บทที่ 251 การซุ่มโจมตีและสมรภูมิเดือด

บทที่ 251 การซุ่มโจมตีและสมรภูมิเดือด

สายตาของเย่ชิงอวิ๋นลุกโชนดุจคบเพลิง จ้องเขม็งไปยังเหล่ายอดฝีมือฝ่ายมารเบื้องหน้า สมองประมวลผลหาทางรับมืออย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าวินาทีนี้ความตื่นตระหนกคือหายนะ ภาระหน้าที่ในการปกป้องพันธมิตรและหยุดยั้งแผนชั่วของพรรคมารวางหนักอยู่บนบ่าทั้งสองข้าง

“ทุกคนอย่าตระหนก! ฟังคำสั่งข้า!” เย่ชิงอวิ๋นตะโกนก้อง น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลังสะท้อนไปทั่วหุบเขา สมาชิกพันธมิตรพยักหน้ารับ จิตวิญญาณการต่อสู้ลุกโชนขึ้นในแววตา เตรียมพร้อมรับศึกหนักที่กำลังจะปะทุ

ทันใดนั้น... กองทัพมารจำนวนมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทางดุจคลื่นยักษ์สีดำทมิฬ ประมุขลัทธิเงามารยืนตระหง่านอยู่บนโขดหินสูง มองลงมาด้วยรอยยิ้มเยาะหยันราวกับกำชัยชนะไว้ในมือ

“เย่ชิงอวิ๋น... วันนี้เจ้าหนีไม่พ้นแน่!”

สิ้นคำสั่งประมุขมาร ฝูงมารก็กระโจนเข้าใส่พันธมิตรฝ่ายธรรมะดุจหมาป่าหิวโซ

ฝ่ายธรรมะตั้งค่ายกลรบอย่างรวดเร็ว หันหลังชนกันสร้างวงล้อมป้องกันที่แข็งแกร่ง เย่ชิงอวิ๋นยืนอยู่หน้าสุดดุจขุนเขาตระหง่าน สร้างความเชื่อมั่นให้แก่ทุกคน

จอมกระบี่หลิงเฟิงกระชับกระบี่ยาว แสงเย็นเยียบสะท้อนคมกระบี่ แววตาฉายเจตนาสังหารอันแรงกล้า

การบุกของฝ่ายมารดุเดือดเลือดพล่าน กระบวนท่าพิสดารสารพัดถูกงัดออกมาใช้

ชั่วขณะหนึ่ง หุบเขาลมทมิฬเต็มไปด้วยแสงดาบเงากระบี่ เสียงฆ่าฟันดังก้องฟ้าดิน

เย่ชิงอวิ๋นสำแดง “ฝ่ามือยูไล” ฝ่ามือทองคำพุ่งออกไปดุจกระสุนปืนใหญ่ อัดกระแทกใส่ฝูงมารจนแตกกระเจิง

“ฮึ่ม! มีน้ำยาแค่นี้รึ?” ประมุขลัทธิเงามารแสยะยิ้ม ร่างวูบไหวดุจภูตพรายปรากฏตรงหน้าเย่ชิงอวิ๋น “ดาบมารทมิฬ” ในมือแผ่ไอสังหาร ฟาดฟันลงมาอย่างอำมหิต!

เย่ชิงอวิ๋นไม่หวั่นเกรง เรียก “วิชาเทพวัชระอมตะ” คุ้มกาย ร่างส่องแสงทองอร่ามดุจพระอรหันต์ทองคำ

เคร้ง!

ดาบมารปะทะร่างเกิดเสียงดังสนั่น แต่ไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนได้แม้แต่น้อย

“เป็นไปไม่ได้!” ประมุขมารตกตะลึง เย่ชิงอวิ๋นฉวยโอกาสซัดฝ่ามือยูไลสวนกลับ ประมุขมารเบี่ยงหลบได้แต่ยังถูกลมฝ่ามือเฉี่ยวจนเซถลา

ขณะเดียวกัน การต่อสู้รอบด้านก็ดุเดือดไม่แพ้กัน

สมาชิกพันธมิตรผู้ใช้หอกยาวต่อสู้อย่างถวายหัว หอกยาวพุ่งดุจมังกรเล็งคอหอยศัตรู แต่ยอดฝีมือมารเคลื่อนไหวว่องไวดุจเงา หลบหลีกและใช้ดาบโค้งฟันด้ามหอกจนหักสะบั้น!

สมาชิกฝ่ายธรรมะหน้าถอดสี ถอยร่นไม่เป็นท่า

ทันใดนั้น จอมกระบี่หลิงเฟิงพุ่งเข้ามาช่วย แทงกระบี่ดุจสายฟ้าฟาดใส่ยอดฝีมือมาร จนมันต้องถอยร่นและเสียท่าถูกแทงเข้าที่หน้าอก ล้มลงสิ้นใจ

จอมมารโลหิตเห็นดังนั้น คำรามลั่นพุ่งเข้าใส่หลิงเฟิง กรงเล็บคมกริบส่องแสงแดงฉานหมายขย้ำเหยื่อ หลิงเฟิงตั้งรับอย่างระมัดระวัง การโจมตีของจอมมารโลหิตรุนแรงปานจะฉีกร่างคนเป็นชิ้นๆ

เย่ชิงอวิ๋นรับมือประมุขมารพลางสังเกตสถานการณ์ แม้ฝ่ายธรรมะจะสู้ยิบตา แต่กำลังคนของฝ่ายมารมีมากกว่า ฝ่ายธรรมะเริ่มตกเป็นรอง

“ไม่ได้การ... ต้องหาจุดทะลวงวงล้อมเดี๋ยวนี้!”

เย่ชิงอวิ๋นเร่งเร้าลมปราณถึงขีดสุด ซัด “ฝ่ามือยูไล” ระลอกใหญ่ ฝ่ามือทองคำขยายใหญ่ขึ้นทรงพลังกว่าเดิม ประมุขมารไม่กล้ารับตรงๆ ต้องกระโดดหลบ

เย่ชิงอวิ๋นฉวยจังหวะพุ่งเข้ากลางวงล้อมมาร ดุจพยัคฆ์ร้ายกลางฝูงแกะ กวาดศัตรูกระเด็นไปเป็นแถบ สมาชิกพันธมิตรเห็นผู้นำกล้าหาญก็ฮึกเหิม ตีโต้กลับจนวงล้อมเริ่มคลายตัว

ประมุขลัทธิเงามารเห็นท่าไม่ดี ตะโกนลั่น “บุกเข้าไป! อย่าให้พวกมันหนีรอด!”

พวกมารโหมกระหน่ำโจมตีอีกครั้ง เย่ชิงอวิ๋นรับแรงกดดันมหาศาล แต่สายตาคมกริบของเขาก็สังเกตเห็นช่องโหว่ในการประสานงานของพวกมาร

“ทุกคนฟัง! รวมพลังโจมตีไปที่ปีกซ้าย! ตรงนั้นการป้องกันหละหลวม!”

สิ้นเสียงสั่งการ สมาชิกพันธมิตรปรับทิศทางโจมตีทันที ทุ่มกำลังทั้งหมดถล่มปีกซ้ายของฝ่ายมารอย่างบ้าคลั่ง

ภายใต้การนำของเย่ชิงอวิ๋น การประสานงานของฝ่ายธรรมะลื่นไหลและทรงพลังดั่งเกลียวคลื่น แนวป้องกันปีกซ้ายของมารเริ่มแตกพ่าย ช่องว่างปรากฏขึ้น!

“ฝ่าออกไป!”

ทุกคนพุ่งทะยานผ่านช่องว่างดุจลูกธนูหลุดจากแล่ง พวกมารพยายามขวางแต่ไม่ทันการ

เย่ชิงอวิ๋นนำทัพพันธมิตรตีฝ่าวงล้อมได้สำเร็จ มุ่งหน้าลึกเข้าไปในหุบเขาลมทมิฬ

ประมุขลัทธิเงามารมองตามหลังด้วยความโกรธแค้น ใบหน้าบิดเบี้ยว “ฮึ่ม! คิดว่าจะหนีพ้นรึ... ข้าจะตามล่าพวกเจ้าไปจนสุดขอบนรก!”

พันธมิตรฝ่ายธรรมะเคลื่อนทัพลึกเข้าไปในหุบเขา หมอกหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศวังเวงน่าขนลุก เสียงประหลาดดังแว่วมาเป็นระยะ ราวกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่ในความมืดคอยจับตามอง

เย่ชิงอวิ๋นรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าอันตรายยิ่งกว่าเดิม แต่เขาไม่มีความคิดที่จะถอยกลับ แววตาของเขามั่นคง มีเพียงความเชื่อเดียวในใจ...

ต้องหยุดยั้งพรรคมารเปิดค่ายกลชั่วร้าย และคืนความสงบสุขแก่ยุทธภพให้ได้!

กองทัพธรรมะก้าวเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเสี่ยง แม้ไม่รู้ว่ามีอะไรดักรออยู่ แต่ตราบใดที่พวกเขารวมใจเป็นหนึ่ง... ไม่มีอุปสรรคใดที่ไม่อาจฝ่าฟัน!

โปรดติดตามตอนต่อไป - จบตอน -