บทที่ 93: ปริศนาตัวตนผู้ลึกลับ

บทที่ 93: ปริศนาตัวตนผู้ลึกลับ

เย่ชิงอวิ๋นจ้องมองชายชราลึกลับ คำถามมากมายอัดแน่นอยู่ในใจดั่งเขื่อนที่ใกล้แตก เขารวบรวมความกล้าก้าวเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยถามด้วยความนอบน้อม

“ท่านผู้อาวุโส... ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนักที่ท่านยื่นมือเข้าช่วยในวันนี้ แต่ข้าใคร่รู้เหลือเกินว่าท่านเป็นใครกันแน่ และเหตุใดจึงมาปรากฏตัวในยามวิกฤตเช่นนี้?”

ชายชราหันกลับมามองเย่ชิงอวิ๋นด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ริมฝีปากยังคงปิดสนิท แววตาลึกล้ำดุจมหาสมุทรที่ไม่อาจหยั่งถึงความหมาย

ยามนี้ บรรยากาศในวัดเส้าหลินเต็มไปด้วยความตึงเครียดระคนสงสัย แม้จะขับไล่พรรคมารไปได้ชั่วคราว แต่ความเหนื่อยล้าและความระแวงยังคงปกคลุม การปรากฏตัวของชายชราลึกลับยิ่งเติมเชื้อไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นให้ลุกโชน

“พวกเจ้าว่า... ผู้อาวุโสท่านนี้มีที่มาอย่างไร?” ศิษย์หนุ่มกระซิบถามเพื่อน

“ข้าว่านะ... ท่านต้องเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ในวัดเรามานานแน่ๆ วรยุทธ์สูงส่งขนาดนี้ แถมยังออกมาช่วยตอนวัดมีภัย จะเป็นใครไปได้อีก?”

“แต่ถ้าเป็นคนของเราจริง ทำไมไม่เคยมีใครเห็นหน้ามาก่อนเลยล่ะ? แถมวิชาที่ใช้ก็แปลกตา... ดูคล้ายกับ...” ศิษย์อีกคนลังเลที่จะพูดต่อ

“คล้ายวิชามารรึ? อย่าพูดพล่อยๆ! ท่านเพิ่งช่วยเราสู้กับพวกมารนะ!”

ในขณะเดียวกัน ฝ่ายทัพหนุนฝ่ายธรรมะก็จับกลุ่มวิจารณ์กันให้แซ่ด

“ตาแก่นี่มาแปลกเกินไป แม้จะช่วยเรา แต่ก็วางใจไม่ได้”

“จริง... ยุทธภพนี้หน้าเนื้อใจเสือมีถมไป ใครจะรู้ว่ามีแผนอะไรซ่อนอยู่”

เย่ชิงอวิ๋นร้อนใจขึ้นเรื่อยๆ เมื่อชายชรายังคงนิ่งเงียบ แต่เขารู้มารยาทดี จึงกล่าวอย่างนอบน้อม

“หากท่านผู้อาวุโสไม่สะดวกใจ ผู้น้อยก็มิกล้าซักไซ้... แต่พรรคมารยังจ้องเล่นงานเราอยู่ ในเมื่อท่านยื่นมือเข้าช่วยแล้ว คงไม่อยากเห็นวัดเส้าหลินพินาศ ผู้น้อยจึงขอความเมตตา ท่านโปรดพำนักอยู่ที่นี่สักระยะเพื่อช่วยพวกเราด้วยเถิด”

ชายชราพยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับ แม้ไร้คำพูด แต่เย่ชิงอวิ๋นก็เบาใจลงเปราะหนึ่ง

ตัดภาพมาที่ค่ายพรรคมาร บรรยากาศอึมครึมจนน่าขนลุก มารโลหิตนั่งหน้าบึ้งตึงที่หัวโต๊ะ เหล่าสมุนก้มหน้านิ่งไม่กล้าหายใจแรง

“บัดซบ! ไม่นึกว่าจะมีตัวสอดรู้สอดเห็นโผล่มาขัดจังหวะ!” มารโลหิตตบโต๊ะคำราม “พวกเจ้าว่าไง! จะจัดการกับไอ้แก่ลึกลับนั่นยังไงดี!”

“ท่านมารโลหิต... วรยุทธ์ของตาแก่นั่นร้ายกาจนัก ปะทะซึ่งหน้าคงไม่ดีแน่” สมุนคนหนึ่งแย้งเสียงอ่อย

“แล้วจะให้ทำไง! ปล่อยมันไปเฉยๆ รึ!” มารโลหิตตวาดกลับ

“ข้าน้อยว่า... เราควรส่งคนไปสืบประวัติมันก่อน รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”

“สืบ? พูดง่ายแต่ทำยาก! มันลึกลับขนาดนั้นจะไปสืบที่ไหน!”

ทันใดนั้น ‘เฒ่าพิษเสวียนหมิง’ ที่เงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้น “ท่านมารโลหิต... ข้ามีแผน เราแกล้งถอยทัพให้พวกมันตายใจ แล้วฉวยโอกาสบุกโจมตีตอนเผลอ ต่อให้ตาแก่นั่นเก่งแค่ไหน ก็รับมือการลอบกัดทีเผลอไม่ไหวหรอก”

มารโลหิตตาเป็นประกาย “แผนนี้เสี่ยง แต่ก็น่าลอง... แต่ต้องทำให้เนียน อย่าให้พวกมันจับพิรุธได้เด็ดขาด”

“รับทราบ!”

กลับมาที่วัดเส้าหลิน หลังจากจัดแจงการป้องกันเสร็จ เย่ชิงอวิ๋นแวะไปหาชายชราลึกลับอีกครั้ง หวังจะได้คำชี้แนะ

“ท่านผู้อาวุโส... ขออภัยที่รบกวน หากท่านรู้วิธีรับมือพรรคมาร โปรดชี้แนะผู้น้อยด้วยเถิด”

ชายชรามมองเย่ชิงอวิ๋นด้วยความชื่นชม ก่อนจะใช้นิ้ววาดวงกลมบนพื้น แล้วเขียนอักษร “อดทน” ไว้ตรงกลาง

เย่ชิงอวิ๋นจ้องมองอักษรนั้นนิ่งงัน ก่อนจะเข้าใจความหมาย “ท่านหมายถึง... ให้พวกเราอดทนรอจังหวะ?”

ชายชรายิ้มและพยักหน้า เย่ชิงอวิ๋นดีใจที่ได้รับคำชี้แนะ

ทว่า... เขาหารู้ไม่ว่าแผนลวงของพรรคมารกำลังดำเนินไป พวกมันเริ่มถอยทัพอย่างเอิกเกริก แสร้งทำเป็นยอมแพ้

คนในวัดเส้าหลินต่างโล่งอกที่เห็นศัตรูถอย แต่เย่ชิงอวิ๋นกลับสังหรณ์ใจไม่ดี นึกถึงคำใบ้ของชายชรา

“ทุกคน! อย่าเพิ่งวางใจ! พรรคมารถอยกะทันหันเกินไป อาจเป็นกับดัก ต้องเพิ่มเวรยามระวังภัย!” เย่ชิงอวิ๋นเตือน

“พี่เย่... ท่านคิดมากไปหรือเปล่า? พวกมันแพ้ราบคาบขนาดนั้น คงถอยจริงแหละ” ยอดฝีมือคนหนึ่งแย้ง

“ใช่ๆ พวกเราเหนื่อยกันมามากแล้ว ขอพักบ้างเถอะ”

เมื่อเห็นทุกคนเริ่มประมาท เย่ชิงอวิ๋นจึงทำได้เพียงกำชับศิษย์ที่ไว้ใจได้ให้เข้มงวดเรื่องการลาดตระเวน

ราตรีมาเยือน... วัดเส้าหลินตกอยู่ในความเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องหลังคาวัดเป็นประกายเย็นเยียบ เย่ชิงอวิ๋นยืนเฝ้าระวังอยู่บนหอคัมภีร์ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางค่ายพรรคมาร

ชายชราลึกลับยังคงนั่งสงบนิ่งในห้องพัก แววตาฉายความกังวลลึกๆ

ในขณะเดียวกัน... หน่วยลอบสังหารของพรรคมารในชุดดำสนิท ก็เริ่มเคลื่อนไหวเงียบเชียบดุจเงาปีศาจ มุ่งหน้าสู่ด้านหลังเขาของวัดเส้าหลิน

ท่ามกลางความสงบเงียบ สายลมพัดเอากลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูกศิษย์ลาดตระเวน

“เดี๋ยว! พวกเจ้าได้กลิ่นไหม?”

“กลิ่นเลือด... มีเรื่องไม่ชอบมาพากลแล้ว!”

เสียงเคลื่อนไหว สวบสาบ ดังมาจากป่าด้านหลัง... ภัยร้ายกำลังคืบคลานเข้ามาถึงประตูบ้าน!

ตัวตนของชายชราลึกลับยังคงเป็นปริศนา และแผนลวงของพรรคมารกำลังจะเปิดฉาก... เย่ชิงอวิ๋นจะรู้ตัวทันเวลาหรือไม่?

..... โปรดติดตามตอนต่อไป ..... จบตอน