บทที่ 14 ความสงบสุขครั้งสุดท้าย

บทที่ 14 ความสงบสุขครั้งสุดท้าย

"คุณพ่อคะ" ลั่วซุ่ยซุ่ยเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา

เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจและขอบตาที่แดงระเรื่อของลูกสาว ลั่วเหวินเย่าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะเธอเบาๆ ก่อนจะยอมโอนอ่อนผ่อนตาม "ก็ได้ ถ้าลูกไม่อยากไปกับพ่อ ก็ไม่ต้องไป"

"ขอบคุณค่ะพ่อ" ลั่วซุ่ยซุ่ยเผยรอยยิ้มออกมา

ลั่วเหวินเย่ากระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ลูกต้องสัญญากับพ่อนะ ว่าจะเชื่อฟังพี่หนานเยี่ยน ห้ามใจร้อน ห้ามทำตัวเหลวไหล และห้ามทำอะไรโดยพลการเด็ดขาด"

ลั่วซุ่ยซุ่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น จากนั้นจึงยื่นกำไลข้อมือวงหนึ่งให้เขา "นี่คือกำไลสื่อสาร 'ไลท์เบรน' แบบคู่ค่ะ มันเชื่อมต่อกันได้แม้ในที่ที่ไม่มีไฟฟ้าหรือสัญญาณ หนูจะใช้สิ่งนี้ติดต่อเพื่อบอกพ่อกับแม่ว่าหนูปลอดภัยดี"

พูดจบ เธอก็ถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อสาธิตวิธีการใช้ให้ลั่วเหวินเย่าดู ลั่วซุ่ยซุ่ยหันข้าง กดปุ่มเปิดการทำงาน ทันใดนั้นภาพโฮโลแกรมเต็มตัวของลั่วเหวินเย่าก็ปรากฏขึ้นห่างออกไปสองเมตร เมื่อเขาขยับตัว ภาพฉายนั้นก็ขยับตามไปด้วยราวกับกระจกเงา

เธอเพิ่งแลกของชิ้นนี้มาจากทอดด์ โดยหวังว่าจะใช้มันเกลี้ยกล่อมให้พ่อยอมตกลงตามคำขอของเธอ ส่วนหูเทียนเองก็เพิ่งส่งหินผลึกน้ำแข็งมาให้เธออีกสองพันก้อน ซึ่งลั่วซุ่ยซุ่ยแบ่งให้พ่อไปครึ่งหนึ่ง และเก็บไว้เองอีกหนึ่งพันก้อน

"ฉลาดจริงๆ ลูกพ่อ ระวังตัวด้วยนะ ไม่ว่าจะทำอะไร"

วันรุ่งขึ้น ลั่วซุ่ยซุ่ยและกู้หนานเยี่ยนไปส่งลั่วเหวินเย่าที่สนามบิน

ในช่วงบ่าย ลั่วซุ่ยซุ่ยได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทอย่าง 'เจียงเถียนเถียน' ชวนออกไปช้อปปิ้งด้วยกัน ลั่วซุ่ยซุ่ยไม่ได้ปฏิเสธ เพราะในบัตรที่คุณพ่อให้มาคราวที่แล้วยังมีเงินเหลืออยู่อีกตั้งห้าหกร้อยล้านหยวน

เธอคิดว่าจะลองเกลี้ยกล่อมให้เจียงเถียนเถียนซื้อเสบียงตุนไว้บ้าง เพื่อที่ว่าเมื่อวันสิ้นโลกมาถึง... อย่างน้อยในช่วงแรกเพื่อนของเธอจะได้ไม่ลำบากเกินไป

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้วางแผนที่จะบอกความจริงตรงๆ แม้ว่าพวกเธอจะเป็นเพื่อนรักกัน แต่คนระดับพวกเธอย่อมมีครอบครัวใหญ่หนุนหลัง เธอไม่สามารถรับประกันได้ว่าหากบอกเจียงเถียนเถียนไปแล้ว จะมีแค่เพื่อนของเธอคนเดียวที่รู้เรื่องนี้

ต่อให้เจียงเถียนเถียนจะเก็บความลับเก่งแค่ไหน แต่ถ้าจู่ๆ เธอลุกขึ้นมาตุนของยกใหญ่หลังจากรู้เรื่อง คนในครอบครัวเจียงก็ต้องสังเกตเห็นความผิดปกติอยู่ดี

ทั้งสองนัดเจอกันที่ 'เซิ่งเย่าเวิลด์' ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก

ลั่วซุ่ยซุ่ยสวมกระโปรงทรงทิวลิปสีฟ้าอ่อนคลุมทับด้วยผ้าทูลบางเบา เนื่องจากอากาศเริ่มร้อนขึ้น เธอจึงรวบผมดัดลอนขึ้นเป็นมวย ประดับด้วยสร้อยคอและต่างหูไข่มุก ขับเน้นให้เธอดูมีเสน่ห์และงดงามจับตา

ทันทีที่เจียงเถียนเถียนเห็นเธอ ก็รีบปรี่เข้ามาทักทาย

"หลังจากสอบป้องกันวิทยานิพนธ์เสร็จ เธอก็ไม่กลับไปที่มหาวิทยาลัยเลย ฉันหาตัวเธอไม่เจอสักที่ จนกระทั่งมาเห็นข่าวเธอขอหมั้นท่านประธานกู้นั่นแหละ นึกว่าจะได้ชวนออกมาเที่ยว ที่ไหนได้พวกเธอสองคนดันบินไปสวีทกันที่ต่างประเทศซะงั้น"

"ตอนนี้ฉันว่างแล้วไง วันนี้จะพาเธอเดินเที่ยวให้หนำใจเลย" ลั่วซุ่ยซุ่ยยิ้ม ใบหน้าสวยหวานของเธอดูเปล่งปลั่งสดใส

วันนี้เธอตั้งใจจะมาเหมาของล็อตใหญ่ เพราะอีกไม่กี่วันของพวกนี้ก็คงไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินซื้อแล้ว ต่อให้มีใครสังเกตเห็น กู้หนานเยี่ยนก็บอกไว้แล้วว่าพวกเขาจะย้ายไปที่วิลล่าอื่นก่อนวันสิ้นโลก ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาวุ่นวาย

จากนั้น เจียงเถียนเถียนก็ได้ประจักษ์กับคำว่า 'ช้อปแหลก' ของลั่วซุ่ยซุ่ย เธอซื้อเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า และแม้กระทั่งหมวกจำนวนมหาศาลจากทุกร้านที่เดินเข้าไป เรียกได้ว่าเธอเหมาสินค้าไปถึงหนึ่งในสามของร้าน รูดบัตรปรื๊ดแล้วสั่งให้ไปส่งที่วิลล่าตระกูลลั่วทันที

หลังจากเดินกวาดสินค้าโซนแฟชั่นตั้งแต่ชั้นสองยันชั้นหกจนหนำใจ ลั่วซุ่ยซุ่ยก็ยังต้องการจะขึ้นไปชั้นบนต่อ

เจียงเถียนเถียนรีบคว้าแขนเธอไว้ "ซุ่ยซุ่ย ชั้นบนเป็นโซนอาหารกับขนมนะ"

"ฉันรู้น่า ช่วงนี้อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ ฉันไม่อยากออกไปข้างนอกบ่อยๆ เลยกะว่าจะซื้อขนมไปตุนไว้หน่อย" ลั่วซุ่ยซุ่ยตอบเสียงนุ่ม

"ที่เธอพูดมาก็มีเหตุผล งั้นฉันซื้อด้วยดีกว่า"

ลั่วซุ่ยซุ่ยเดินไปตามทางและกวาดซื้อสินค้าประมาณหนึ่งในสามจากเกือบทุกร้านที่เข้าตา ส่วนเจียงเถียนเถียนที่ตอนแรกกะว่าจะซื้อแค่นิดหน่อย ก็โดนลั่วซุ่ยซุ่ยป้ายยาจนซื้อตามไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ขณะที่ทั้งสองเดินออกมาจากเซิ่งเย่าเวิลด์ เจียงเถียนเถียนก็แสร้งทำท่ากุมอกด้วยความปวดร้าวและโอดครวญ "ซุ่ยซุ่ย เงินห้าสิบล้านที่ฉันอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาตั้งนาน ตอนนี้เหลือติดตัวอยู่แค่แสนเดียวเอง ผลาญเงินขนาดนี้ วินาทีต่อไปฉันคงต้องไปขอทานแล้วมั้ง"

แค่ค่าขนมพวกนั้นเธอก็หมดไปตั้งยี่สิบล้านแล้ว!

ลั่วซุ่ยซุ่ยแตะจมูกแก้เก้อ แม้ตอนนี้เพื่อนจะรู้สึกกระเป๋าฉีก แต่เธอเดาว่าอีกไม่นานเจียงเถียนเถียนจะต้องดีใจแน่ๆ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปฯ ซูเปอร์มาร์เก็ตท้องถิ่น แล้วกดสั่งข้าวสารสิบกระสอบให้ไปส่งที่บ้านตระกูลเจียง "ไม่ต้องเศร้าไป ฉันซื้อข้าวสารให้เธอสิบกระสอบแล้ว รับรองไม่ปล่อยให้เธอต้องไปขอทานหรอก เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง"

"ซุ่ยซุ่ย เลิกล้อฉันเล่นได้แล้วน่า"

"โอเคๆ แต่ฉันกดสั่งให้เธอไปแล้วจริงๆ นะ ของกำลังไปส่ง"

"งั้นเดี๋ยวฉันโอนเงินคืนให้นะ"

ลั่วซุ่ยซุ่ยส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ถ้าเกรงใจจริงๆ ก็เลี้ยงกาแฟฉันสักแก้วสิ"

เจียงเถียนเถียนจูงมือเธอเดินไปทางร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ใกล้ๆ "มาสิ เดี๋ยวฉันเลี้ยงน้ำชายามบ่ายเอง"

พวกเธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องข้าวสารสิบกระสอบนั้นมากนัก คิดว่าเป็นเพียงการหยอกล้อตามประสาพี่น้องคู่ซี้

แต่ทานไปได้แค่ครึ่งทาง 'มารผจญ' ก็โผล่มา

มู่หลานยิ้มเยาะอย่างท้าทาย "อ้าว คุณหนูลั่ว ไหนบอกว่าจะถอนตัวจากการร่วมทุนกับตระกูลมู่ไงคะ ดีแต่ปากนี่นา ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย"

ลั่วซุ่ยซุ่ยเงยหน้าขึ้นมองหล่อนด้วยแววตาเย็นชา เธอนึกขึ้นได้ว่าพ่อขึ้นเครื่องตอนเก้าโมงเช้า ตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว น่าจะถึงที่หมายพอดี เธอจึงกดโทรศัพท์หาพ่อทันที

เมื่อปลายสายรับ ลั่วซุ่ยซุ่ยก็เข้าประเด็น "พ่อคะ หนูต้องการให้เฉิงเย่ากรุ๊ปถอนการลงทุนออกจากตระกูลมู่ค่ะ"

ลั่วเหวินเย่ากำลังสงสัยว่าทำไมจู่ๆ ลูกสาวถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา แต่เขาก็ได้ยินเสียงแทรกเข้ามาจากปลายสายฝั่งลูกสาว

"ลั่วซุ่ยซุ่ย! แกกล้าดียังไง!"

ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว เป็นมู่หลานจากตระกูลฝั่งภรรยาที่กำลังข่มขู่ซุ่ยซุ่ยของเขา เขาจะไม่ทนอีกต่อไป

"ได้สิซุ่ยซุ่ย พ่อจะจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบ เขาก็วางสายและโทรหาท่านรองประธานเพื่อสั่งถอนการลงทุนทันที จากนั้นก็ต่อสายตรงถึง 'มู่เหล่ย' เพื่ออธิบายเหตุผลในการถอนหุ้น และฝากให้เขาดูแลลูกสาวตัวเองให้ดีหน่อย

เพียงสองนาทีต่อมา มู่หลานก็ได้รับสายจากพ่อของเธอที่ตะคอกมาตามสายเสียงดังลั่น "มู่หลาน! แกทำบ้าอะไรลงไป! ชีวิตสุขสบายเกินไปใช่ไหมฮะ!"

"คุณพ่อคะ คือหนู..."

"ไม่ต้องมา 'หนู' รีบส่งโทรศัพท์ให้ซุ่ยซุ่ยเดี๋ยวนี้ แล้วขอโทษเธอซะ!"

หลังจากวางสาย มู่หลานมองลั่วซุ่ยซุ่ยอย่างอึกอัก "ซุ่ยซุ่ย... ฉันขอโทษ เธอยกโทษให้ฉันได้ไหม?"

ลั่วซุ่ยซุ่ยเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแล้วตอบกลับอย่างเกียจคร้าน "ไม่ค่ะ"

มู่หลานรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ทุกคนในร้านต่างจ้องมองมาที่เธอ ทำให้เธอทนไม่ไหวต้องทิ้งหญิงสาวอีกคนที่มาด้วยกันแล้ววิ่งหนีออกไป

ลั่วซุ่ยซุ่ยปรายตามองคนที่ถูกทิ้งไว้ แล้วโบกมือไล่อย่างรวดเร็ว "ฉันไม่เกี่ยวกับหล่อนนะ" ก่อนจะเดินออกมาเช่นกัน

หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ ลั่วซุ่ยซุ่ยคิดว่ารสชาติอาหารร้านนี้ใช้ได้ เลยสั่งกลับบ้านอีกสิบชุด ตอนที่เธอกับเจียงเถียนเถียนเดินออกมา พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว แต่บรรยากาศยังคงอบอ้าวอยู่

เมื่อเห็นร้านข้างๆ ขายไอศกรีมฮาเก้น-ดาส เธอเลยเข้าไปเหมาตู้แช่แข็งกลับบ้านมาสองตู้

ค่ำวันนั้น ลั่วซุ่ยซุ่ยนั่งอยู่ในห้องดูหนังบนชั้นดาดฟ้า และใช้ไลท์เบรนติดต่อบอกพ่อกับแม่ว่าเธอปลอดภัยดี

จากนั้นเธอก็หยิบ 'ไข่สีแดง' ที่ซื้อมาจากจัตุรัสการค้าคราวก่อนออกมาพิจารณา หลังครุ่นคิดครู่หนึ่ง เธอก็กัดนิ้วตัวเองและหยดเลือดลงไปบนเปลือกไข่

แต่ผ่านไปพักใหญ่ ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้น

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออก กู้หนานเยี่ยนเดินเข้ามาเห็นมือของเธอที่กำลังมีเลือดหยดไหล

"ซุ่ยซุ่ย!" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและร้อนรน

นับตั้งแต่กลับมาจากต่างประเทศ เขาก็ย้ายเข้ามาพักอยู่ที่ห้องรับรองแขกของตระกูลลั่ว เพื่อคอยดูแลความปลอดภัยให้เธอ