บทที่41เกิดใหม่หรือความฝัน?

บทที่41เกิดใหม่หรือความฝัน?

หลังเขา

“ตาเฒ่า เมื่อคืนนี้ข้าฝันนานมากเลย ในฝันข้าไล่ครอบครัวต้าซานออกไป...”

คุณยายโจวคุกเข่าอยู่หน้าสุสานของสามี เธอเผากระดาษเงินกระดาษทองไปพลางและเล่าเรื่องทั้งหมดในความฝันให้ฟัง เมื่อพูดมาถึงช่วงท้าย น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“เดิมทีข้าคิดว่านั่นเป็นแค่ความฝัน แต่หลังจากนั้นข้าถึงได้รู้ว่าความฝันนั้นมันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน”

เธอจำฉากสุดท้ายที่เธอจะตายได้อย่างชัดเจน

เมื่อได้ยินครอบครัวของต้าซานร้องไห้เพื่อเธอ ในใจเธอก็รู้สึกเสียใจ เสียใจที่ไม่เคยทำดีกับครอบครัวของต้าซานเลย อย่างน้อยก็แค่ครั้งเดียวก็ยังดี

แต่เธอก็พบว่าตั้งแต่ต้าซานเกิดมา ไปจนถึงเขาแต่งงานและมีลูกสาวสองคน เธอก็ไม่เคยทำดีกับลูกคนนี้เลย แต่กลับทำตัวแย่ลงเรื่อยๆ

แต่ไม่ว่าเธอจะตีหรือด่าทออย่างไร ต้าซานก็ยังคงเชื่อฟังเธอเสมอ เพียงเพราะว่าเธอเป็นแม่ของเขา ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้น

ท้ายที่สุด เธอก็อธิษฐานต่อสวรรค์

ถ้าเธอสามารถย้อนเวลากลับไปได้

เธอจะทำดีกับครอบครัวของต้าซานให้มากขึ้น

ไม่รู้ว่าคำพูดนี้มีผลหรือไม่

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าเธอย้อนกลับไปในอดีตจริงๆ

ย้อนกลับไปในช่วงที่เธอยังไม่ได้ไล่ครอบครัวของต้าซานออกจากบ้าน

เดิมทีเธอคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องโกหก เป็นความฝันก่อนที่เธอจะตายด้วยซ้ำ เธอลองหยิกตัวเอง แต่เธอก็พบว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง

หลังจากนั้น เธอก็สับสน

เธอคิดว่าที่นี่เป็นความฝัน หรือว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นความฝันกันแน่

จนกระทั่งภรรยาของต้าซานซักเสื้อผ้าขาด

คุณยายโจวถึงได้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริง

ในความทรงจำ ภรรยาของต้าซานซักเสื้อผ้าที่เธอชอบที่สุดขาด ทำให้เธอโกรธมากจนหยิบไม้กวาดมาตีพวกเขา

“ไม่ว่านี่จะเป็นความฝันหรือไม่ก็ตาม ในชีวิตนี้ขอให้หญิงชราผู้นี้ได้ชดใช้ให้พวกเจ้าอย่างดีแล้วกัน!”

นี่คือความเชื่อของคุณยายโจว บางทีนี่อาจเป็นความฝันจริงๆ หรือบางทีสวรรค์อาจจะต้องการให้เธอชดเชยให้กับครอบครัวของต้าซาน

อยู่กลางอากาศ เมื่อได้ยินคุณยายโจวสำนึกผิด ปู้ฟานก็ประสานมือไว้ด้านหลังแล้วหายตัวไป

【ท่านได้เปลี่ยนแปลงนิสัยของคุณยายที่แย่คนหนึ่งแล้ว รางวัล: คัมภีร์สารานุกรมการสร้างอาวุธ】

แบบนี้ก็ยังมีรางวัลด้วย?

ปู้ฟานรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

เขาช่วยเหลือครอบครัวของโจวต้าซานไม่ใช่เพราะต้องการรางวัล แต่เป็นเพราะเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่บ้านควรจะทำเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม การมีรางวัลก็ยังดี

แต่รางวัลคัมภีร์สารานุกรมการสร้างอาวุธนี้มีประโยชน์อะไรกับเขากัน?

ระบบสามารถมอบรางวัลเป็นอาวุธวิเศษหรืออาวุธวิเศษชั้นเลิศได้ ทำไมต้องให้เขามาเสียเวลาสร้างอาวุธด้วยล่ะ? มีเวลาแบบนั้นไปปั่นภารกิจยังดีกว่าไม่ใช่หรือ?

“ช่างเถอะ มีก็ยังดีกว่าไม่มี!”

ปู้ฟานเลือกที่จะเรียนรู้คัมภีร์สารานุกรมการสร้างอาวุธ

...

หลังจากนั้น

ปู้ฟานคิดว่าบ้านของคุณยายโจวจะกลับตัวกลับใจ และจะสงบลงได้บ้าง แต่เขาไม่รู้เลยว่าเรื่องราวที่น่าสนใจยังคงอยู่ข้างหน้า

คุณยายโจวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ชาวบ้านหลายคนก็สังเกตเห็น

เมื่อก่อนคุณยายโจวเห็นใครก็จะทำหน้าบึ้งตึงใส่ แต่ตอนนี้เมื่อเห็นใครก็จะยิ้มและทักทายอย่างสนิทสนม

แค่นี้ยังไม่พอ

สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นยังอยู่ข้างหน้า

เมื่อก่อนคุณยายโจวไม่ชอบครอบครัวของโจวต้าซาน แต่ตอนนี้เธอกลับปฏิบัติกับพวกเขาดีราวกับเป็นลูกชายแท้ๆ

เดี๋ยวก่อน

จริงๆ แล้วโจวต้าซานก็เป็นลูกชายแท้ๆ ของคุณยายโจวไม่ใช่หรือ?

ดังนั้นชาวบ้านหลายคนจึงคาดเดาว่าคุณยายโจวคงจะสำนึกผิดได้แล้ว จึงเริ่มทำดีกับครอบครัวของโจวต้าซาน

แต่คุณยายโจวทำดีกับครอบครัวของโจวต้าซาน แต่กลับปฏิบัติต่อครอบครัวของโจวต้าชวนและโจวต้าเหออย่างตรงกันข้าม

ซึ่งทำให้บางคนก็เริ่มไม่เข้าใจ

เมื่อก่อนคุณยายโจวไม่ค่อยให้ลูกสะใภ้คนโตและคนเล็กทำงาน แต่ตอนนี้เธอจะถือไม้กวาดและให้ภรรยาของต้าชวนและภรรยาของต้าเหอทำความสะอาดบ้านและซักผ้าทุกเช้า

แม้แต่กับโจว จินเป่าที่เป็นหลานรักของเธอก็ยังไม่เว้น

ถ้าโจว จินเป่าทำเรื่องเลวร้ายอะไร คุณยายโจวก็จะหยิบไม้กวาดขึ้นมาและสั่งสอนเด็กที่ไม่มีการอบรมคนนี้อย่างไม่เกรงใจ

ซึ่งทำให้ชาวบ้านต่างก็ตกตะลึง

แต่ครอบครัวของต้าชวนและต้าเหอไม่ได้ซื่อสัตย์เหมือนครอบครัวของต้าซานที่จะยอมทำตามที่สั่ง

พวกเขาถึงกับสงสัยว่าคุณยายโจวถูกครอบครัวของต้าซานทำของใส่แแล้วแอบไปจ้างนักพรตจากในเมืองมาทำพิธีไล่ผี

เมื่อคุณยายโจวรู้เรื่องนี้ เธอก็ตรงไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านทันที

ซึ่งก็คือเขา ปู้ฟาน ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่

“ไม่มีความยุติธรรมเลย! ข้าแค่ให้ลูกสะใภ้ทำงาน พวกเขาก็สงสัยว่าข้าถูกผีเข้าแล้ว! ท่านผู้ใหญ่บ้าน! ผู้นำตระกูล! พวกท่านต้องมาให้ความเป็นธรรมกับข้า!”

คุณยายโจวร้องไห้คร่ำครวญ

【ความช่วยเหลือของคุณยายโจว】

【คำแนะนำภารกิจ: คุณยายโจวรู้สึกว่าลูกชายทั้งสองคนอกตัญญูที่จ้างนักพรตมาไล่ผี เธอจึงเกือบจะโกรธจนเป็นลมไปแล้ว โปรดช่วยคุณยายที่น่าสงสารคนนี้ด้วย】

【รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ 20,000 แต้ม】

เอาแล้วไง!

ดูเหมือนว่าภารกิจประจำวันของครอบครัวคุณยายโจวจะยังคงต้องทำต่อไป

...

ครึ่งเดือนต่อมา

เสี่ยวก่าวและเสี่ยวฮวามาหาปู้ฟานแต่เช้าพร้อมกับผักป่า

“พี่ผู้ใหญ่บ้าน นี่คือผักป่าที่เราเก็บมาเจ้าค่ะ”

ตอนนี้เสี่ยวก่าวและเสี่ยวฮวาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าเล็กๆ ของพวกเธอมีเนื้อขึ้นเล็กน้อย สวมเสื้อผ้าใหม่ๆ และยิ้มอย่างน่ารักราวกับภูตน้อยในดอกไม้

“ข้าต้องขอบคุณพวกเจ้าแล้ว!”

ปู้ฟานจำใจรับผักป่าเหล่านั้นมา

“พี่ผู้ใหญ่บ้าน พวกเราเข้าไปเล่นกับเสี่ยวไป๋และเสี่ยวหวงได้ไหมเจ้าคะ?” เสี่ยวก่าวกุมมือเล็กๆ ของตัวเองและพูดอย่างเขินอาย

เสี่ยวฮวาเบิกตากว้างและมองไปที่เจ้าลาขาวตัวน้อยและไฟฉีหลินที่อยู่ใต้ต้นท้อ

“ได้เลย!”

ปู้ฟานไม่ได้คิดอะไรมาก

เด็กสาวทั้งสองคนวิ่งเข้าไปในลานบ้านอย่างมีความสุข โอบกอดเจ้าลาขาวตัวน้อยและไฟฉีหลินไว้ แล้วหัวเราะคิกคัก เสียงของพวกเธอดังราวกับกระดิ่งเงินและไพเราะมาก

ไฟฉีหลินเหลือบมองปู้ฟานอย่างไม่พอใจ

ปู้ฟานแสร้งทำเป็นไม่เห็น เขารู้ว่าไฟฉีหลินช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออกไปเล่นข้างนอกมากนัก เพราะในบ้านมีอักขระอาคมรวมพลังวิญญาณอยู่

เขาเอนตัวลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่อยู่ข้างๆ ราวกับว่ากำลังพักผ่อน แต่จริงๆ แล้วเขากำลังเข้าสู่โหมดจำลองการต่อสู้และต่อสู้กับโจวซานเยว่

พูดตามตรง ผู้ฝึกยุทธ์ระดับวิญญาณแรกเกิดอย่างโจวซานเยว่และหานกังนั้นช่างบอบบางเหลือเกิน แต่ราชันอสูรเพลิงแดงที่พอจะสู้ได้ เขากลับสู้ไม่ได้เลย

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทักษะหลายอย่างได้รับการยกระดับ ตอนนี้เขาจึงสามารถต่อสู้กับราชันอสูรเพลิงแดงได้แล้ว

แต่ก็ยังคงต่อสู้ได้แค่เพียงสามหรือสี่กระบวนท่าเท่านั้น

เพื่อที่จะได้ฝึกฝนประสบการณ์การต่อสู้จริง

ถึงแม้ว่าจะถูกทำร้ายก็ต้องยอมถูกทำร้าย

มีคำกล่าวว่า การฝึกซ้อมอย่างหนักในเวลาปกติ จะทำให้เลือดไหลน้อยลงในเวลาต่อสู้

ถ้าตอนนี้เขาไม่พยายามฝึกฝน เมื่อเจอคนเก่งๆ เข้าจริงๆ เขาก็คงจะเอาชีวิตไม่รอด