บทที่ 211 ความช่วยเหลือที่ไม่คาดคิด

บทที่ 211 ความช่วยเหลือที่ไม่คาดคิด

เย่ชิงอวิ๋นกวาดตามองสหายร่วมรบด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว เอ่ยเสียงหนักแน่น

"พี่น้องทั้งหลาย! เราฝ่าวงล้อมชั้นแรกมาได้แล้ว หนทางข้างหน้าอาจยากลำบาก แต่แสงแห่งความหวังยังส่องสว่าง! จงฟังคำสั่งข้า... ฉวยโอกาสนี้รวมพลังบุกทะลวงแนวป้องกันชั้นที่สองให้แตกกระเจิง!"

สิ้นคำ เขาชูกระบี่ขึ้นฟ้า ลมปราณในร่างควบแน่นอีกครั้ง สมาชิกพันธมิตรฝ่ายธรรมะพยักหน้า กระชับอาวุธแน่น พร้อมรับศึกระลอกใหม่ ในขณะที่ยอดฝีมือพรรคมารเบื้องหน้าก็เริ่มเคลื่อนไหว การฆ่าฟันที่ดุเดือดยิ่งกว่ากำลังจะปะทุ!

เย่ชิงอวิ๋นเปิดฉากก่อน ร่างกายพุ่งไปดุจสายฟ้า กระบี่ยาวสะท้อนแสงเย็นเยียบแทงตรงเข้าใส่ค่ายพรรคมาร สมาชิกฝ่ายธรรมะตามติดมาดั่งเงา เสียงโห่ร้องดังก้องหุบเขา ทว่าแนวป้องกันของพรรคมารช่างแข็งแกร่งดั่งกำแพงเหล็ก ทุกการโจมตีถูกปัดป้องและทำลายลงอย่างชาญฉลาด การฝ่าวงล้อมของกลุ่มเย่ชิงอวิ๋นเริ่มติดขัด

ทันใดนั้น! เสียงโห่ร้องกึกก้องดังกังวานมาจากนอกหุบเขา!

เสียงนั้นดั่งฟ้าร้องคำราม เคลื่อนที่จากไกลเข้ามาใกล้ แผ่กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่เกรียงไกร

หัวใจของเย่ชิงอวิ๋นกระตุกวูบ หันขวับไปมอง...

ภาพที่ปรากฏคือ "จอมกระบี่หลิงเฟิง" ถือกระบี่ยาว นำกลุ่มจอมยุทธ์สันโดษแห่งยุทธภพพุ่งเข้าใส่กองทัพพรรคมารดุจพยัคฆ์ลงเขา!

เพลงกระบี่ของจอมกระบี่หลิงเฟิงนั้นเฉียบคมไร้ที่เปรียบ ทุกกระบวนท่าแฝงเสียงลมหวีดหวิว ที่ใดที่เขาพาดผ่าน ยอดฝีมือพรรคมารต่างกระเด็นกระดอน ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอิสระท่ามกลางวงล้อมศัตรูราวกับเดินในสวนดอกไม้ ฉีกแนวป้องกันของพรรคมารเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ในพริบตา

"จอมกระบี่หลิงเฟิง! พวกเรารอดแล้ว!" สมาชิกพันธมิตรตะโกนด้วยความตื่นเต้นยินดี

ขวัญกำลังใจของฝ่ายธรรมะพุ่งทะยานถึงขีดสุด เย่ชิงอวิ๋นฉวยโอกาสทองนี้ ใช้ออกด้วย "ดัชนีวชิระ" พลังดัชนีแปรเปลี่ยนเป็นคมมีดที่มองไม่เห็น โจมตีใส่จุดตายของยอดฝีมือพรรคมาร เสียง "ฉึก! ฉึก!" ดังระงม ศัตรูล้มลงทีละคน ขบวนทัพเริ่มระส่ำระสาย

ขณะต่อสู้ จอมกระบี่หลิงเฟิงตะโกนก้อง "สหายเย่! ข้ามาช่วยท่านแล้ว! วันนี้เราจะสั่งสอนให้พวกมารชั่วรู้ซึ้งถึงอานุภาพแห่งธรรมะ!"

เย่ชิงอวิ๋นตอบกลับทันควัน "สหายหลิงเฟิง มาได้จังหวะพอดี! เรามารวมพลังตีกระหนาบทั้งในและนอก อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!"

พูดจบ เย่ชิงอวิ๋นใช้ออกด้วย "ฝ่ามือยูไล" รอยประทับฝ่ามือทองคำขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ฟาดเปรี้ยงลงกลางวงล้อมที่หนาแน่นที่สุดของพรรคมาร ลมฝ่ามือพัดพาทรายและหินปลิวว่อน แรงอัดกระแทกทำให้ศัตรูเสียหลักล้มคว่ำคะมำหงาย

อาศัยจังหวะนี้ พันธมิตรฝ่ายธรรมะและเหล่าจอมยุทธ์สันโดษประสานงานกันอย่างรู้ใจ

"หลินหว่านเอ๋อร์ นางฟ้าโปรยบุปผา" ซัดอาวุธลับดุจสายฝน แม่นยำราวจับวาง ทำให้ศัตรูไม่อาจป้องกันตัวได้

"จ้าวกู้ วชิระฝ่ามือเหล็ก" เหวี่ยงหมัดเหล็กคู่กายเข้าปะทะระยะประชิด ทุกหมัดหนักหน่วงดั่งขุนเขา บีบให้ศัตรูถอยร่นไม่เป็นขบวน

ภายใต้การรุมโจมตี ยอดฝีมือพรรคมารเริ่มต้านทานไม่ไหว แนวป้องกันที่เคยเข้มแข็งเริ่มแตกสลาย ศิษย์พรรคมารที่ขวัญเสียเริ่มคิดหนี

จอมมารโลหิต ยืนดูอยู่บนที่สูง เห็นสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่อยู่ ก็ร้อนรนและโกรธแค้น คำรามลั่น "รักษาตำแหน่งไว้! ใครกล้าหนี ข้าไม่ละเว้นแน่!"

แต่เสียงขู่ของจอมมารโลหิตไร้ผลเมื่อต้องเผชิญกับความดุดันของฝ่ายธรรมะ ขวัญกำลังใจของพรรคมารตกต่ำถึงขีดสุด

เย่ชิงอวิ๋นเห็นโอกาสงาม ตะโกนสั่งการ "พี่น้อง! บุกทะลวงเต็มกำลัง!"

เขานำหน้าพุ่งเข้าใส่จุดอ่อนของแนวป้องกัน จอมกระบี่หลิงเฟิงไม่ยอมน้อยหน้า ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเย่ชิงอวิ๋น ร่างทั้งสองวูบไหวไปมาราวกับคมมีดคู่ ตัดขาดแนวป้องกันของพรรคมารจนขาดสะบั้น

พันธมิตรฝ่ายธรรมะและจอมยุทธ์สันโดษตามติด ในที่สุดก็สามารถตีฝ่าวงล้อมออกมาได้สำเร็จ!

เมื่อหลุดออกมาได้ เย่ชิงอวิ๋นไม่รอช้า รีบพาทุกคนหนีออกจากหุบเขา เขารู้ดีว่าพรรคมารกัดไม่ปล่อยและอาจตามมาทันได้ทุกเมื่อ

ระหว่างทาง เย่ชิงอวิ๋นสนทนากับจอมกระบี่หลิงเฟิง กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "สหายหลิงเฟิง หากไม่ได้ท่านมาช่วยทันเวลา พวกเราคงแย่แน่ ขอบคุณท่านและเหล่าจอมยุทธ์สันโดษมาก!"

จอมกระบี่หลิงเฟิงยิ้มและโบกมือ "สหายเย่ ไม่ต้องเกรงใจ พรรคมารก่อภัยพิบัติไปทั่ว ยุทธภพมีภัย ทุกคนย่อมมีหน้าที่กำจัด พอรู้ข่าวว่าพวกท่านถูกลอบโจมตี พวกเราก็รีบมาช่วย นี่เป็นหน้าที่ของฝ่ายธรรมะอยู่แล้ว"

ขบวนทัพมุ่งหน้าต่อไป ราตรีเริ่มดึกสงัด ป่าเขาเงียบสงบภายใต้แสงจันทร์ เย่ชิงอวิ๋นเฝ้าระวังความเคลื่อนไหวรอบกายอย่างรอบคอบ พลางขบคิดแผนการขั้นต่อไป

แม้จะฝ่าวงล้อมมาได้ แต่ภัยคุกคามจากพรรคมารยังคงอยู่ และภารกิจตามหาวัตถุพิเศษเพื่อหยุดยั้งแผนชั่วก็ยังต้องดำเนินต่อไป

พรรคมารจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ พวกมันจะไล่ตามมาหรือไม่?

เย่ชิงอวิ๋นและพรรคพวกจะอาศัยโอกาสนี้ตามหาวัตถุพิเศษเจอหรือไม่?

...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน