สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 27 ไมค์และฟ็อกซ์

สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 27 ไมค์และฟ็อกซ์

ชายผิวดำคุมตัวเกาเฟยขึ้นไปที่ชั้นสาม ทันทีที่ขึ้นไปถึง เขาก็เห็นแฟรงก์ถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง

แฟรงก์ผู้น่าสงสารถูกซ้อมจนหน้าบวมปูดฟกช้ำดำเขียว เปลือกตาที่ตกอยู่แล้วยิ่งตกหนักเข้าไปอีก

“ไง แฟรงก์” เกาเฟยทักทายลุงของเขา “ทำไมประมาทขนาดนี้ล่ะ? โดนจับมาได้ไง”

“ถุย! ก็ไม่ใช่เพราะวีรกรรมของแกหรือไง? ทำให้พลเมืองดีผู้เคารพกฎหมายอย่างฉันต้องมาพลอยซวยไปด้วย . . .” แฟรงก์พูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ไอ้หนู ดูเหมือนคืนนี้เราต้องตายด้วยกันแล้วล่ะ”

เกาเฟยผายมือ “ถึงฉันจะชอบเดินทางคนเดียวมากกว่า แต่มีลุงไปเป็นเพื่อนบนทางสู่ยมโลกก็ไม่เลวเหมือนกัน”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง เสียงขึ้นลำกล้องปืนก็ดังขึ้นที่มุมห้อง

แกร๊ก!

จากนั้นชายผิวดำหัวล้านร่างกำยำก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง

เกาเฟยหันกลับไปมองและจำได้ทันทีว่าเขาคือชายผิวดำหัวล้านที่หนีไปจากท่าเรือในคืนนั้น

“ตำรวจเกาเฟย เจอกันอีกแล้วนะ” ไมค์หัวโล้นแสยะยิ้ม “คราวที่แล้วเจอกันรีบไปหน่อยเลยไม่ได้แนะนำตัว วันนี้ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ฉันชื่อไมค์”

พูดจบไมค์หัวโล้นก็เขย่าปืนในมือ กระสุนถูกบรรจุเข้ารังเพลิงพร้อมยิงเกาเฟยได้ทุกเมื่อ

“ที่แท้ก็ไมค์นี่เอง เสียมารยาทแล้ว คืนนั้นว่ายน้ำกลับบ้านไม่เป็นหวัดใช่ไหม? ต้องขอชมเลยนะ ท่าลงน้ำของนายนี่น้ำไม่กระจายเลย . . .” เกาเฟยแซวพร้อมรอยยิ้ม

“ไอ้เวรตะลัย . . .” สีหน้าของไมค์เปลี่ยนไป เขายกมือขึ้นชี้ปืนไปที่หัวของเกาเฟย

เกาเฟยไม่กลัว เขาอยากให้ไมค์ยิงซะเดี๋ยวนี้เลย

“ไมค์” เสียงเย่อหยิ่งดังขึ้นช้า ๆ “อย่าใจร้อนสิ เจ้าหน้าที่เกาเฟยอุตส่าห์มาเยี่ยมถึงที่ เรามาเล่นกับเขาช้า ๆ หน่อยดีกว่า”

เมื่อมองไปตามเสียง ก็เห็นชายผิวขาววัยกลางคนที่นั่งอยู่บนโซฟากำลังพูด ชายผิวขาวคนนี้มีเคราแพะ ดวงตาเรียวเล็กและแหลมคม แวบแรกทำให้คนนึกถึงจิ้งจอก

ดังนั้นเกาเฟยจึงเรียกเขาว่า “ฟ็อกซ์” ไปพลาง ๆ ก่อน

เห็นได้ชัดว่าฟ็อกซ์เป็นหัวหน้าของสมาชิกแก๊งทั้งหมดที่นี่ และเขาเป็นเพียงคนเดียวในห้องที่มีอำนาจสั่งการ

หลังจากเขาพูดขึ้น ไมค์ ชายผิวดำหัวล้านก็ไม่กล้าวู่วาม เขาลดปืนลงอย่างว่าง่ายและเลิกยั่วยุเกาเฟย

ตอนนั้นเองฟ็อกซ์หันมาหาเกาเฟยและยิ้ม “เจ้าหน้าที่เกาเฟยกล้าหาญจริง ๆ ขนาดโดนปืนจ่อหัวยังนิ่งได้ขนาดนี้”

เกาเฟยยิ้ม “ถ้าไม่มีความกล้า แค่ลูกสมุนสองคนของนายฉันจะฆ่าได้ยังไง?”

ฟ็อกซ์สีหน้าเปลี่ยนไปเมื่อได้ยิน คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย

ไอ้เด็กนี่มันยังไงกัน? ตั้งแต่เดินเข้ามาก็เอาแต่ยั่วยุ เพราะคิดว่าตัวเองหนังเหนียวตายยากงั้นเหรอ? หรือแค่ไม่เห็นหัวกองกำลังติดอาวุธในห้องนี้?

ฟ็อกซ์แค่นหัวเราะ เหยียดนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกาแฟ

“ดูเหมือนเจ้าหน้าที่เกาเฟยจะเป็นคนอารมณ์ร้อนนะ แม้แต่คำพูดสุภาพสักคำก็ยังพูดไม่เป็น”

เกาเฟยหัวเราะร่า “ไร้สาระ นายลักพาตัวลุงฉันมา เขาโดนซ้อมจนหัวปูดแล้วถูกมัดติดกับเก้าอี้ นายจะให้ฉันพูดสุภาพกับนายยังไง? จะให้ฉันฝากความคิดถึงไปให้แม่นายหรือไง?”

“ระวังปากหน่อย!” ไมค์หัวโล้นที่อยู่ข้างหลังก้าวเข้ามา “ฉันเป่าหัวแกได้ทุกเมื่อนะ”

“โอ้?” เกาเฟยแสยะยิ้มแล้วหันไปมองไมค์ “งั้นขอถามหน่อยเถอะ มัวลังเลอะไรอยู่? หรือว่าเสียดายกระสุน?”

ไมค์ขบกรามแน่นด้วยความแค้น นิ้วที่ไกปืนเกือบจะลั่นอยู่รอมร่อ ถ้าลูกพี่อย่างฟ็อกซ์ไม่พูดห้ามไว้ เขาคงยิงเกาเฟยจนพรุนเป็นรังผึ้งไปแล้ว

ในวินาทีวิกฤต ฟ็อกซ์ยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ และกลับหัวเราะชอบใจกับปฏิกิริยาของเกาเฟย

“ฮ่าฮ่า . . . เจ้าหน้าที่เกาเฟยเป็นคนมีคาแรกเตอร์จริง ๆ ฉันไม่เจอตำรวจที่มีเอกลักษณ์แบบนี้มานานแล้ว แต่หวังว่านายจะยังพูดและหัวเราะได้แบบนี้ต่อไปนะ . . .” ฟ็อกซ์หรี่ตาเล็ก ๆ ของเขาลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “จริงสิ ฉันได้ยินจากไมค์ว่าปฏิกิริยาตอบสนองฉับพลันของนายเร็วมาก ขนาดเขายิงระยะเผาขนห้านัดนายยังหลบได้ เรื่องจริงหรือเปล่า?”

เกาเฟยยิ้มเหยียดหยาม “นั่นเพราะฝีมือแม่นปืนของมันห่วยแตกต่างหาก!”

“ผายลม!” ไมค์ของขึ้นทันที “มันแค่ฟลุ๊คโว้ย!”

ฟ็อกซ์รีบยกมือห้ามไมค์ไม่ให้เถียง จ้องมองเกาเฟยแล้วพูดว่า “นั่นสินะ ฉันอยากเห็นปฏิกิริยาตอบสนองฉับพลันที่หลบกระสุนได้ของนายกับตาตัวเองจริง ๆ ในเมื่อวันนี้มีโอกาส เรามาเล่นเกมกันหน่อยดีไหม . . .”

พูดจบ ฟ็อกซ์ก็ผายมือไปที่พื้นที่ว่างประมาณ 70 ตารางเมตรตรงหน้า “พื้นที่ตรงนี้จำกัด นายไปยืนตรงนั้น อีกเดี๋ยวไมค์จะยิง นายหลบให้พ้นแล้วกัน ฉันอยากจะเห็นว่าปฏิกิริยาของนายจะเร็วแค่ไหน แน่นอนถ้าหากนายหลบกระสุน 8 นัดในปืนของไมค์ได้หมด ฉันจะพิจารณาปล่อยนายไป เป็นไง?”

เมื่อเกาเฟยได้ฟังก็รู้ทันทีว่าแก๊งนี้ลูกเล่นเยอะ จะแก้แค้นทั้งทียังต้องมาเล่นเกมอีก

เรียกดูข้อมูลหลังบ้าน ค่าความว่องไวปัจจุบันของเกาเฟยอยู่ที่ 1.9 ด้วยระดับความคล่องตัวขนาดนี้ บางทีเขาอาจจะหลบกระสุนของไมค์ได้จริง ๆ ก็ได้

ดังนั้นเกาเฟยจึงส่ายหัว “ไม่ใช่ความคิดที่ดี ฉันไม่แนะนำให้เล่นเกม ถ้านายอยากฆ่าฉันก็รีบลงมือเถอะ ถ้าพวกนายทุกคนช่วยกันยิงคนละนัด ฉันก็ตายแล้วไม่ใช่เหรอ? จะมาเล่นกมเล่นเกมอะไร ถ้าเกิดฉันหนีรอดไปได้จะทำยังไง?”

ฟ็อกซ์ถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “นายนี่ก็คิดเผื่อพวกเราเหมือนกันนะ . . .”

“แน่นอน!” เกาเฟยพูดอย่างจริงใจ “รีบ ๆ ตัดสินใจ เร็วเข้า อย่าถ่วงเวลา ถ้ากำลังเสริม NYPD มาถึง แผนของพวกนายจะพังเอานะ”

“กำลังเสริม? นายเรียกกำลังเสริมด้วยเหรอ?” ฟ็อกซ์ถามอย่างระแวดระวัง

“ฉันไม่ได้เรียกเอง แต่ไม่ได้แปลว่า NYPD จะไม่ตามมาเจอเองนี่! ฐานที่มั่นของพวกนายออกแบบเหมือนบังเกอร์ขนาดนี้ ตำรวจดูก็รู้ว่ามีพิรุธ!” เกาเฟยเกลี้ยกล่อมอย่างขมขื่น

ฟ็อกซ์ไม่เห็น NYPD อยู่ในสายตาเลยสักนิด เขาอยู่ในบรูกลินมาหลายปี รู้จักขีดความสามารถของ NYPD เป็นอย่างดี “เหอะ บอกตามตรงนะ ด้วยอำนาจการยิงที่ฉันมีที่นี่ ต่อให้ NYPD มาแล้วจะทำไม? พูดอย่างไม่ถ่อมตัวเลยนะ ถ้าไม่ใช่หน่วย ESU ยกพลมาบุกป้อมปราการ ลำพังตำรวจไม่กี่นายอย่าหวังว่าจะบุกเข้ามาได้”

เกาเฟยหมดหนทางโดยสิ้นเชิง “สรุปคือพวกนายไม่คิดจะรีบฆ่าให้จบ ๆ ไป แต่แค่อยากเล่นเกมกับฉันใช่ไหม?”

ฟ็อกซ์ทำเสียงแบบวายร้าย “แน่นอน แกฆ่าพี่น้องฉันไปสองคน จะให้แกตายสบาย ๆ ได้ยังไง? ฉันจะให้แกทรมานก่อนตาย!”

พูดจบฟ็อกซ์ก็ดีดนิ้วเรียกไมค์หัวโล้น

“ไมค์ เตรียมตัว”

ลูกสมุนคนอื่นรีบหลีกทางให้เกาเฟย ไมค์แสยะยิ้มแล้วติดตั้งที่เก็บเสียงเข้ากับปืนพก

เกาเฟยเห็นแล้วแทบทรุด “พี่ชาย ติดไอ้นั่นทำไม? รู้ไหมว่าติดที่เก็บเสียงแล้วความเร็วกระสุนมันจะลดลงน่ะ?”

ไมค์แค่นเสียงเย็นชา “แล้วไง?”

เวลายิงปืนในเขตเมือง การติดที่เก็บเสียงเป็นเรื่องมาตรฐานอยู่แล้ว

เกาเฟยพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก “แล้วไงงั้นเหรอ? พี่ชาย ให้ฉันพูดตรง ๆ นะ ลำพังฝีมือห่วย ๆ ของนาย ไม่ติดที่เก็บเสียงก็ยังอาจจะฆ่าฉันไม่ได้เลย นี่นายจะออมมือให้ฉันซึ่ง ๆ หน้าเลยเหรอ? มีน้ำใจนักกีฬาหน่อยสิ!”