บทที่ 5 ก้าวเข้าสู่โลกแห่งแหล่งกำเนิดดวงดาว

บทที่ 5 ก้าวเข้าสู่โลกแห่งแหล่งกำเนิดดวงดาว

ขณะที่ยานพาหนะทะยานไปข้างหน้า เฉินซิงเหยียน  และคนอื่นๆ ก็กลับมาถึงโรงเรียนในเขตเหนือในไม่ช้า เมื่อเทียบกับเขตกลางที่เคยคึกคัก ตอนนี้โรงเรียนดูเงียบเหงาไปถนัดตา

คณะผู้บริหารโรงเรียนที่มองดูกลุ่มนักเรียนผู้ตื่นรู้อาชีพสายต่อสู้ชุดใหม่ ต่างก็มีรอยยิ้มที่ไม่มีวันจางหาย

ปีนี้จำนวนผู้ตื่นรู้อาชีพสายต่อสู้สูงกว่าปีที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด ถือเป็นนิมิตหมายอันดีสำหรับเขตเหนือของพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นหลายคนอย่าง ฉู่เหว่ย ที่ได้ตื่นรู้อาชีพระดับท็อป ซึ่งจะเสริมกำลังใหม่ในการรับมือกับภัยพิบัติในอนาคต สร้างความหวังให้กับพวกเขาอย่างเต็มเปี่ยม

สำหรับผู้ประกอบอาชีพสายชีวิตส่วนใหญ่ พวกเขาไม่ถูกละเลย แต่ได้รับกำลังใจอย่างท่วมท้น

ทุกคนต่างหวังว่าในอนาคต พวกเขาจะสามารถยกระดับอาชีพของตน  และมีส่วนร่วมในการสร้างฐานทัพให้แข็งแกร่ง

หลังจากที่คณะผู้บริหารกล่าวสุนทรพจน์จบลง นักเรียนที่เพิ่งตื่นรู้ก็เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ กระตือรือร้นที่จะเข้าสู่ โลกแห่งแหล่งกำเนิดดวงดาว เพื่อพัฒนาตนเอง

สุดท้าย หลังจากกำหนดวันทดสอบอย่างเป็นทางการ เฉินซิงเหยียน  และเพื่อนร่วมชั้นก็ถือว่าเป็นผู้สำเร็จการศึกษาไปโดยปริยาย เหลือเพียงรอการยืนยันอย่างเป็นทางการหลังจากการทดสอบเท่านั้น

หลังจากกล่าวลาครูบาอาจารย์หลายท่านที่สนิทสนมกัน เฉินซิงเหยียน  และ ฉู่เหว่ย ก็ก้าวออกจากประตูโรงเรียน ทิ้งสถานที่ที่พวกเขาคุ้นเคยมากว่าทศวรรษไว้เบื้องหลัง

นอกประตูโรงเรียน ทั้งสองหันกลับไปมองสถานที่แห่งนั้นด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้น ที่นี่มีเหงื่อ และน้ำตาหลั่งไหลมากมาย การจากลาครั้งนี้อาจหมายถึงฉากที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเมื่อพวกเขากลับมา

"เฉินซิงเหยียน ไว้เจอกันที่การทดสอบเดือนหน้านะ! ฉันว่าช่วงนี้ฉันคงต้องรีบยกระดับอาชีพใน แหล่งกำเนิดดวงดาว แล้วก็ให้ครอบครัวถอนเงินมาเตรียมไว้เยอะๆ จะได้สะดวกตอนทดสอบไง นายรอนายเลยนะ พี่สาวคนนี้จะคอยปกป้องนายเองในอนาคต!"

ฉู่เหว่ย พยายามเก็บความเศร้าไว้ แสร้งทำเป็นร่าเริง แต่ดวงตาที่แดงก่ำของเธอกลับเผยความรู้สึกที่แท้จริง

เฉินซิงเหยียน มองดูเพื่อนร่วมโต๊ะที่คบกันมานานหลายปี เขารู้ดีว่าหลังจากเรียนจบ ความแตกต่างในอาชีพของพวกเขาจะทำให้การพบปะในอนาคตเป็นเรื่องยาก

พวกเขาเปรียบเสมือนเส้นสองเส้นที่ตัดกัน พบกันเพียงชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆ แยกห่างออกจากกัน ระดับที่เธอจะไปถึงในอนาคตจะอยู่เกินเอื้อมของเขา

เฉินซิงเหยียน ตั้งใจจะขยี้ผมของ ฉู่เหว่ย โดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็หยุดมือไว้กลางคัน แล้วเปลี่ยนเป็นตบไหล่เธอเบาๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า:

"ตั้งใจฝึกฝนตัวเองนะ พวกเรายังต้องพึ่งพาเธอช่วยปกป้องในอนาคต! อย่าอู้ล่ะ! แล้วเจอกันเดือนหน้า"

พูดจบ เขาก็ยิ้มเล็กน้อย โบกมือลา แล้วเดินไปทางซ้าย ซึ่งเป็นถนนที่ทอดไปสู่พื้นที่รกร้างใกล้ชายแดน

มองดูร่างของ เฉินซิงเหยียน ที่กำลังจากไป ฉู่เหว่ย โบกแขนอย่างแรง และตะโกนว่า "แล้วเจอกันเดือนหน้า!"

เฉินซิงเหยียน หันหลังให้ ฉู่เหว่ย ยกมือขวาขึ้นโบกสองครั้ง แล้วก้าวเดินอย่างเด็ดเดี่ยวไปตามถนนที่เขาเคยเดินนับครั้งไม่ถ้วน

ตลอดทาง เฉินซิงเหยียน พยายามจดจำทุกต้นไม้ใบหญ้าบนถนน เพื่อพยายามเบี่ยงเบนความโศกเศร้าจากการจากลา

เมื่อเขากลับถึงบ้าน มองดูบ้านหลังเล็กๆ กับน้องสาวของเขา เฉินซิงเหยียน ก็รวบรวมสติ  และเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้มร่าเริง

น้องสาวของเขา เฉินซิงอิ๋ง รออยู่ที่บ้านมานานแล้ว

วันนี้เป็นวันตื่นรู้ของชั้นเรียนของ เฉินซิงเหยียน ทั้งโรงเรียนจึงได้หยุดเรียนอย่างไม่เคยมีมาก่อน เฉินซิงอิ๋ง ผู้แสนรู้ และมีสัมมาคารวะได้ภาวนามาตลอดทั้งวันให้พี่ชายของเธอตื่นรู้อาชีพที่ดี

เธอเห็นความพยายามของ เฉินซิงเหยียน ในการฝึกฝน ทุกครั้งที่โรงเรียนจัดแข่งขัน เขาจะแอบฝึกซ้อมเพื่อหาเงินรางวัลมาปรับปรุงชีวิตของพวกเขา

การตื่นรู้อาชีพที่ดีไม่เพียงแต่จะช่วยให้พวกเขาไม่ต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากฐานทัพเป็นแหล่งรายได้หลักอีกต่อไป แต่ยังช่วยให้เขาออกไปนอกชายแดน และล้างแค้นให้พ่อแม่ ซึ่งเขาจำได้เลือนราง นี่คือความปรารถนาของเขามาโดยตลอด

เมื่อได้ยินเสียงเครื่องตรวจจับระยะ เฉินซิงอิ๋ง ก็รีบวิ่งไปที่หน้าต่าง และมองผ่านกระจกหนา เมื่อเห็นว่าเป็นพี่ชายกลับมา เธอก็รีบเปิดประตู และพุ่งเข้าสวมกอด เฉินซิงเหยียน อย่างตื่นเต้น

เฉินซิงอิ๋ง เงยหน้ามองพี่ชายด้วยรอยยิ้มสดใส  และถามอย่างตื่นเต้นว่า "พี่ชาย เป็นไงบ้างคะ วันนี้พี่ชายตื่นรู้อาชีพอะไร?"

เฉินซิงเหยียน คาดไว้แล้วว่าจะเจอคำถามนี้ เขาเงียบจนกระทั่งพาน้องสาวกลับเข้าบ้าน จากนั้นก็เล่าเรื่อง "อาชีพชาวนา" ให้เธอฟังอย่างตรงไปตรงมา

เขาแสดงบัตรสีดำที่สร้างขึ้นระหว่างการตื่นรู้ให้เธอดูด้วย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาแทบเอาชีวิตไม่รอดด้วยความช่วยเหลือจากฐานทัพ เงินรางวัลจากการแข่งขันถูกแลกเปลี่ยนเป็นวัสดุต่างๆ เพราะพวกเขาไม่มีที่เก็บเงิน

แต่ตอนนี้พวกเขามีบัตรสีดำนี้ เขาคือจุดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการของชีวิตที่พึ่งพาตนเองได้

เฉินซิงอิ๋ง ซึ่งอายุสิบสามแล้ว เข้าใจข้อดีข้อเสียของอาชีพต่างๆ เมื่อได้ยินว่าพี่ชายของเธอตื่นรู้อาชีพชาวนาที่แย่ที่สุด เธอก็ผิดหวัง แต่ก็รีบกอด เฉินซิงเหยียน เพื่อปลอบโยน พลางมองบัตรสีดำที่มีลวดลายลึกลับในมือ:

"พี่ชาย ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกห้าปีหนูจะตื่นรู้ หนูจะตื่นรู้อาชีพสายต่อสู้ระดับท็อปแน่นอน ฆ่าภัยพิบัติแล้วก็หาเงินได้เยอะๆ ชีวิตเราจะดีขึ้นเรื่อยๆ เลย!"

เมื่อมองดูน้องสาวที่ดูมั่นใจ เฉินซิงเหยียน ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอบอุ่น เขาตบหัวน้องสาวเบาๆ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม:

"ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ชายไม่ได้บอบบางขนาดนั้นน่า แม้จะเป็นอาชีพชาวนา แต่เขาก็มากเกินพอสำหรับค่าใช้จ่ายประจำวันของเราแล้ว

อย่ากดดันตัวเองมากนะ เมื่อพี่ชายหาเงินได้ จะเอาไปแลกวัตถุดิบระดับท็อปมาให้หนู จะได้ไม่ต้องทำงานหนักมาก"

เฉินซิงอิ๋ง พยักหน้าอย่างแรง ตั้งใจว่าจะฝึกฝนให้หนักกว่าเดิม และหาเงินรางวัลมาแบ่งเบาภาระกับพี่ชาย

มองดูน้องสาวพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เฉินซิงเหยียน ก็ยิ้มแล้วเดินไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารให้พวกเขา

ขณะมองพี่ชายทำอาหารอย่างคล่องแคล่วในห้องครัว เฉินซิงอิ๋ง ก็กลับไปที่ห้องของเธอ และเริ่มฝึกการบริหารร่างกายที่โรงเรียนสอนมา

วัตถุดิบ และอาหารในครัวนั้นจัดหาให้โดยฐานทัพ แต่ตอนนี้ เฉินซิงเหยียน อายุ 18 แล้ว ความช่วยเหลือนี้จะถูกตัดออก  และเขาต้องเข้าสู่ โลกแห่งแหล่งกำเนิดดวงดาว เพื่อเริ่มปลูกพืชโดยเร็วที่สุด

หลังจากที่พวกเขากินเสร็จ เฉินซิงเหยียน ก็กลับไปที่ห้องของเขาโดยตรง นอนลงบนเตียง วางบัตรสีดำบนหน้าผาก  และด้วยความคิดหนึ่ง จิตสำนึกของเขาก็เข้าสู่ โลกแห่งแหล่งกำเนิดดวงดาว โดยอัตโนมัติผ่านบัตรสีดำนั้น