บทที่ 171 ผสานพลัง ก้าวข้ามขีดจำกัด

บทที่ 171 ผสานพลัง ก้าวข้ามขีดจำกัด

แรงสั่นสะเทือนในพื้นที่ลึกลับทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ รอยร้าวที่ก่อตัวในความว่างเปล่าเริ่มพ่นลำแสงสีดำออกมาเป็นสายๆ พุ่งโจมตีกลุ่มคนราวกับห่าธนูพิษ

“ฮึ่ม!”

เย่ชิงอวิ๋นคำรามต่ำ รีบใช้ออกด้วยวิชาที่ผสานพลังใหม่เข้าไป ม่านแสงสีทองปรากฏขึ้นห่อหุ้มทุกคนไว้ในพริบตา

“เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!”

ลำแสงสีดำปะทะม่านแสงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลทำให้ม่านแสงเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น

เย่ชิงอวิ๋นรู้ดีว่าสถานการณ์อันตราย จึงรีบขบคิดหาทางแก้... ลำแสงสีดำเหล่านี้มีที่มาอย่างไร? และพวกเขาจะต้านทานมันได้หรือไม่?

ณ เวลานี้ เย่ชิงอวิ๋นไม่อาจวอกแวกได้ เขาโคจรพลังที่ผสานใหม่ในร่างอย่างเต็มที่ พยายามเสริมความแข็งแกร่งให้ม่านแสง

พลังนั้น... ซึ่งมีต้นกำเนิดจากลูกปัดดำ ยังคงพลุ่งพล่านและบ้าคลั่งอยู่ในเส้นชีพจร แม้จะผสานกันในเบื้องต้นแล้ว แต่มันยังคงมีความดุดันหลงเหลืออยู่

เย่ชิงอวิ๋นกัดฟันกรอด เส้นเลือดปูดโป่งที่ขมับ อาศัยจิตใจที่แข็งแกร่งดุจหินผาค่อยๆ ชักนำพลังนี้เข้าสู่ม่านแสงอย่างต่อเนื่อง

เหล่ายอดฝีมือฝ่ายธรรมะก็ไม่นิ่งดูดาย ต่างงัดไม้ตายก้นหีบออกมาช่วยเย่ชิงอวิ๋นต้านรับลำแสงสีดำ

ชั่วขณะหนึ่ง แสงวรยุทธ์หลากสีสันส่องสว่างวาบไปทั่วพื้นที่ลึกลับ เสียงปะทะดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก

กลิ่นไหม้ฉุนกึกคละคลุ้งในอากาศ ราวกับมิติกำลังสั่นสะท้านภายใต้การปะทะอันดุเดือดนี้

ขณะที่ประคองม่านแสง เย่ชิงอวิ๋นก็คอยตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงของพลังในร่างไปด้วย

ยิ่งใช้พลังนี้ไปเรื่อยๆ เขายิ่งพบว่ามันเข้ากันได้ดีกับลมปราณเดิมของเขาอย่างน่าประหลาด

ลมปราณที่เดิมทีก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว บัดนี้กลับยิ่งทวีความยิ่งใหญ่และทรงพลัง ทุกครั้งที่โคจรพลัง เขารู้สึกถึงความเต็มเปี่ยมและพละกำลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง

ท่ามกลางการต้านรับลำแสงสีดำ ความชำนาญในการใช้พลังใหม่ของเย่ชิงอวิ๋นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เขาลองผสานพลังนี้เข้ากับ “วิชาบรรพกาลฟ้าดิน” ผลลัพธ์ที่ได้คือน่าทึ่ง... การใช้วิชาลื่นไหลและทรงอานุภาพกว่าเดิมหลายเท่า

มือประสานอินรวดเร็ว รอยประทับฝ่ามือสีทองพุ่งออกไปทำลายลำแสงสีดำ

“ตูม!”

ที่ใดที่ฝ่ามือพาดผ่าน มิติอากาศบิดเบี้ยว ส่งเสียง “ซี่... ซี่...”

เมื่อเห็นความห้าวหาญของเย่ชิงอวิ๋น ขวัญกำลังใจของฝ่ายธรรมะก็พุ่งสูงขึ้น

ทุกคนตระหนักดีว่า การก้าวกระโดดทางพลังฝีมือของเย่ชิงอวิ๋น มีความหมายสำคัญยิ่งต่อชะตากรรมของฝ่ายธรรมะในการต่อกรกับพรรคมาร

ดังนั้น ทุกคนจึงทุ่มเทสุดชีวิต ผนึกกำลังต้านรับลำแสงสีดำเคียงบ่าเคียงไหล่กับเย่ชิงอวิ๋น

เวลาผ่านไป... การโจมตีของลำแสงสีดำเริ่มแผ่วลง

เย่ชิงอวิ๋นฉวยโอกาสทองตะโกนก้อง “ทุกคน! ปลดปล่อยพลังออกมาพร้อมกัน!”

เมื่อได้ยินสัญญาณ ยอดฝีมือฝ่ายธรรมะเร่งลมปราณถึงขีดสุด ผสานพลังของตนเข้ากับเย่ชิงอวิ๋น

ลำแสงขนาดมหึมาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กวาดล้างลำแสงสีดำที่เหลือจนหมดสิ้นในพริบตา

ความสงบชั่วคราวกลับคืนสู่พื้นที่ลึกลับอีกครั้ง

เย่ชิงอวิ๋นถอนหายใจยาว ค่อยๆ สลายพลังวิชา

เวลานี้ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า พลังฝีมือของตนได้ก้าวข้ามขีดจำกัดไปอีกขั้นแล้ว

ไม่เพียงแต่ลมปราณที่ลึกล้ำกว่าเดิมหลายเท่า แต่ความเข้าใจและการใช้วิชาต่างๆ ก็ยกระดับขึ้นสู่มิติใหม่

ยอดฝีมือฝ่ายธรรมะกรูกันเข้ามา แสดงความยินดีกับเย่ชิงอวิ๋น

“ยินดีด้วยสหายเย่! พลังฝีมือรุดหน้าไปไกลโข!”

“เยี่ยมจริงๆ! ด้วยพลังระดับนี้ ท่านต้องเป็นกำลังหลักในการปราบพรรคมารได้อย่างแน่นอน!”

เสียงชื่นชมดังเซ็งแซ่ ใบหน้าทุกคนเปื้อนรอยยิ้มแห่งความปิติและโล่งอก

เย่ชิงอวิ๋นยิ้มตอบ ประสานมือคารวะขอบคุณ “ทุกท่านชมเกินไปแล้ว หากไม่ได้ทุกคนช่วยกัน ข้าคงผ่านวิกฤตนี้มาไม่ได้ง่ายๆ”

“อีกอย่าง... เรายังติดอยู่ในพื้นที่ลึกลับนี้ อันตรายยังไม่หมดไป”

เมื่อได้ยินคำเตือน ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้อง สีหน้ากลับมาจริงจัง

แม้เย่ชิงอวิ๋นจะแข็งแกร่งขึ้น แต่หนทางข้างหน้ายังเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่รู้อันตราย

โดยเฉพาะแผนชั่วของพรรคมาร ที่เปรียบเสมือนดาบจ่อคอหอย พร้อมจะปลิดชีพพวกเขาได้ทุกเมื่อ

เย่ชิงอวิ๋นกวาดตามองรอบด้าน แม้รอยร้าวจะหยุดขยายตัวชั่วคราว แต่ความรู้สึกเหมือนพื้นที่กำลังจะถล่มกลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เขาสงสัยนักว่าพื้นที่ลึกลับนี้ซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่ และเหตุใดพรรคมารจึงยึดติดกับที่นี่นัก?

ทันใดนั้น! เย่ชิงอวิ๋นรู้สึกว่าพลังในร่างเกิดการสั่นพ้องกับกลิ่นอายบางอย่างในพื้นที่นี้

เขาหลับตาลง ตั้งสมาธิสัมผัสการสั่นพ้องนั้น พยายามไขความลับ

ครู่ต่อมา เขาลืมตาขึ้น ประกายแสงวาบผ่านดวงตา

“ข้าเหมือนจะจับเบาะแสบางอย่างได้... มันอาจเกี่ยวข้องกับแผนการของพรรคมาร”

“แต่เราอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ต้องรีบหาทางออกก่อน”

ฝ่ายธรรมะเห็นด้วยทันที

ภายใต้การนำของเย่ชิงอวิ๋น คณะเดินทางเริ่มค้นหาทางออก

ทว่า... ยิ่งเดิน ยิ่งพบความผิดปกติ ดูเหมือนพวกเขาจะติดอยู่ใน “วงวนประหลาด” ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน สุดท้ายก็จะวนกลับมาที่เดิม

เย่ชิงอวิ๋นขมวดคิ้ว “นี่คงเป็นค่ายกลกักขังที่ซ่อนอยู่”

เขาตัดสินใจลองใช้พลังใหม่ทำลายค่ายกล

สองมือวาดออก แสงสีทองแผ่ขยายเป็นระลอกคลื่น กระแทกใส่ความว่างเปล่า มิติสั่นสะเทือนเป็นชั้นๆ

ทุกคนเฝ้ามองด้วยใจระทึก

ในขณะที่เย่ชิงอวิ๋นกำลังรวบรวมพลัง เสียงหัวเราะเยือกเย็นก็ดังขึ้น!

“ฮ่าๆๆๆ... คิดว่าจะออกไปได้ง่ายๆ ด้วยลำพังพวกเจ้ารึ?”

เงาดำร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น เลือนรางแต่แผ่กลิ่นอายชั่วร้ายรุนแรง

“เจ้าเป็นใคร? เกี่ยวข้องอะไรกับพรรคมาร?” เย่ชิงอวิ๋นตวาดถาม

เงาดำแสยะยิ้ม “ข้าเป็นใครไม่สำคัญ... ที่สำคัญคือ พวกเจ้าทุกคนต้องตายที่นี่!”

สิ้นคำ มันสะบัดมือ ปราณดำพุ่งเข้าใส่กลุ่มคน

เย่ชิงอวิ๋นกางม่านพลังสีทองรับการโจมตี เสียงดัง “ปัง! ปัง!” ม่านพลังเริ่มร้าวอีกครั้ง

ฝ่ายธรรมะเข้าร่วมต่อสู้ทันที

เย่ชิงอวิ๋นสังเกตวิชาของเงาดำ พบว่ามีความเกี่ยวข้องกับพรรคมารอย่างชัดเจน

เขาพยายามหาจุดอ่อน

ฉวยจังหวะใช้พลังใหม่ผสานกับ “ฝ่ามือยูไล” ซัดฝ่ามือทองคำยักษ์ใส่เงาดำ

เงาดำพยายามหลบ แต่ฝ่ามือของเย่ชิงอวิ๋นเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศ ไล่ตามไปกระแทกอย่างจัง

“อั๊ค!”

เงาดำกรีดร้อง ร่างกายจางลง

เย่ชิงอวิ๋นไม่ปล่อยโอกาส ระดมโจมตีซ้ำร่วมกับพรรคพวก จนในที่สุดเงาดำก็สลายไป

หลังจบศึก เย่ชิงอวิ๋นใช้พลังใหม่ได้คล่องแคล่วขึ้น

เขาลองทำลายค่ายกลอีกครั้ง คราวนี้เขารวมพลังไปที่จุดเดียวแล้วระเบิดออก

“ตูม!!!”

ค่ายกลแตกกระจาย แสงสว่างปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

เย่ชิงอวิ๋นนำทุกคนพุ่งเข้าสู่แสงสว่าง และในที่สุด... พวกเขาก็หลุดพ้นจากพื้นที่ลึกลับ

เมื่อก้าวออกมา แสงตะวันภายนอกสาดส่องมอบความอบอุ่น

แต่เย่ชิงอวิ๋นรู้ดี... นี่เป็นเพียงการรอดพ้นจากกับดักหนึ่งเท่านั้น ภัยคุกคามจากพรรคมารยังคงอยู่

เขามองไปไกลๆ ในใจครุ่นคิด... พลังใหม่นี้จะเพียงพอต่อกรกับพรรคมารหรือไม่?

และแผนการร้ายของพวกมัน... เริ่มต้นขึ้นแล้วหรือยัง?

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน