บทที่ 25 เยือนเมืองเหยียนครั้งแรก พบพานหอสิ่งมหัศจรรย์!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ณ บริเวณหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้านไม้เหล็ก รถม้าถูกจัดเตรียมเข้าแถวไว้อย่างเป็นระเบียบ

บนรถม้าเหล่านั้นบรรทุกท่อนไม้สีดำขนาดใหญ่ที่ถูกมัดรวมกันไว้

ไม้เหล่านี้ก็คือไม้เหล็กซึ่งเป็นผลผลิตดั้งเดิมของหมู่บ้านไม้เหล็กนั่นเอง

การเดินทางไปยังเมืองเหยียนในครานี้ ไม้เหล็กเป็นเพียงฉากบังหน้า วัตถุประสงค์ที่แท้จริงคือการนำหินหยางหยวนไปจำหน่าย

หลินเจิ้นเทียนให้ความสำคัญกับการค้าขายหินหยางหยวนครั้งแรกนี้เป็นอย่างยิ่ง

ไม่เพียงแต่เขาจะเดินทางไปด้วยตนเอง แต่ยังพาหลินเขิ่น หลินมั่ง และหน่วยคุ้มกันอีกเกือบร้อยนายติดตามไปด้วย

ส่วนหลินเซี่ยวนั้นรั้งอยู่ที่หมู่บ้านไม้เหล็กในฐานะไพ่ตายของตระกูลหลิน

เมื่อหลินเจิ้นเทียนตรวจตราจนมั่นใจว่าทุกคนพร้อมแล้ว จึงประกาศออกเดินทางทันที เขาตวาดแส้ม้าควบทะยานมุ่งหน้าสู่เมืองเหยียนอย่างรวดเร็ว

ในการเดินทางครั้งนี้ หลินฟ่าน หลินต้ง และชิงถานต่างก็ขี่ม้าไปด้วยเช่นกัน

ส่วนเสี่ยวเหยียนและฮั่วเอ๋อร์นั้น รูปลักษณ์ของพวกมันสะดุดตาเกินไป

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจตามมาโดยไม่จำเป็น จึงให้พวกมันรออยู่ที่หมู่บ้านไม้เหล็ก

ช่วงเที่ยงวัน ขบวนของตระกูลหลินที่เร่งเดินทางก็มาถึงเขตเมืองเหยียนในที่สุด

บนถนนสายหลักที่มุ่งสู่ตัวเมือง ผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ ดูคึกคักมีชีวิตชีวายิ่งนัก

หลินต้งและชิงถานต่างตื่นเต้นที่ได้เห็นเมืองใหญ่ที่ผู้คนพลุกพล่านเช่นนี้

ระหว่างทาง หลินเจิ้นเทียนได้อธิบายเรื่องการแบ่งขั้วอำนาจในเมืองเหยียนให้หลานทั้งสามฟังด้วยตนเอง พร้อมทั้งกำชับไม่ให้พวกเขาสร้างศัตรูโดยไม่ยั้งคิด

ซึ่งทั้งสามก็รับปากเป็นอย่างดี

หลังจากขบวนเข้าสู่ตัวเมืองเหยียน พวกเขาก็หยุดพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งซึ่งค่อนข้างเงียบสงบ

หลังจากพักผ่อนครู่หนึ่ง ขบวนของตระกูลหลินก็แยกออกเป็นสองกลุ่ม

หลินเจิ้นเทียนและหลินเขิ่นนำหีบหินหยางหยวนสองใบติดตัวไป ส่วนหลินมั่งนำขบวนไปขายไม้เหล็ก

สำหรับหลินฟ่าน หลินต้ง ชิงถาน และหน่วยคุ้มกันที่เหลือ พักรออยู่ที่โรงเตี๊ยม

หลังจากหลินเจิ้นเทียนและคนอื่นๆ ออกไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ชิงถานและหลินต้งก็มาหาหลินฟ่าน

หลินต้งเอ่ยขึ้นว่า "พี่หลินฟ่าน พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะ นานๆ ทีจะได้มาเมืองเหยียน อุดอู้อยู่แต่ในโรงเตี๊ยมครึ่งค่อนวันคงน่าเสียดายแย่"

"ใช่แล้วพี่หลินฟ่าน ไปเดินเล่นกันเถอะ! เมืองเหยียนกว้างใหญ่ขนาดนี้ ต้องคึกคักและสนุกกว่างานชุมนุมการค้าที่เมืองชิงหยางแน่ๆ" ชิงถานมองหลินฟ่านด้วยแววตาคาดหวัง

หลินฟ่านยิ้มพลางกล่าวว่า "ตกลง เช่นนั้นพวกเราก็ออกไปเดินเล่นกัน"

"เยี่ยมไปเลย!" ชิงถานดีใจมากเมื่อได้ยินดังนั้น นางรีบเข้ามากอดแขนหลินฟ่านแล้วเดินนำออกไปทันที

หลินต้งเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เดินตามหลังทั้งสองไปติดๆ

ทั้งสามเดินทอดน่องไปตามถนนในเมืองเหยียน ระหว่างทางพบเห็นผู้คนทะเลาะวิวาทต่อสู้กันอยู่เนืองๆ

ทว่าชาวเมืองเหยียนกลับดูชาชินกับเรื่องพรรค์นี้ มิหนำซ้ำยังมีคนมุงดูและส่งเสียงเชียร์ราวกับกำลังชมกายกรรม

หลินฟ่านและน้องๆ ยืนดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินจากไป

หลังจากเลี้ยวผ่านถนนไม่กี่สาย ในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารสูงตระหง่านที่ดูโอ่อ่าอลังการ

บนป้ายชื่ออาคารสลักอักษรตัวใหญ่สามตัวว่า "หอสิ่งมหัศจรรย์"

"หอสิ่งมหัศจรรย์?" เมื่อเห็นชื่ออาคาร หลินต้งก็ประหลาดใจเล็กน้อย "ข้าเคยได้ยินมาว่า ในหอสิ่งมหัศจรรย์มีของล้ำค่าทุกชนิดวางขาย พี่หลินฟ่าน พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ"

"ได้สิ" หลินฟ่านไม่ขัดข้อง เขาพยักหน้าแล้วเดินนำชิงถานและหลินต้งเข้าไปในหอสิ่งมหัศจรรย์

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูใหญ่ โถงกว้างขวางก็ปรากฏแก่สายตาของทั้งสาม

รอบโถงเต็มไปด้วยตู้สินค้าวางเรียงราย สินค้ามากมายละลานตา ทั้งสามเดินดูของบนตู้ไปเรื่อยๆ โดยไม่รีบร้อนซื้อ

ทันใดนั้น สายตาของหลินต้งก็ถูกดึงดูดด้วยถุงผ้าสีเขียวขนาดเท่าฝ่ามือใบหนึ่ง

หลินฟ่านและชิงถานมองตามสายตาของหลินต้งไป ไม่นานก็เห็นคำบรรยายสรรพคุณของมัน

"ถุงเฉียนคุนระดับต่ำ สี่สิบแปดหินหยางหยวน"

พนักงานหนุ่มชุดเขียวในโถงสังเกตเห็นว่าหลินฟ่านและพวกสนใจถุงเฉียนคุน จึงเดินยิ้มเข้ามาแนะนำสินค้า

"ถุงเฉียนคุนระดับต่ำนี้ทำจากไม้เฉียนคุนเป็นวัสดุหลัก แล้วลงอักขระโดยซินแสอาคมระดับสอง"

"เห็นใบเล็กๆ แบบนี้ แต่จุของได้เท่ากับตู้สินค้าตู้นี้เลยนะขอรับ พกติดตัวไว้ช่วยลดความยุ่งยากไปได้มากโข"

หลินฟ่านเลิกคิ้วเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบ "ยาหยางหยวนสิบสี่เม็ด ข้าเอาสามใบ"

หลินฟ่านมีมิติเก็บของของระบบอยู่แล้ว การซื้อถุงเฉียนคุนเป็นเพียงการตบตาเท่านั้น

พนักงานหนุ่มชุดเขียวทำสีหน้าลำบากใจ "ราคานี้ยังขาดไปอีกสี่ก้อนหินหยางหยวนนะขอรับ"

ตามราคาตลาด ยาหยางหยวนสิบสี่เม็ดมีค่าเท่ากับหินหยางหยวนหนึ่งร้อยสี่สิบก้อน

ทว่าหลินต้งใช้หินหยางหยวนเพียงสี่สิบสองก้อนในการกลั่นยาหยางหยวนด้วยยันต์หิน

เมื่อคำนวณเช่นนี้ เท่ากับว่าเขาซื้อถุงเฉียนคุนสามใบในราคาที่ถูกกว่าซื้อใบเดียวเสียอีก นับว่ากำไรมหาศาล

หลินฟ่านยิ้มแล้วกล่าวว่า "ถ้าขายก็ตกลง ถ้าไม่ขายก็ช่างเถอะ"

"เอ่อ... ก็ได้ขอรับ ขอบพระคุณคุณชายที่อุดหนุน" พนักงานยิ้มแห้งๆ แต่ก็ยอมตกลงในที่สุด

หลินฟ่านไม่รอช้า ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้วคือนำยาหยางหยวนสิบสี่เม็ดออกมาจากมิติระบบ แล้วส่งให้พนักงานหนุ่ม

"นี่คือถุงเฉียนคุนของท่าน โปรดเก็บรักษาให้ดี" พนักงานรับยาหยางหยวนไปพร้อมกับยื่นถุงเฉียนคุนสามใบให้หลินฟ่าน

"คนละใบ เก็บไว้ให้ดีล่ะ" หลินฟ่านเก็บไว้เองหนึ่งใบ และส่งอีกสองใบให้ชิงถานและหลินต้ง

"ขอบคุณเจ้าค่ะ/ข้าพี่หลินฟ่าน!"

ชิงถานและหลินต้งกล่าวขอบคุณพร้อมกัน ยื่นมือรับถุงเฉียนคุนมาลูบคลำด้วยความชอบใจ

หลินต้งถือถุงเฉียนคุนพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับอักขระที่ด้านซ้ายของถุง

สายตาของหลินต้งจับจ้องไปที่อักขระประหลาดนั้น จิตใจดำดิ่งลงไปในภวังค์โดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องมนต์สะกด

ไม่มีใครล่วงรู้ว่าในขณะนี้ คลื่นความถี่ประหลาดแผ่ออกมาจากห้วงความคิดของหลินต้ง พลังจิตที่มองไม่เห็นไหลซึมออกมาจากศีรษะ ค่อยๆ วาดโครงร่างอักขระเลือนรางขึ้นมา

อักขระเลือนรางนั้นคล้ายคลึงกับอักขระบนถุงเฉียนคุนเป็นอย่างยิ่ง

ที่มุมหนึ่งของโถงหอสิ่งมหัศจรรย์ ชายชราสวมชุดคลุมสีเทากำลังนั่งสัปหงกอยู่

สภาพรอบตัวเขาดูรกรุงรัง ดูไม่เข้ากับหอสิ่งมหัศจรรย์เอาเสียเลย ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวน

ชายชราที่หลับตาพักผ่อนจู่ๆ ก็ลืมตาโพลงขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หลินต้งราวกับค้นพบสมบัติล้ำค่า พึมพำกับตนเองว่า

"พรสวรรค์พลังจิตช่างแข็งแกร่งนัก!"

เมื่อชายชราชุดเทาเห็นว่าพวกหลินฟ่านกำลังจะเดินออกจากหอสิ่งมหัศจรรย์ ร่างของเขาก็วูบไหว ปรากฏตัวขวางหน้าหลินต้งและพรรคพวกอย่างรวดเร็ว

"มิทราบว่าผู้อาวุโสท่านนี้มีธุระอันใดจึงได้ขวางทางพวกเราไว้?" หลินฟ่านพิจารณรูปลักษณ์ของชายชรา ชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นในสมอง เขาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน

ชายชราชุดเทาไม่ได้สนใจหลินฟ่าน สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หลินต้ง ทำให้หลินต้งรู้สึกหนาวเยือกในใจ

ชั่วอึดใจต่อมา จู่ๆ เขาก็ยื่นนิ้วชี้ตรงไปยังหว่างคิ้วของหลินต้ง

เมื่อเห็นการกระทำของชายชรา หลินต้งตกใจมาก เขาอยากจะหลบหลีก แต่กลับพบด้วยความหวาดผวาว่าเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้!

แม้หลินฟ่านจะพอเดาตัวตนของชายชราชุดเทาได้บ้างแล้ว แต่ในสถานการณ์เช่นนี้เขาจะนิ่งดูดายได้อย่างไร มือทั้งสองประสานอินอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดพลังโจมตีใส่แขนของชายชราชุดเทาอย่างดุดัน!

"โอ้? พรสวรรค์ไม่เลว!" ชายชราชุดเทาอุทานด้วยความแปลกใจ พลังอ่อนหยุ่นสายหนึ่งพุ่งออกจากมือผลักหลินฟ่านกระเด็นออกไป พลางเอ่ยแก้ต่าง "ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย"

จากนั้นเขาก็หันกลับมามองหลินต้ง รอยยิ้มยินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่นที่เคยเคร่งขรึม

"เจ้าหนู เจ้าสนใจจะมาเป็นซินแสอาคมหรือไม่?"