ตอนที่9:ครอบครัวสุซาคุ(3)

ภายในบ้านหลังใหญ่มีเเต่ความเงียบสงบ เธอเห็นเฉินเฟิงนั่งหันหน้าไปทางประตู เขามีอายุมากกว่า 60 ปี มีดวงตาคู่หนึ่งที่ราวกับคบเพลิง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสง่างาม ดวงตาสีขาวไม่ได้เผยให้เห็นความแก่สักหน่อยแต่ทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงความกดดันที่มองไม่เห็น…

ทั้งสองด้านของห้องใหญ่ ศิษย์รุ่นที่สองของตระกูลสุซาคุนั่งตัวตรง ส่วนใหญ่มีอายุมากกว่าสี่สิบปี ถึงแม้จะมีคนใดคนหนึ่งถือว่าเก่งที่สุดในนั้นมากมาย แต่ต่อหน้าเฉินเฟิง พวกเขาไม่กล้าทำอะไรเลยแม้เเต่ครึ่งนาที

ผู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาคือศิษย์รุ่นที่สามของคนรุ่นใหม่ของตระกูลสุซาคุ ใบหน้าที่มีพลังของพวกเขามีความเย่อหยิ่ง ผู้ที่สามารถยืนอยู่ในห้องใหญ่นี้ได้ล้วนเป็นคนที่เก่งที่สุดในบรรดาตระกูลหลักของตระกูลสุซาคุ ส่วนคนที่มีความแข็งแกร่งต่ำ เฉินเฟิงได้จัดการพวกเขาให้แยกครอบครัวเพื่อหาเลี้ยงตัวเองแล้ว ในเวลานี้เฉินเจียอี้และเฉินเจียเว่ย ยืนอยู่ข้างหลังชายวัยกลางคน เงยหน้าขึ้นมองอย่างเงียบ ๆ และจ้องมองไปที่เฉินหยานเซียวที่ก้าวเข้ามาในประตู

ในห้องโถงขนาดใหญ่ สายตาของทุกคนจ้องมองไปที่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิง

ใบหน้าที่ไม่สวยดูน่าเกลียดเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับศิษย์ตระกูลสุซาคุรุ่นที่สามที่โดดเด่น ใบหน้าที่ดูไม่มีความรู้ และร่างกายผอมเพรียวไม่ว่าคุณจะมองยังไงก็ดูไม่เหมือนเด็กจากตระกูลสุซาคุเลย

ไม่นานหลังจากที่เฉินหยานเซียวเกิด บรรดาลูกรุ่นที่สองของตระกูลสุซาคุก็เต็มไปด้วยความรังเกียจและความสงสัยต่อเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ ซึ่งรูปลักษณ์ภายนอกขัดกับสุนทรียศาสตร์ของตระกูลสุซาคุโดยสิ้นเชิง

พ่อของเฉินหยานเซียว เฉินหยูเป็นนายน้อยคนสุดท้องของตระกูลสุซาคุ ตามชื่อของเขา เขาหล่อราวกับหยก ทุกการเคลื่อนไหวของเขาแสดงออกถึงความสง่างามที่ดึงดูดผู้หญิงจำนวนมาก เขายังประสบความสำเร็จอย่างมากในด้านพลังเวทย์และรักเธอมาก แม้แต่ในหมู่ผู้หญิงของตระกูลสุซาคุ เฟิงหยาก็มีความสามารถ ที่โดดเด่นและได้รับการยกย่องอย่างสูงจากเฉินเฟิง. ภรรยาของเฉินหยูคือ เว่ยหยา เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในจักรวรรดิ หลงซวน ในเวลานั้น ความงามของเธอไม่สามารถที่จะอธิบายได้ ก่อนที่เว่ยหยาจะแต่งงาน บุตรชายของตระกูลหลายตระกูลต่างเข้าหาเธอ บางคนถึงกับยอมเเยกทางกับภรรยา และไม่ลังเลที่จะนำทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาสู่ขอเธอ

แม้ว่าลูกสาวที่เกิดจากคู่รักที่สมกันดั่งกิ่งทองใบหยก จะไม่ได้สวยจนพังทลาย แต่เธอก็ไม่ใช่ลูกเป็ดขี้เหร่ที่ไม่สามารถพบเห็นได้ในฝูงชนอย่างแน่นอน

เกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตของเฉินหยานเซียว ในครอบครัว เเละในตระกูลสุซาคุมีข้อโต้แย้งค่อนข้างมาก อย่างไรก็ตาม เฉินเฟิงไม่เคยแสดงทัศนคติใด ๆในเรื่องนี้และคนอื่น ๆ ก็ทำได้เพียงบ่นอย่างลับๆ

ท้ายที่สุดแล้ว เฉินเฟิงคือบุคคลที่แท้จริงที่ดูแลครอบครัวสุซาคุทั้งหมด

ในขณะนี้เฉินเฟิง อยู่บนที่สูง ดวงตาอันเฉียบคมของเขาจับจ้องไปที่หลานสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยใบหน้าที่หมองคล้ำ

ดวงตาของเขาเปรียบเสมือนมีด เฉินเฟิง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่เขามองขึ้นลงที่หลานสาวของเขาซึ่งเขาไม่ได้เห็นมาเป็นเวลานาน

เมื่อเห็นเฉินเฟิงขมวดคิ้ว ทุกคนในครอบครัว สุซาคุ ต่างก็ยิ้มเยาะเย้ยในใจ

เห็นได้ชัดว่า แม้ว่าเฉินเฟิงจะยอมรับตัวตนของเฉินหยานเซียว แต่เขาก็ค่อนข้างไม่พอใจเธอตอนนี้

ทุกคนกำลังรอให้เฉินเฟิงพูด และทั้งห้องโถงก็เงียบไป

เฉินเฟิงละสายตาจากเฉินหยานเซียว และพูดว่า "เฉินหยานเซียว เจ้าบุกเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามและก่อปัญหาใหญ่เมื่อไม่กี่วันก่อน เจ้ารู้หรือไหมว่านี่คือความผิด?" เสียงของเฉินเฟิงต่ำและหนักแน่น เขาไม่ได้

ถาม เขากำลังระบุ

ในห้องหลัก เฉินหยานเซียวกระพริบตาโตและมองดูปู่ "ของตัวเอง" โดยไม่มีอารมณ์ใดๆ

(ท้ายบท)