บทที่ 28: ของฉัน อย่าแตะต้อง

บทที่ 28: ของฉัน อย่าแตะต้อง

"โอเค งั้นเดี๋ยวฉันลองดู"

เมื่อเห็นว่าของบนรถถูกขนย้ายไปเกือบหมดแล้ว เซี่ยโหวจินจึงกระโดดขึ้นไปนั่งบนฝากระโปรงรถ ใช้ทักษะ 'ดาบทองคำไร้ขอบเขต' สังหารซอมบี้ไปพลางๆ

เดิมทีเขาเป็นหมอ จึงถนัดที่จะประยุกต์ใช้พลังพิเศษให้กลายเป็นเหมือนมีดผ่าตัดที่เฉียบคม

"ตรงนี้มีร้านขายของทานเล่น มีเนื้อตากแห้งกับผลไม้ด้วย ทุกคนรีบเข้ามาเร็ว"

'จางเหมิง' วิ่งไปที่หน้าร้าน หันหลังกลับไปตะโกนเรียกเพื่อนร่วมทีมอีกสิบชีวิตที่ตามมา เธอเป็นผู้มีพลังสายความเร็ว จึงมักรับหน้าที่ลาดตระเวนล่วงหน้าเสมอ

กู้หนานเหยียนและเซี่ยโหวจินมองตามเสียงไป

อ้อ... ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ 'หน้าคุ้นๆ' ที่เพิ่งเจอในห้างเซิ่งเย่าเมื่อวานนี้เอง

เซี่ยโหวจินหัวเราะในลำคอ "บอกเลยนะ พวกนี้ติดใจการปล้นของชาวบ้านไปแล้วจริงๆ เราอุตส่าห์เคลียร์ซอมบี้ให้ พวกมันก็โผล่มาเสียบตลอด"

จางเหมิงไม่มีทีท่าเขินอายแม้แต่น้อย "ตอนนี้วันสิ้นโลกแล้ว ใครมือไวก็ได้ของไปสิ อีกอย่าง... ร้านพวกนี้คงไม่ใช่สมบัติของตระกูลนายแล้วมั้ง?"

เมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมทีมตามมาจนเหลือระยะห่างแค่สามเมตร จางเหมิงก็ไม่รอช้า ยกเท้าเตรียมจะถีบประตูร้านเข้าไป

ของในร้านนี้มีแต่ของแพงๆ ที่เมื่อก่อนเธอไม่มีปัญญาซื้อ แต่ในวันสิ้นโลกแบบนี้ เธอไม่ต้องเสียเงินสักแดงเดียว ย่อมอยากจะกินให้หนำใจ

กู้หนานเหยียนปรายตามองเธอ แววตาเย็นเยียบยะเยือก เขาคว้ามีดทหารที่ยังเปรอะเปื้อนเลือดและเศษเนื้อซอมบี้ ปาออกไปทันที

ฉึก!

มีดปักลงบนพื้นห่างจากปลายเท้าของจางเหมิงเพียงสิบเซนติเมตร หญิงสาวตัวสั่นเทิ้ม แข้งขาอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงกับพื้น

เซี่ยโหวจินที่กำลังใช้พลังพิเศษสู้กับซอมบี้อยู่ เห็นฉากนี้เข้าถึงกับมือสั่นจนโจมตีพลาดเป้า

เซี่ยโหวจินคิดในใจ: สมแล้วที่เป็นปีศาจร้าย จะมาหลงลืมธาตุแท้ของหมอนี่เพราะเห็นทำตัวดีมาสองสามวันไม่ได้จริงๆ

"ขอโทษด้วยครับ เพื่อนร่วมทีมผมใจร้อนไปหน่อย ไม่ทันระวังตัว โปรดให้อภัยด้วยครับ" เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี 'มู่เสวียน' รีบก้าวออกมาขอโทษขอโพยทั้งสองคน

เขาเดินเข้าไปพยุงจางเหมิงให้ลุกขึ้น

มู่เสวียนในชุดเชิ้ตขาวดูสะอาดสะอ้านท่ามกลางวันสิ้นโลก ลุคเหมือนรุ่นพี่มหาลัยที่สาวๆ ตามกรี๊ด

แต่กู้หนานเหยียนกลับรู้สึกไม่ถูกชะตากับหมอนี่อย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ได้ตาบอดจนมองไม่เห็นสายตาที่หมอนี่ใช้มองซุ่ยซุ่ย มันเต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างปิดไม่มิด

กู้หนานเหยียนไม่ตอบรับคำขอโทษ แต่ใช้พลังสายฟ้าฟาดใส่ซอมบี้ที่เดินผ่านมาจนร่างระเบิดเป็นจุน ต่างจากก่อนหน้านี้ที่เขาแค่ตัดหัวพวกมันทิ้งเฉยๆ

เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ "อย่าแตะต้องของของฉัน"

มู่เสวียน จางเหมิง และคนอื่นๆ ตะลึงงันกับการกระทำนั้น ในช่วงสองวันที่ผ่านมาพวกเขาเจอผู้มีพลังพิเศษมาพอสมควร และมู่เสวียนก็นับว่าเป็นคนเก่งกาจลำดับต้นๆ

แต่พวกเขาไม่เคยเห็นใครฆ่าซอมบี้ได้ง่ายดายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปากขนาดนี้มาก่อน

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้าพูดอะไร มู่เสวียนในฐานะหัวหน้าทีมจำต้องออกหน้า "ขอโทษครับ เพื่อนเราทำอะไรวู่วามโดยไม่ดูตาม้าตาเรือจริงๆ เราจะไม่เข้าไปยุ่งกับร้านนี้ครับ"

เขามองเข้าไปด้านใน เห็นร้านรวงอีกมากมายที่ยังไม่มีร่องรอยการรื้อค้น จึงเอ่ยถามหยั่งเชิง "ถ้าอย่างนั้น ขอถามได้ไหมครับว่าร้านที่พวกคุณยังไม่ได้เคลียร์ เราเข้าไปได้ไหม?"

"ตามสบาย" กู้หนานเหยียนตอบเสียงเย็นชา

"วันนี้ผมไม่เห็น 'ลั่วลั่ว' เลย" มู่เสวียนถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณคงเป็นพี่ชายของลั่วลั่วสินะครับ รบกวนฝากความคิดถึงไปให้เธอด้วยนะครับ"

เซี่ยโหวจินที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำหน้าเหมือนกำลังดูละครฉากเด็ด น่าสนใจแฮะ หมอนี่มันลูกวัวไม่กลัวเสือชัดๆ

"จริงสิครับ รบกวนฝากของสิ่งนี้ให้ลั่วลั่วแทนผมหน่อยได้ไหมครับ?" มู่เสวียนยื่นกล่องใสใบหนึ่งมาให้ ภายในมีสร้อยเพชรเส้นงาม

"ลั่วลั่วไม่ใช่ชื่อที่คุณจะเรียกได้" กู้หนานเหยียนสะกดกลั้นความอยากจะย่างสดหมอนี่ให้เป็นตอตะโก เพราะกลัวว่าซุ่ยซุ่ยจะไม่สบายใจ

"อีกอย่าง ซุ่ยซุ่ยเป็นภรรยาผม เราจดทะเบียนสมรสกันถูกต้องตามกฎหมาย" กู้หนานเหยียนแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนโดยไม่ปิดบัง

ใบหน้าของมู่เสวียนแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ยังคงฝืนยิ้มอ่อนโยน "ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ รบกวนฝากให้คุณลั่วด้วย นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ผมเคยสัญญากับเธอไว้"

คราวนี้เซี่ยโหวจินกลั้นขำไม่ไหวจริงๆ "ถ้านายจะให้ของขวัญ อย่างน้อยก็ให้มันดูจริงใจหน่อยได้ไหม? นี่มันวันสิ้นโลกแล้วนะ สร้อยเพชรแบบนี้หาได้เกลื่อนกลาดตามพื้นถนน"

เขาหัวเราะในลำคอก่อนพูดต่อ "อีกอย่าง ท่านประธานกู้ของเราซื้อเพชรนิลจินดาให้ซุ่ยซุ่ยไม่รู้กี่ตันแล้ว เอาไปถมห้องซุ่ยซุ่ยได้สบายๆ นายบอกว่านี่เป็นของขวัญที่สัญญาไว้เหรอ? อย่าขายขี้หน้าเลย พูดเหมือนซุ่ยซุ่ยไปขอให้นายซื้อให้อย่างนั้นแหละ"

คำพูดของเซี่ยโหวจินแทงใจดำมู่เสวียนเข้าอย่างจัง ทำให้เขารู้สึกด้อยค่าขึ้นมาลึกๆ รอยยิ้มสุภาพบนหน้าแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่

เพื่อนร่วมทีมด้านหลังกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับกลุ่มของกู้หนานเหยียน จึงรีบเตือน "กัปตันครับ เรารีบไปเก็บเสบียงกันเถอะ อยู่นานกว่านี้จะอันตรายนะครับ"

"ใช่ๆ รีบไปเถอะ"

"ลั่วลั่วแต่งงานแล้ว นายจะให้ของขวัญวันเกิดตอนนี้มันก็ดูไม่เหมาะสมนะ"

เมื่อเห็นทุกคนช่วยหาทางลงให้ มู่เสวียนจึงยอมถอย เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้ยังเทียบชั้นกับผู้ชายคนนั้นไม่ได้

"เป็นความผิดพลาดของผมเอง ขอโทษที่รบกวนครับ" พูดจบมู่เสวียนก็นำทีมเดินลึกเข้าไปในย่านการค้า

ก่อนไป เขาหันกลับมามองกู้หนานเหยียน แอบสาบานในใจว่าเขาจะต้องสร้างชื่อให้ยิ่งใหญ่ในโลกยุคใหม่นี้ให้ได้

เขารู้สึกจริงๆ ว่าการมาถึงของวันสิ้นโลกเป็นเรื่องดี ราวกับทุกคนได้กลับมายืนที่จุดเริ่มต้นเดียวกัน และเขามั่นใจว่าเขาจะไม่ด้อยไปกว่าใครหน้าไหนทั้งนั้น

หลังจากกู้หนานเหยียนและพรรคพวกเคลียร์ของในร้านเสร็จ พวกเขาก็ถอนตัวออกมาโดยไม่คิดจะลุยเข้าไปลึกกว่าเดิม

ก่อนออกมา เขาค้นร้านขนมนั้นอย่างละเอียด เพราะจำได้ว่าซุ่ยซุ่ยชอบกินของร้านนี้

บนรถ เซี่ยโหวจินถามขึ้น "ก่อนมาเราไม่ได้กะจะลุยเข้าไปข้างในหรอกเหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนแผนย้ายไปถนนอื่นล่ะ?"

"ขืนเรายังอยู่ตรงนั้น ก็เท่ากับเราเคลียร์เส้นทางหนีทีไล่ให้พวกมันฟรีๆ น่ะสิ" กู้หนานเหยียนอธิบายอย่างอารมณ์ดี

"นายนี่มันร้ายกาจจริงๆ แย่งหน่อไม้ชาวบ้านกินหมดป่า ถ้าเราโดนซอมบี้ขนาบข้างขึ้นมาจะทำไง ซวยตายเลย"

กลุ่มของพวกเขายังคงตระเวนเก็บของตามร้านรวงริมถนนไฮเวย์ แต่เมื่อแดดเริ่มแรงขึ้น กู้หนานเหยียนก็ตัดสินใจสั่งถอนกำลัง

สองวันมานี้พวกเขาโกยของมาได้เยอะพอสมควร เพียงพอให้ใช้ชีวิตไปได้อีกสักพัก ไหนจะเมื่อคืนที่ไปขนเสบียงจากท่าเรือมาอีกเพียบ

อีกไม่กี่วันข้างหน้า เขาตั้งใจจะให้ทุกคนเน้นฝึกฝนเพิ่มความแข็งแกร่ง ก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงเกียวโต

ขณะที่ทุกคนกำลังจะก้าวขึ้นรถ ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาทางพวกเขา ตามหลังมาด้วยชายฉกรรจ์ชุดดำหน้าตาเหี้ยมเกรียมสี่ห้าคน

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วยครับ!" สองคนที่วิ่งหนีตายตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

"ไปกันเถอะ" กู้หนานเหยียนปรายตามองแวบหนึ่งแล้วเมินหน้าหนี

"เดี๋ยวก่อนอาเหยียน สองคนนั้นหน้าคุ้นๆ นะ ผู้หญิงที่วิ่งนำมานั่น... เพื่อนสนิทซุ่ยซุ่ยไม่ใช่เหรอ?" เซี่ยโหวจินชะงัก มือยังจับประตูรถค้างอยู่