บทที่ 469 ปัญหาที่แท้จริงของอาจารย์หยวน (ฟรี)

เห็นได้ชัดว่ายังไม่จบแค่นี้

หวังฮ่าวเอามือไพล่หลัง เดินอย่างสบายๆ ในห้องสองสามก้าว จากนั้นเงยหน้ามองฟ้า แล้วพูดรวดเดียว—

"ท่าทำลายทวน รวมถึงการทำลายทวนยาว ง้าวใหญ่ หอกงู ไม้พลองระดับคิ้ว กระบองเขี้ยวหมาป่า ไม้เถาไป๋ล่า ไม้เท้าพระ พลั่วอเนกประสงค์ และอาวุธยาวนานาชนิด กระบวนท่าทำลายกระบอง ใช้พิชิตแส้เหล็ก กระบองเหล็ก พู่กันเหล็ก ไม้เท้า กริชเอ๋อเหมย กริช ขวาน โล่เหล็ก ค้อนแปดเหลี่ยม เหล็กแหลม และอาวุธสั้นอื่นๆ ท่าทำลายเชือก ทำลายเชือกยาว แส้อ่อน ไม้สามท่อน หอกโซ่ โซ่เหล็ก แหจับปลา ค้อนบิน จักรบิน และอาวุธอ่อนอื่นๆ"

"ท่าทำลายฝ่ามือ ทำลายวิชากำปั้น เท้า นิ้ว และฝ่ามือ ฝ่ายตรงข้ามกล้าใช้มือเปล่าสู้กับกระบี่ของเรา วรยุทธ์ย่อมสูงส่ง มีหรือไม่มีอาวุธในมือแทบไม่ต่างกัน วิชากำปั้น วิชาถีบ วิชานิ้ว วิชาฝ่ามือในใต้หล้านั้นซับซ้อนเหลือคณา กระบี่ท่านี้ครอบคลุมทั้งมวยยาว มวยสั้น การล็อกตัวจิ้มจุด กรงเล็บมาร กรงเล็บเสือ ฝ่ามือทรายเหล็ก และศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเท้าทั้งปวง"

"ดี! มีความคิด!" ตอนนี้ดวงตาของอาจารย์หยวนสว่างเทียบได้กับหลอดไฟสองร้อยวัตต์ ชื่นชมเสียงดัง "แนวคิดนี้ไม่เคยมีมาก่อน ดี!"

ต่อมา หวังฮ่าวก็ท่องตอนสุดท้ายของวิชากระบี่—

"ท่าทำลายธนู คำว่า 'ธนู' หมายรวมถึงอาวุธลับทุกชนิด การฝึกกระบี่ท่านี้ต้องเรียนวิชาฟังลมแยกอาวุธก่อน ไม่เพียงต้องสามารถใช้กระบี่เดียวสกัดอาวุธลับนานาชนิดที่ศัตรูยิงมา แต่ต้องยืมแรง ใช้อาวุธลับที่ศัตรูยิงมาย้อนกลับไปทำร้ายศัตรู"

"ท่าที่เก้า ท่าทำลายลมปราณ มีเพียงคาถาและวิธีการฝึก ท่านี้ใช้เพื่อต่อกรกับศัตรูที่มีวิชาภายในขั้นสูง ต้องเข้าใจและรู้แจ้ง อยู่ในใจเพียงดวงเดียว"

"กระบี่เดี่ยวเก้ากระบวนท่า มีแต่รุกไม่มีรับ! ใช้ไร้ท่าชนะมีท่า ทุกท่าล้วนเป็นการโจมตี โจมตีศัตรูจนต้องตั้งรับ แม้จะมีเพียงกระบี่เดียวท่าเดียว แต่แปรเปลี่ยนไม่มีที่สิ้นสุด เบาสบายล่องลอย ทำให้คนคาดเดาไม่ได้!"

"ตู่กูเฉียวไป๋ กระบี่เดี่ยวเก้ากระบวนท่า!" อาจารย์หยวนรอให้หวังฮ่าวพูดประโยคสุดท้ายจบ ก็ปรบมือชื่นชมไม่หยุด "ใช้ไร้ท่าชนะมีท่า ทุกท่าล้วนเป็นการโจมตี โจมตีศัตรูจนต้องตั้งรับ! ทฤษฎีกระบี่ชุดนี้ไม่มีผู้ใดคิดมาก่อนจริงๆ ดี! มีวิสัยทัศน์ มีความคิด!"

ตอนนี้หลี่ลี่ก็ตกตะลึงโดยสิ้นเชิง!

หวังฮ่าวคนนี้ พูดเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?! ผู้กำกับเติ้งและคนอื่นๆ มองหน้ากัน—เฮ้ย หนุ่มคนนี้เป็นอะไร? ทฤษฎีเจ๋งๆ แบบนี้เอามาจากไหน?

ไม่พูดถึงว่าวิชานี้มีจริงหรือไม่ แต่สำคัญคือฟังดูเจ๋งมาก!

การถ่ายหนังเน้นอะไร? ก็แค่ให้ดูสนุกไม่ใช่เหรอ? ใครจะสนใจว่าวิชานี้เป็นของจริงหรือของปลอม?

"ชุดกระบี่เดี่ยวเก้ากระบวนท่าของผม" หวังฮ่าวยิ้มกว้างยกคิ้ว "ใช้ได้ไหมครับ?"

"ใช้ได้จริงๆ" อาจารย์หยวนลุกขึ้น เดินเอามือไพล่หลังในห้องสองสามรอบ "ใช้ไร้ท่าชนะมีท่า ทุกท่าล้วนเป็นการโจมตี โจมตีศัตรูจนต้องตั้งรับ! ดี ดีมาก ชื่อก็ดี!"

เมื่อเสนอของดีๆ แบบนี้ออกไป ก็ถึงเวลาที่ต้องพูดเรื่องจริงจังแล้ว

หลี่ลี่พูด "อาจารย์หยวน คุณเห็นแล้วนะว่าเราแสดงความจริงใจขนาดไหน ถึงเวลาที่เราควรพูดเรื่องสำคัญแล้วใช่ไหม?"

"เรื่องนี้น่ะ..." อาจารย์หยวนนั่งลงอีกครั้ง ตอนนี้สายตาที่มองหวังฮ่าวแตกต่างจากเดิม ถามว่า "กระบี่เดี่ยวเก้ากระบวนท่านี่ เป็นวิชาในหนังที่พวกคุณจะถ่ายใช่ไหม?"

"ใช่ครับ" หวังฮ่าวพยักหน้า "วิชาของตัวเอกชาย"

"วิชานี้ท้าทายมากจริงๆ" อาจารย์หยวนครุ่นคิด จากนั้นขมวดคิ้ว "ถ้าผมเดาไม่ผิด วิชาของคุณคือตอนที่ตัวเอกใช้กระบี่จะไม่ปะทะกับศัตรูแบบดื้อๆ แต่จะหาจุดอ่อนของคน ใช่ไหม? วิชาแบบนี้ถ่ายออกมาไม่ง่ายนะ"

นี่พูดเรื่องที่รู้กันอยู่แล้วนี่ ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ฉันจะต้องมาหานายทำไม...

"ฝีมือของอาจารย์หยวนไม่มีปัญหาแน่นอนครับ" หวังฮ่าวยิ้มตาหยี ถามว่า "อาจารย์หยวนตกลงแล้วใช่ไหม? แล้วค่าตัว..."

"เอ๊ะ พวกคุณอย่าเพิ่งรีบ" อาจารย์หยวนครั้งนี้ลังเลอย่างเห็นได้ชัด เขาถอนหายใจ แล้วจึงพูดว่า "พูดตามตรง ผมสนใจหนังเรื่องนี้จริงๆ ที่จริงแล้วไม่ใช่เรื่องค่าตัว แต่เพราะช่วงก่อนหน้านี้ผมออกไปข้างนอก บังเอิญเจอซินแสฮวงจุ้ยคนหนึ่ง ท่านซินแสบอกผมว่าปีนี้ไม่ควรออกจากบ้านง่ายๆ ไม่เช่นนั้นจะมีเคราะห์ร้ายเป็นเลือด! และเคราะห์ร้ายนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่เป็นเรื่องร้ายแรงมาก ถ้าไม่ระวัง อาจถึงขั้นเสียชีวิตได้ ถ้าไม่ใช่เพราะกระบี่เดี่ยวเก้ากระบวนท่าของน้องชายคนนี้ดึงดูดผม ผมคงไม่บอกเรื่องนี้กับคนง่ายๆ"

เฮ้ย ยังมีเหตุผลแบบนี้อีกเหรอ? ผู้กำกับเติ้งตอนนี้เข้าใจแล้ว ถึงอาจารย์หยวนจะยอมออกมาจริงๆ ก็คงไม่ไปกองถ่ายของพวกเขา เพราะทุกคนที่อยู่ในที่นี้ล้วนเป็นคนในวงการเดียวกัน เห็นหน้ากันบ่อย เขาจึงต้องถอยมาเป็นอันดับสอง เก็บความประทับใจดีๆ ไว้ เผื่อว่าภายหน้าถ้ามีอะไรจริงๆ ก็ยังขอความช่วยเหลือได้ จึงถามทันทีว่า "อาจารย์หยวนครับ ที่ท่านซินแสพูด มีการเกินจริงไปบ้างไหม? ในประเทศของเรา ไม่กล้าพูดอย่างอื่น แต่เรื่องความปลอดภัยยังมีการรับประกันมากนะครับ"

คนรอบข้างพยักหน้าพรึบ "ใช่ครับ ใช่ครับ ท่านซินแสคนนั้นพูดหนักเกินไปหรือเปล่า?"

"ไม่ได้พูดหนักเกินไป ไม่ได้พูดหนักเกินไปเลย" อาจารย์หยวนถอนหายใจ "หลังจากท่านซินแสบอกเรื่องนี้กับผม ผมก็ระวังมากแล้ว แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมออกไปข้างนอก ไม่ได้ไปไกล แค่เดินเล่นในหมู่บ้านนี้ ผลปรากฏว่ามีหมาป่าไม่รู้วิ่งออกมาจากไหน เข้ามางับผมทันที! ดูสิครับ" พูดพลางพับขากางเกงให้ทุกคนดู เมื่อทุกคนดูด้วยความสงสัย ก็เห็นรอยฟันหลายรอยบนขาของเขาจนถึงทุกวันนี้!

จบบท