บทที่ 27 ความประหลาดใจของหลินเจิ้นเทียน แผนการใหม่ของตระกูลเหลย!

"ขอถามว่าเป็นปรมาจารย์ท่านใดกัน? เหตุใดจึงมาสอดแนมตระกูลหลินของข้าโดยไม่บอกกล่าว?"

ในขณะเดียวกัน หลินฟ่านก็สัมผัสได้ถึงเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดของหลินเจิ้นเทียนผ่านพลังจิต

เมื่อเห็นดังนั้น หลินฟ่านจึงรีบชักพลังจิตกลับมาอย่างรวดเร็ว

แม้จะเป็นเพียงแรงกระแทกจากคลื่นพลังในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็ทำให้ใบหน้าของหลินฟ่านซีดลงเล็กน้อย

เพราะในแง่ของพลังจิต หลินฟ่านเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ยังถือว่าอ่อนแอนัก

หลินฟ่านส่ายหน้าเบาๆ แล้วปฏิบัติตามบันทึกใน บทเสินต้ง เพื่อฟื้นฟูพลังจิตกลับคืนมาบางส่วน ก่อนจะเริ่มฝึกฝนต่อ

อีกด้านหนึ่ง หลินเจิ้นเทียนมีสีหน้าเคร่งเครียด เต็มไปด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ ถึงมีจอมยุทธ์ผู้ใช้ยันต์มาสอดแนมตระกูลหลิน

ในขณะที่หลินเจิ้นเทียนกำลังเคร่งเครียดอยู่นั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังจิตอีกสายหนึ่งที่แตกต่างออกไป

ใบหน้าของหลินเจิ้นเทียนเคร่งขรึมลง เขาตวาดลั่น "ปรมาจารย์ท่านใดกัน? โปรดแสดงตัวออกมาเถิด!"

ขณะที่ตะโกน หลินเจิ้นเทียนก็ปลดปล่อยคลื่นพลังหยวนอันทรงพลังกระแทกเข้าใส่ความว่างเปล่าเบื้องหน้าอีกครั้ง

แน่นอนว่าครั้งนี้เป็นผลจากการที่หลินต้งเพิ่งเริ่มฝึกฝนพลังจิตได้สำเร็จ

หลินต้งในยามนี้กำลังจมดิ่งอยู่กับความปิติยินดีที่สัมผัสพลังจิตได้ จึงไม่รู้ตัวเลยว่าหลินเจิ้นเทียนถูกพลังจิตสอดแนมถึงสองครั้งติดต่อกัน ทำให้เขาระแวดระวังตัวถึงขีดสุด

หลินฟ่านที่กำลังฝึกฝนพลังจิตอยู่ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังจิตของหลินต้งเช่นกัน

หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง หลินฟ่านจึงตัดสินใจไปหาหลินเจิ้นเทียนที่ห้อง

หลินเจิ้นเทียนถูกพลังจิตก่อกวนถึงสองครั้งซ้อน หากหลินฟ่านไม่อธิบายให้กระจ่าง อีกฝ่ายคงกินไม่ได้นอนไม่หลับไปอีกนาน

"อะไรนะ? เจ้าหมายความว่า คลื่นพลังจิตที่ปรากฏขึ้นเมื่อครู่ เป็นเพราะพวกเจ้ากำลังฝึกพลังจิตงั้นรึ?"

หลังจากฟังคำอธิบายของหลินฟ่าน หลินเจิ้นเทียนก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

หลินฟ่านเสริมว่า "ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวขอรับ คลื่นแรกเกิดจากการฝึกของข้า ส่วนคลื่นที่สองเป็นของหลินต้ง"

"ฮ่าฮ่าฮ่า เยี่ยม! เยี่ยมมากจริงๆ!"

หลินเจิ้นเทียนหัวเราะลั่นด้วยความชอบใจ

หลานชายที่เขาภาคภูมิใจที่สุดทั้งสองคน ไม่เพียงแต่เป็นอัจฉริยะด้านการฝึกพลังหยวน แต่ยังมีพรสวรรค์ในการฝึกพลังจิตอีกด้วย จะไม่ให้เขาประหลาดใจและยินดีได้อย่างไร?

"จริงสิ เจ้าไปได้คัมภีร์ฝึกพลังจิตมาจากไหน?"

ทันใดนั้น หลินเจิ้นเทียนก็นึกขึ้นได้ จึงเอ่ยถามหลินฟ่าน

หลินฟ่านตอบว่า "วันนี้ตอนที่ท่านปู่กับท่านลุงใหญ่ไปขายหินหยางหยวนในเมืองเหยียน ข้าพาชิงถานกับหลินต้งไปเดินเล่นในเมือง แล้วบังเอิญไปเจอหอวัตถุพิศวงเข้า..."

หลินฟ่านไม่ได้ปิดบังและเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในหอวัตถุพิศวงให้หลินเจิ้นเทียนฟังทั้งหมด

หลินเจิ้นเทียนยิ่งยินดีเมื่อได้ยินดังนั้น "ต้งเอ๋อร์ถึงขนาดเข้าตาปรมาจารย์เหยียนเชียวรึ?"

หลินเจิ้นเทียนเคยไปเมืองเหยียนหลายครั้ง ย่อมรู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งและสถานะของปรมาจารย์เหยียนในเมืองเหยียนดี

แต่แล้วเขาก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย "น่าเสียดายที่ต้งเอ๋อร์ไม่ตกลงติดตามปรมาจารย์เหยียนเพื่อศึกษาวิถีแห่งยันต์"

หลินฟ่านกล่าวปลอบว่า "ท่านปู่ หลินต้งมีวาสนาของเขาเอง และเขาก็มีความเด็ดเดี่ยวไม่แพ้ผู้ใหญ่ ข้าคิดว่าเราไม่ควรไปแทรกแซงเส้นทางของเขา เพื่อให้เขาได้ก้าวไปได้ไกลยิ่งขึ้น"

หลินเจิ้นเทียนมองหลินฟ่านอย่างลึกซึ้ง แล้วยิ้มออกมา "ที่เจ้าพูดมา ไม่ได้หมายถึงแค่หลินต้ง แต่รวมถึงตัวเจ้าเองด้วยสินะ?"

"ท่านปู่ช่างตาแหลมคมนัก" หลินฟ่านยิ้ม ไม่คิดจะแก้ตัว "แต่ท่านปู่วางใจเถอะ ข้ากับหลินต้งจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อช่วยสานฝันของท่านในการกลับคืนสู่ตระกูลหลักให้เป็นจริง"

สีหน้าของหลินเจิ้นเทียนเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหลินฟ่าน เขาเงียบไปครู่หนึ่ง หวนนึกถึงเรื่องราวของตระกูลหลัก

ผ่านไปเนิ่นนาน หลินเจิ้นเทียนก็ตบไหล่หลินฟ่านและกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวล ปู่ไม่ใช่คนเผด็จการ ปู่รู้ว่าทั้งเจ้าและต้งเอ๋อร์ต่างมีวาสนาของตัวเอง และปู่จะไม่เข้าไปก้าวก่าย"

"ส่วนเรื่องกลับตระกูลหลัก พวกเจ้าไม่ต้องกดดันตัวเองเกินไป ทำให้เต็มที่ก็พอ ปู่ไม่อยากให้พวกเจ้าต้องเจอเหตุการณ์แบบเดียวกับพ่อของพวกเจ้าในอดีต"

ความจริงแล้ว หลินเจิ้นเทียนยังคงมีความปรารถนาแรงกล้าที่จะกลับตระกูลหลัก

เพียงแต่เขาไม่อยากสร้างแรงกดดันให้กับหลินฟ่านและหลินต้งมากเกินไป

หลินฟ่านพยักหน้าและกล่าวว่า "ขอบคุณท่านปู่ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน ท่านปู่เองก็พักผ่อนให้เร็วหน่อยนะขอรับ"

"ไปเถอะ" หลินเจิ้นเทียนพยักหน้า

หลินฟ่านไม่พูดอะไรอีก เขากลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อน

ในวันต่อๆ มา หลินฟ่านยังคงพำนักอยู่ที่หมู่บ้านไม้เหล็ก มุ่งมั่นฝึกฝนอย่างหนัก

เขาก้าวหน้าทั้งด้านพลังหยวนและพลังจิต ส่วนการฝึกวรยุทธ์ก็ไม่ได้ละเลย

หลินต้งเองก็ฝึกฝนหนักกว่าหลินฟ่านเสียอีก

มีเพียงชิงถานที่ว่างเว้นจากการฝึกฝน นางชอบขี่เสี่ยวหั่วออกไปวิ่งเล่น

อัตราการเติบโตของเสี่ยวหั่วนั้นรวดเร็วมาก จนค่อยๆ ไล่ตามเสี่ยวเหยียนทัน และถึงขั้นแซงหน้าไปแล้ว ดังนั้นชิงถานจึงไม่ต้องไปแย่งเสี่ยวเหยียนของหลินต้งมาขี่เล่นอีก การป้องกันของหมู่บ้านไม้เหล็กเข้มงวดขึ้นเรื่อยๆ และการขุดเหมืองหินหยางหยวนก็ดำเนินไปอย่างเต็มกำลัง

ทุกอย่างกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดี

และในขณะที่ตระกูลหลินกำลังเจริญรุ่งเรือง ตระกูลเหลยก็ไม่ได้นิ่งเฉยเช่นกัน

พวกเขาไม่เพียงสืบรู้ว่าตระกูลหลินอาจขุดพบหินหยางหยวนในหมู่บ้านไม้เหล็ก แต่ยังแอบสมคบคิดกับโจรจากค่ายโจรดำที่อยู่ใกล้เมืองชิงหยางอีกด้วย... เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกระแสน้ำ

เพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปสามเดือนแล้วนับตั้งแต่การเดินทางไปเมืองเหยียนครั้งล่าสุด

หลังจากขุดเหมืองมาตลอดสามเดือน หินหยางหยวนอีกชุดหนึ่งก็ถูกรวบรวมไว้ที่หมู่บ้านไม้เหล็ก

หลินเจิ้นเทียนจัดขบวนขนส่งสินค้าที่ใหญ่กว่าครั้งก่อนด้วยตนเอง

ภายในโถงใหญ่ของหมู่บ้านไม้เหล็ก

หลินเจิ้นเทียนนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน สีหน้าเคร่งเครียด กล่าวว่า "การขนส่งครั้งนี้คงไม่ง่ายเหมือนครั้งที่แล้วแน่"

"จากข่าวที่ข้าได้รับมา หินหยางหยวนชุดนี้ของตระกูลหลินเราคงจะดึงดูดหมาป่าหิวโซให้เข้ามา..."

"ตระกูลเหลยจะลงมือหรือ?" เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเจิ้นเทียน หลินเซี่ยวก็อดถามไม่ได้

หลินเจิ้นเทียนส่ายหน้าเล็กน้อย "เหลยเป้าเจ้าเล่ห์เพทุบาย มันคงไม่ลงมือเองง่ายๆ หรอก น่าจะเป็นพวกค่ายโจรดำที่ถูกมันยุยงมากกว่า"

"ค่ายโจรดำ?"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ หลินเขิ่น หลินหม่าง และคนอื่นๆ ต่างก็ขมวดคิ้ว

ค่ายโจรดำเป็นกลุ่มโจรที่มีชื่อเสียงค่อนข้างมากในรัศมีร้อยลี้รอบเมืองชิงหยาง มีหัวหน้าค่ายระดับขั้นหยวนสวรรค์ถึงสองคน พลังฝีมือไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

หลินเจิ้นเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "ครั้งนี้ข้าจะนำขบวนด้วยตัวเองเหมือนเดิม โดยมีหลินเขิ่นและหลินหม่างติดตามไปด้วย ส่วนหลินเซี่ยวให้เฝ้าหมู่บ้านไม้เหล็ก"

"ฟ่านเอ๋อร์กับต้งเอ๋อร์ ครั้งนี้ไม่ต้องตามไปด้วย ให้คอยอยู่ที่หมู่บ้านไม้เหล็กเช่นกัน"

ดวงตาของหลินฟ่านวูบไหวเมื่อได้ยินดังนั้น พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ค่ายโจรดำบุกโจมตีหมู่บ้านไม้เหล็กในนิยายต้นฉบับ

อย่างไรก็ตาม คนที่เฝ้าหมู่บ้านไม้เหล็กในตอนนี้ได้เปลี่ยนจากหลินเขิ่นที่มีพลังขั้นหยวนสวรรค์ มาเป็นหลินเซี่ยวที่มีพลังขั้นตานหยวนระดับเล็ก

นอกจากนี้ หลินต้งก็ได้ทะลวงสู่ขั้นหยวนสวรรค์ระยะต้นแล้ว ส่วนตัวเขาเองก็ทะลวงสู่ขั้นหยวนสวรรค์ระยะปลาย การรับมือกับคนของค่ายโจรดำย่อมเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง

ดังนั้น เขาจึงไม่ได้ทักท้วงเรื่องนี้

หลังจากหลินเจิ้นเทียนสรุปแผนการ คนอื่นๆ ก็ไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด

ไม่นานนัก ขบวนสินค้าก็ถูกจัดเตรียมเรียบร้อย หลินเจิ้นเทียนและลูกชายทั้งสอง พร้อมด้วยกองกำลังคุ้มกัน ได้ขนส่งหินหยางหยวนชุดหนึ่งมุ่งหน้าสู่เมืองเหยียน

"ทุกคนจงเบิกตาให้กว้าง! อย่าให้คนน่าสงสัยเล็ดลอดเข้ามาในหมู่บ้านได้! หากพบความผิดปกติ ให้ส่งสัญญาณทันที!"

หลังจากหลินเจิ้นเทียนและคนอื่นๆ จากไป หลินเซี่ยวก็ออกคำสั่งเข้มงวดกับทหารยามที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านไม้เหล็ก

บรรยากาศทั่วทั้งหมู่บ้านไม้เหล็กตึงเครียดขึ้นมาทันตา

คนรุ่นเยาว์ของตระกูลหลินจำนวนมากก็มารวมตัวกันที่หมู่บ้านไม้เหล็ก เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเช่นนี้ พวกเขาก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้

"หลินฟ่าน เจ้าคิดว่าท่านปู่กับคนอื่นๆ จะปลอดภัยไหม?"

หลินเสีย ในฐานะญาติผู้น้องที่สนิทสนมกับหลินฟ่าน อดไม่ได้ที่จะเข้ามาถามหลินฟ่าน

หลินฟ่านยิ้ม "ค่ายโจรดำมีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยวนสวรรค์แค่สองคน แต่ท่านปู่กับคนอื่นๆ มีถึงสามคน จะต้องกลัวอะไรอีกล่ะ?"

ในตอนนี้ หลินฟ่านคืออันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์ของตระกูลหลินอย่างไม่ต้องสงสัย ทุกคนต่างเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างมาก

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินฟ่าน หลินเสียและเด็กรุ่นหลังของตระกูลหลินที่ยืนอยู่ด้านหลังนางก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาก

จากนั้น หลินเสียก็ชวนหลินฟ่านคุยเรื่องสัพเพเหระและเรื่องสนุกๆ ในเมืองชิงหยาง

ครืน ครืน!

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าม้าดุจสายฟ้าฟาดก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกหมู่บ้านไม้เหล็ก!

"ตัวปัญหามาแล้ว" หลินฟ่านพึมพำ ก่อนจะรีบพุ่งตัวไปยังกำแพงลานหน้าหมู่บ้านไม้เหล็ก

"นั่นมันอะไรกัน?"

ด้านหลังหลินฟ่าน หลินต้ง ชิงถาน หลินเสีย และคนอื่นๆ ต่างก็รีบตามมาดู

เมื่อพวกเขามองเห็นฝุ่นสีเหลืองที่ฟุ้งตลบจากการควบม้าอยู่ด้านนอกหมู่บ้าน สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง