที่ก็กระจายเกินไป และที่สำคัญคือ ไม่มีใครแตะต้องดินแดน ของ หรือเงินทองของพวกแก๊งยิวที่โดนเลย.

นี่มันไม่ใช่วิธีทำสงครามแก๊งแบบปกติชัดๆ.

เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ พวกอิตาเลียนก็เหมือนรู้กัน เลยไม่แสดงปฏิกิยาแรงอะไร แค่ค่อยๆ เข้าไปยึดพื้นที่ไร้ผู้นำเท่านั้น.

ส่วน FBI ก็เริ่มสืบสวนชาวยุโรปที่เพิ่งอพยพเข้ามาละเอียดถี่ถ้วน.

ซึ่งก็จริง พวกเขาเจอสายลับหลายคนจริงๆ.

แต่การโจมตียังไม่จบแค่นั้น.

เพราะตัวเมเยอร์ แลนสกี้เอง ซึ่งควรเป็นเป้าหมายหลักของเรื่องนี้ กลับยังไม่โดน.

จริงๆ ก็ไม่ใช่ว่าโดนเมินหรอก.

เหตุผลหลักคือ ตอนที่การโจมตีชุดนี้เกิดขึ้น เมเยอร์ แลนสกี้ไม่ได้อยู่ในอเมริกาเลย แต่ไปอยู่ คิวบา.

ยุคนั้น คิวยังอยู่ภายใต้อำนาจขุนศึก.

พวกแก๊งอเมริกันใช้เงินฟาดก็ทำอะไรก็ได้ในคิวบา.

และเมเยอร์ แลนสกี้ก็เป็นคนสำคัญคนหนึ่งในนั้น.

เขาเลยใช้ชีวิตอยู่ที่ฮาวานาแทบครึ่งปี.

แต่พอข่าวการโจมตีแก๊งยิวในอเมริกาลามมาถึงคิวบา เมเยอร์ แลนสกี้ในฐานะบอสใหญ่ ก็อยู่เฉยไม่ได้ รีบออกเดินทาง กลับจากฮาวานาไปไมอามี้ด้วยเรือยอชท์.

ถึงแม้อุตสาหกรรมการบินพลเรือนอเมริกาจะเติบโตเร็ว แต่ก็ยังมีแค่เส้นทางในประเทศ ส่วนระหว่างประเทศมีแค่ Boeing 314 เครื่องบินน้ำขนาดใหญ่ไปอังกฤษ กับเส้นทางแคนาดานิดหน่อย.

และถึงคิวบาจะใกล้อเมริกา แต่เพราะการเมืองยังไม่นิ่งเลยไม่มีสายการบินตรง.

การเดินทางระหว่างคิวบากับอเมริกาจึงมีแต่ทางเรือเท่านั้น.

โชคดีที่ฮาวานาไม่ไกลไมอามี แค่ไม่ถึงสี่ร้อยกิโลเมตร ใช้เวลาแค่ครึ่งวันบนเรือ.

พอเมเยอร์ แลนสกี้มาถึงไมอามี พวกคนของเขาก็รอรับอยู่แล้วที่ท่าเรือพร้อมรถ.

ในฐานะบอสใหญ่สุดของแก๊งยิว มาตรการคุ้มกันก็แน่นหนาสุดๆ มีรถสี่ห้าคันพร้อมลูกน้องยี่สิบกว่าคนรายล้อม.

แต่ทันใดนั้นเอง รถกระบะฟอร์ดที่บรรทุกฟางมาจากไม่ไกล ก็เผยธาตุแท้อันน่ากลัว.

พอฟางถูกโยนออกไป ของจริงก็ปรากฏตรงหน้าเมเยอร์ แลนสกี้กับลูกน้อง.

มันคืออาวุธที่ร้ายกว่าปืนกล M1895 ที่ดิกซ์ใช้ในชิคาโก้เสียอีก… นั่นคือ M1919!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]