บทที่ 6 ผู้ค้าข้ามมิติระดับ 1
บทที่ 6 ผู้ค้าข้ามมิติระดับ 1
บทที่ 6 ผู้ค้าข้ามมิติระดับ 1
ทุกคนต่างเฝ้ามองดูเหตุการณ์อย่างเงียบเชียบ
กู้หยวนหมิงหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต บรรพบุรุษเคยกล่าวไว้ว่าจี้หยกสองชิ้นนี้เดิมทีคือหมากสองเม็ด สีดำหนึ่งและสีขาวหนึ่ง นี่จึงเป็นที่มาว่าทำไมองค์กรลับของตระกูลกู้ถึงมีชื่อว่า 'ซิงหลัว'
"ดารารายล้อมเต็มท้องฟ้า" จงเป็นผู้เดินหมาก อย่าตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครเชิด
ผ่านไปครู่ใหญ่ รูปลักษณ์มังกรเรียบง่ายก็ปรากฏขึ้นบนจี้หยก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งหายเข้าไปในหัวใจของชายหนุ่ม กู้นานหยานค่อยๆ ลืมตาขึ้นและเอ่ยว่า
"มีมิติอยู่จริงๆ ครับ ข้างในมีภูเขา มีน้ำ มีพื้นดิน และกระท่อมไม้หลังเล็กๆ ข้างกระท่อมมีโกดังเก็บของ ซึ่งพื้นที่ในโกดังถูกพับซ้อนกันอยู่ ทำให้มีขนาดกว้างใหญ่มาก"
กู้หยวนหมิงหมุนลูกวอลนัทในมือ รอยยิ้มพาดผ่านดวงตาที่ฝ้าฟางแต่ยังคงแฝงความเฉลียวฉลาด "ไม่เลวเลย ในเมื่อพื้นที่เพาะปลูกอยู่ในมืออาหยาน ก็ให้เขาไปทำไร่ไถนาซะ ซุ่ยซุ่ยหลานรักของปู่ไม่ควรต้องมาทำงานหนักแบบนี้"
กู้นานหยาน: "..." พูดถึงหลานชายตัวเองแบบนี้ก็ได้เหรอ? แถมยังดูสะใจชอบกล
เมื่อเห็นว่าหลานชายไม่ตอบโต้ กู้หยวนหมิงจึงปาปากกาใส่เขา "ทำไม ปู่พูดผิดตรงไหน?"
"ระวังหน่อยครับ ปากกาด้ามนี้ราคาเป็นล้าน ผมหาเงินมาไม่ง่ายนะ" กู้นานหยานรับปากกาไว้ได้ทันก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ "ปู่พูดถูกแล้วครับ"
จากนั้นเขาก็หันไปมองลั่วซุ่ยซุ่ยด้วยสายตามีความหมาย "ผมเองก็ตัดใจให้ซุ่ยซุ่ยไปทำไร่ไถนาไม่ได้เหมือนกัน"
ลั่วซุ่ยซุ่ยรู้สึกเหมือนลูกกวางที่ถูกหมาป่าจ้องตะครุบเหยื่อ ใบหูของเธอร้อนผ่าวจนต้องหลุบตาลงต่ำด้วยความขัดเขิน
ลั่วเหวินเหยา: "..." หมอนี่กล้ามาหว่านเสน่ห์ใส่ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนต่อหน้าต่อตาเขาเลยเรอะ แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
แม้ว่าเขาจะค่อนข้างเห็นด้วยที่ซุ่ยซุ่ยกับกู้นานหยานจะลงเอยกัน เพราะชายหนุ่มที่เพียบพร้อมอย่างกู้นานหยานนั้นหาตัวจับยากในเมืองไห่เฉิง หรือแม้แต่ในระดับประเทศก็ตาม
แต่สัญชาตญาณคนเป็นพ่อ ย่อมต้องตั้งแง่กับผู้ชายที่มาเกาะแกะลูกสาวเป็นธรรมดา
ไม่นานนัก ลั่วเหวินเหยาก็ขอตัวลา "คุณลุงกู้ วันนี้พวกเราขอตัวก่อนนะครับ ซุ่ยซุ่ยกำลังเป็นหวัด ผมอยากให้แกกลับไปพักผ่อน"
กู้หยวนหมิงพยักหน้า "ได้ กลับไปคิดทบทวนกันให้ดีว่าจะรับมือกับเรื่องนี้ต่อไปยังไง"
หลังจากสองพ่อลูกกลับไปแล้ว กู้หยวนหมิงก็หันมามองหลานชายที่เอาแต่จ้องมองประตูตาละห้อย พร้อมกับบ่นอย่างระอา "แกช่วยเร่งมือหน่อยไม่ได้หรือไง? ฉันหมั้นหมายให้แกตั้งแต่เด็กจนป่านนี้ แกยังพาหลานสะใภ้เข้าบ้านไม่ได้สักที"
"ไม่ต้องรีบครับ ผมรู้ว่าต้องทำยังไง" กู้นานหยานตอบเสียงเรียบ แต่หนักแน่น
คืนนั้น ในห้วงนิทรา...
กู้นานหยานฝันเห็นลั่วซุ่ยซุ่ย ร่างกายที่บอบบางและนุ่มนิ่มของเธอกำลังสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอดเขา ผิวขาวดุจหิมะเจือสีชมพูระเรื่อชวนให้หลงใหล
ดวงตาของเธอแดงก่ำ เหมือนตอนที่เขาเห็นเธอที่โรงพยาบาลในวันนี้
"ซุ่ยซุ่ย..." เสียงพึมพำแผ่วเบาดังขึ้นในห้องที่ว่างเปล่า
กู้นานหยานสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เขามองแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา พลางนวดขมับด้วยความหงุดหงิด
ทำไมต้องมาตื่นเอาตอนสำคัญด้วยนะ?
เขาอยากจะจับเธอแต่งงาน แล้ว 'รังแก' เธอให้หนำใจเสียเดี๋ยวนี้เลย
เช้าวันรุ่งขึ้น ลั่วซุ่ยซุ่ยตื่นขึ้นมาตรวจสอบยอดขายในตู้โชว์สินค้า
สินค้าขายออกไปได้ครึ่งหนึ่ง ทำให้มีรายได้รวม 2,650 เหรียญมิติ เมื่อรวมกับทุนเดิม 10 เหรียญ ตอนนี้เธอมีทั้งหมด 2,660 เหรียญมิติ
และจากการทำธุรกรรมสำเร็จ 300 ครั้ง ทำให้เธอได้รับคะแนน 300 แต้ม
ลั่วซุ่ยซุ่ยร้องเรียกจ้วนจ้วนด้วยความตื่นเต้น "จ้วนจ้วน ฉันอัปเกรดเลเวลได้หรือยัง?"
【ได้ครับ ขอแสดงความยินดีที่โฮสต์เลื่อนขั้นเป็น 'ผู้ค้าข้ามมิติระดับ 1' ปัจจุบันโฮสต์มีคะแนนคงเหลือ 200 แต้ม】
【โฮสต์ต้องการติดต่อผู้ค้าข้ามมิติรายอื่นเพื่อทำการซื้อขายส่วนตัวหรือไม่?】
【คำเตือน: การซื้อขายผ่านแชทส่วนตัวจะเป็นช่องทางถาวร แต่เพื่อความสมดุล โฮสต์ไม่สามารถเลือกผู้เล่นที่อยู่ในมิติระดับสูงกว่า หรือมีระดับผู้ค้าสูงกว่าตนเองได้】
"หมายความว่าฉันสามารถติดต่อกับคนที่อยู่ในมิติระดับ 2 ลงไปได้เท่านั้นใช่ไหม? ถ้าฉันอยากแชทส่วนตัวกับพ่อค้าในมิติอินเตอร์สเตลลาร์ระดับ 4 ฉันก็ต้องเป็นผู้ค้าระดับ 4 ก่อนงั้นสิ?"
【ถูกต้องครับ】
ลั่วซุ่ยซุ่ยพยักหน้า เธอไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไร แม้จะแชทส่วนตัวไม่ได้ แต่เธอก็ยังสามารถซื้อของผ่านตู้โชว์สินค้าและลานประมูลสินค้าได้เดือนละ 2 วัน
"จ้วนจ้วน ตอนนี้ฉันยังไม่แชทส่วนตัวนะ เอาไว้ก่อน"
วันนี้แม่กำลังจะกลับมาบ้าน... พร้อมกับซูหว่านหว่าน
ช่วงเที่ยง ลั่วซุ่ยซุ่ยนั่งอยู่ในห้องนอน จ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องนั่งเล่นผ่านหน้าจอแล็ปท็อป
พ่อบอกว่าไม่อยากให้ซูหว่านหว่านเห็นหน้าเธอ เพราะไม่รับประกันว่าทุกอย่างจะราบรื่น ที่สำคัญพ่อต้องการใช้เธอเป็นข้ออ้างเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของแม่ให้ห่างจากซูหว่านหว่านอย่างเป็นธรรมชาติ
ซูหว่านหว่านเดินตามมู่หรงเข้ามา ภายในใจลอบถอนหายใจด้วยความทึ่งเมื่อเห็นการตกแต่งที่หรูหราอลังการของตระกูลลั่ว และแถวของคนรับใช้ที่ยืนต้อนรับอยู่หน้าประตู
"ตระกูลลั่วนี่รวยมหาศาลจริงๆ"
【ด้วยสถานะทายาทของตระกูลลั่ว โฮสต์จะสามารถรวบรวมทรัพยากรได้จำนวนมหาศาล】
"ฉันเข้าใจแล้ว แต่ระบบ... ทำไมตอนแรกแกถึงให้ฉันเลือกตระกูลลั่วล่ะ?"
ซูหว่านหว่านสงสัยมาตลอด เพราะตัวเลือกแรกของเธอคือ 'เมืองหลวง' เมืองที่ใครๆ ต่างเรียกว่านครแห่งเวทมนตร์ สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่มีอำนาจและอิทธิพล
【จากการวิเคราะห์โปรแกรมของระบบ นี่คือวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการเข้าถึงเป้าหมายหลัก โฮสต์ควรเร่งดำเนินการ ตัวละครอื่นไม่ควรชักช้า】
"เข้าใจแล้วน่า ระบบ" น้ำเสียงของซูหว่านหว่านฟังดูร่าเริงขึ้น
เธอรู้ว่าระบบทำไปเพื่อผลประโยชน์ของเธอ เพื่อให้มั่นใจว่าคนที่เธอจะเข้าไปจีบนั้นล้วนเป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จในแวดวงของตน แต้มก่อนหน้านี้ที่เธอได้มา ก็มาจากการตามจีบรุ่นพี่ที่เพิ่งกลับจากเรียนต่อต่างประเทศ
น่าเสียดายที่เขาให้แต้มไม่เยอะ ระบบบอกว่าเป็นเพราะระดับความยากของเขาไม่สูง และความสำเร็จของเขาก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนัก
ลั่วเหวินเหยารีบเข้าไปต้อนรับทันทีที่เห็นมู่หรง
มู่หรงสวมชุดกระโปรงสีฟ้าและกำไลหยก เครื่องหน้าของเธงดงามหมดจด บุคลิกดูสง่างามทว่าแฝงความเฉียบขาด
เธอกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนเอ่ยถาม "ซุ่ยซุ่ยล่ะคะ?"
ลั่วเหวินเหยาทำสีหน้าลำบากใจ "ซุ่ยซุ่ยกำลังอาละวาดอยู่ข้างบนน่ะ ลูกไม่อยากเห็นหน้าผมเลย หรงเอ๋อร์ คุณช่วยขึ้นไปกล่อมลูกหน่อยสิ"
มู่หรงฟังด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ยังหันไปมองซูหว่านหว่าน แม้เธอจะยังไม่มีความผูกพันลึกซึ้งกับลูกสาวที่โผล่มาปุบปับคนนี้ แต่การจะทิ้งขว้างก็ดูไม่ดีนัก
ซูหว่านหว่านที่สวมชุดกระโปรงสีขาวเรียบๆ ยิ้มหวานอย่างรู้ความ "คุณแม่ขึ้นไปเถอะค่ะ หนูไม่เป็นไร"
นี่คือโอกาสที่เธอจะแสดงความใจกว้างและเข้าใจสถานการณ์
มู่หรงพยักหน้าและเดินขึ้นบันไดไปยังห้องลูกสาว
"คุณพ่อคะ พี่เขาไม่ชอบหนูเหรอคะ? หนูไม่ควรมาปรากฏตัวที่นี่หรือเปล่า?" ซูหว่านหว่านแสร้งทำน้ำเสียงเจ็บปวด
ลั่วเหวินเหยาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นภรรยาเดินเข้าห้องลูกสาวไปแล้ว
เขายิ้มอย่างอ่อนโยนให้ซูหว่านหว่าน "หว่านหว่าน... ซุ่ยซุ่ยแกยังไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้น่ะ เพื่อให้พวกเราอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข หนูช่วยตรวจ DNA กับพ่ออีกรอบเพื่อให้ซุ่ยซุ่ยสบายใจได้ไหม?"
"พ่อพาหมอและเตรียมเครื่องมือตรวจมาพร้อมแล้ว" ลั่วเหวินเหยาปรบมือเรียก ทันใดนั้นคนที่นั่งเงียบๆ อยู่ด้านข้างก็เข็นอุปกรณ์เข้ามา
ซูหว่านหว่านสะดุ้งโหยง ในห้องนั่งเล่นมีทั้งคนรับใช้และบอดี้การ์ดอยู่เต็มไปหมด แต่เธอไม่ทันสังเกตเห็นคนพวกนี้เลย
เธอกรีดร้องอย่างตื่นตระหนกในใจ "ระบบ! ทำยังไงดี? แกช่วยเปลี่ยนผลตรวจให้ฉันอีกรอบได้ไหม!?"