บทที่ 23 อาวุธจักรพรรดิติดตัวมาแต่กำเนิด และคู่หมั้นนับร้อย!

เฉินป้าเต้าพยักหน้าพลางกล่าวว่า "ดี ข้าจะส่งผู้ช่วยคนหนึ่งชื่อ เฉินหนู่ ไปให้เจ้า"

"พลังของเขานั้น แม้แต่ผู้มาจากเบื้องบนก็มีไม่กี่คนที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้"

"ส่วนการจัดการเขาหลังจากนี้ เจ้าสามารถตัดสินใจได้เอง"

เฉินเหวินรีบพยักหน้า "นั่นยิ่งดีใหญ่"

หลังจากจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้ว เฉินป้าเต้าจึงพูดว่า "เจ้าเข้ามาได้"

เจียงไท่ชูที่รออยู่หน้าประตูรีบเปิดประตูเข้ามา

"คนต่ำต้อยขอคารวะทั้งห้าท่านผู้สูงศักดิ์" เจียงไท่ชูคำนับอีกครั้ง

เฉินป้าเต้ามองเจียงไท่ชูแวบหนึ่ง "ต่อไปนี้เจ้าจะพาบุตรข้าไปยังนครศักดิ์สิทธิ์เทพธิดา เจ้าเพียงแค่ทำตามคำสั่งของเขาก็พอ"

"หากทำเรื่องนี้สำเร็จ ข้าจะไม่ถือโทษในอดีตและจะบันทึกความดีความชอบให้เจ้า"

"แต่หากเขาเป็นอะไรไป ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเจ้าจะต้องตายหมด"

เจียงไท่ชูทั้งตกใจและหวาดกลัว "คนต่ำต้อยจะไม่ทำให้ผิดหวัง ขอท่านวางใจเถิด"

"ไปเตรียมตัวเถอะ" เฉินป้าเต้าโบกมือ

"ขอรับ ท่าน" เจียงไท่ชูคำนับอย่างจริงจัง แล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็ว

"อีกอย่าง คู่หมั้นของเจ้าที่ชื่อ หลัวหลานเซิ่งเสวีย หากเจ้ายืนยันว่านางมีสัมพันธ์กับหมอนั่น ก็แค่ถอนหมั้นก็พอ"

"แน่นอนว่า หากนางช่วยคนชั่ว ก็ฆ่านางเสียเลย"

พูดถึงตรงนี้ เฉินป้าเต้าเปี่ยมด้วยความเกรียงไกร "บุตรหลานตระกูลเฉินของข้า ไม่ต้องยอมรับอะไรทั้งสิ้น และไม่กลัวอิทธิพลใดๆ ทั้งนั้น"

ท่านพ่อ ช่างเกรียงไกรและแข็งแกร่งเหลือเกิน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเหวินอยากจะชูนิ้วโป้งให้กับเฉินป้าเต้าจริงๆ

แต่ขอพูดอีกอย่าง

หากหลัวหลานเซิ่งเสวียผู้นั้นมีสัมพันธ์กับฉู่เทียนหลงจริง เรื่องนี้ก็ไม่มีทางเจรจาใดๆ ได้เลย

ต่อให้เฉินป้าเต้าไม่พูด เขาก็จะไม่ยอมให้นางมีชีวิตอยู่อยู่แล้ว

เย่เฉินเอี้ยนก็เอ่ยขึ้นในตอนนี้ "ลูกเอ๋ย พ่อเจ้าพูดถูกแล้ว เรื่องนี้เป็นเส้นแบ่งที่ใครก็ก้าวข้ามไม่ได้"

"ไม่ว่านางจะเป็นเจ้าหญิงของอาณาจักรโบราณอำพรางโลกใดก็ตาม หากล่วงเกินก็ต้องตาย"

"ตอนเจ้าบรรลุนิติภาวะ แม่จะหาคู่หมั้นให้เจ้าอีกเป็นร้อย ให้เจ้าเลือกจนพอใจ"

"ถึงเจ้าจะเอาทั้งหมด แม่ก็จะจัดการให้ได้"

คู่หมั้นนับร้อย?

เอาทั้งหมดก็ได้?

เจ้าเป็นแม่แท้ๆ ของข้าจริงๆ

เฉินเหวินสูดหายใจลึกๆ แล้วจึงพูดว่า "พ่อ แม่ ลูกรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร ลูกจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย"

"รู้แบบนั้นก็ดี ดีแล้ว" เย่เฉินเอี้ยนตบมือเฉินเหวินพลางกล่าวซ้ำๆ

"อีกอย่าง นี่คืออาวุธดาบจักรพรรดิที่ติดตัวเจ้ามาแต่กำเนิด พ่อเก็บรักษาไว้ให้เจ้ามาตลอด ถึงเวลาที่จะคืนให้เจ้าแล้ว"

พูดจบ เฉินป้าเต้าก็ส่งแหวนพื้นที่ให้เฉินเหวิน

อาวุธจักรพรรดิติดตัวมาแต่กำเนิด?

ข้ามีของวิเศษแบบนี้ด้วยหรือ?

ในฐานะแฟนนิยายเวทมนตร์ เฉินเหวินย่อมรู้ว่าอาวุธจักรพรรดินั้นหมายถึงอะไร

และอาวุธจักรพรรดิติดตัวมาแต่กำเนิดนั้น เป็นสิ่งที่มีเพียงอัจฉริยะพิเศษระดับโลกเท่านั้นที่จะมีได้ อีกทั้งยังหายากอย่างยิ่ง

หลังจากรับแหวนพื้นที่มาแล้ว เฉินเหวินจึงส่งจิตสำรวจเข้าไปในนั้น

ยังไม่ทันได้ดูดีๆ ก็ตกใจเสียแล้ว

ในนั้นมีผลึกพลังชั้นสูงและสารจักรวาลกองเป็นภูเขา รวมกันแล้วเกินแสนหน่วยแน่ๆ

แสนหน่วยเชียวนะ มีตระกูลใดในอาณาจักรกู่หยวนที่จะมีผลึกพลังชั้นสูงเกินแสนหน่วย?

ยิ่งไปกว่านั้น ในนั้นยังมีสารจักรวาลชั้นสูงอีกด้วย?

นอกจากนี้ ยาวิเศษและวัตถุดิบวิเศษต่างๆ ก็มีมากมายนับไม่ถ้วน

ไม่เกินจริงเลยที่จะพูดว่า ตอนนี้เขากินยาวิเศษเหมือนกินถั่วก็ไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด

นี่คือ...

ทันใดนั้น เฉินเหวินก็ตกตะลึง

สายตาเขาหยุดอยู่ที่ดาบเล่มหนึ่งซึ่งมีพลังเกรียงไกร เปล่งประกายแสงจักรพรรดิ และมีบารมีท่วมท้นฟ้า

นี่คงไม่ใช่อาวุธจักรพรรดิติดตัวข้ามาแต่กำเนิดกระมัง

ในตอนนั้นเอง จิตสำนึกของเขาก็ถูกดึงเข้าไปในพื้นที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่ง

สิ่งที่เห็นคือดาบจักรพรรดิที่สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง พลังจักรพรรดิมหาศาลพุ่งออกมา ตัดขาดกฎเกณฑ์ของสวรรค์

ในพริบตา อาวุธวิเศษโดยรอบก็พากันก้มกราบ และสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง

จากนั้น ประกายดาบที่ซ่อนอยู่บนใบดาบก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ในชั่วขณะนั้น ทะลุผ่านความว่างเปล่านับหมื่นยุค ตรงไปยังที่สุดขอบฟ้า

ในวินาถีถัดมา เห็นเงาร่างใหญ่โตถือดาบจักรพรรดิยืนตระหง่านกลางฟ้าดิน รอบกายแผ่พลังมหาศาล มองโลกด้วยสายตาที่เหนือกว่า

ภาพนั้นดูสูงส่งเหลือเกิน ทำให้ผู้คนไม่กล้าเงยหน้ามอง

ดาบจักรพรรดินี้... ช่างน่ากลัวยิ่งนัก

แต่ว่า คนผู้นั้นเป็นใครกัน?

ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า แม้แต่พ่อของข้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย?

เฉินเหวินจ้องมองทุกอย่างตรงหน้าด้วยความงุนงง จนกระทั่งนานนักกว่าจะได้สติ

ที่จริงผ่านความทรงจำของร่างเดิม เขาเข้าใจโลกปัจจุบันได้ไม่น้อยเลย

ถึงแม้ตอนนี้จะมีเผ่าพันธุ์มากมาย แต่ละสำนักต่างมีการสืบทอดโบราณของตนเอง

แต่อาวุธจักรพรรดิที่แท้จริงซึ่งยังคงอยู่ในโลกนั้น มีน้อยเต็มที

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลชั้นสูงในปัจจุบันก็สูญเสียความสามารถในการสร้างอาวุธจักรพรรดิชั้นสูงไปแล้ว

ดังนั้น ดาบเช่นนี้มีค่ามากเพียงใด ก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง

ในเวลานี้ การสั่นไหวของดาบจักรพรรดิค่อยๆ สงบลง ปรากฏการณ์มหัศจรรย์ต่างๆ ก็ค่อยๆ กลับเข้าไปในใบดาบ

และจิตสำนึกของเฉินเหวินก็ค่อยๆ กลับคืนมา

เฉินเหวินสูดหายใจลึกๆ "พ่อ ข้าสามารถใช้ดาบจักรพรรดินี้ได้หรือไม่?"

"ไม่มีปัญหา มันเกิดมาเพื่อเจ้า พลังจักรพรรดิในดาบจะไม่ทำร้ายเจ้า" เฉินป้าเต้าพูดเรียบๆ

เฉินเหวินไม่สงสัยอีกต่อไป เขายื่นมือเข้าไปในแหวนพื้นที่ไปหาดาบจักรพรรดิที่ตั้งตระหง่านอยู่

ในขณะที่เขาเข้าใกล้มากขึ้น ดาบจักรพรรดิไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ไม่ได้ต่อต้านเขาเลย

มีทางแล้ว

ดวงตาของเฉินเหวินสว่างวาบขึ้นทันที ความเร็วของมือเขาเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

พอมือแตะดาบ ความเย็นเฉียบแล่นมา

พลังสังหารที่เฉียบคมและน่าสะพรึงพลุ่งออกมาจากใบดาบ ทำให้คนรู้สึกขนพองสยองเกล้า และหนังศีรษะชา

ช่างเป็นดาบที่ยอดเยี่ยม

เฉินเหวินอดที่จะทอดถอนใจด้วยความทึ่งอีกครั้งไม่ได้

แม้ว่าพลังจักรพรรดิจะถูกซ่อนไว้ แต่เขายังคงสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใน

โดยเฉพาะเมื่อถืออยู่ในมือ ยังมีความรู้สึกว่าพลังทั่วร่างพลุ่งขึ้นมาด้วย

"พ่อ ข้าจะสามารถใช้พลังของมันได้มากแค่ไหน?" เฉินเหวินอดถามไม่ได้

เฉินป้าเต้าตอบทันที "ขอพูดแบบนี้ มันต่างจากอาวุธจักรพรรดิทั่วไป เป็นเหมือนสิ่งมีชีวิตพิเศษ"

"มาหลายปีแล้ว เพราะไม่ได้อยู่ข้างกายเจ้า มันจึงไม่ได้เติบโต"

"ตอนนี้มันเหมือนมนุษย์ในวัยเด็ก มีพื้นที่ให้เติบโตอีกมาก ขีดจำกัดคงไม่ใช่แค่อาวุธจักรพรรดิ"

"ส่วนจะใช้พลังได้มากแค่ไหน ขึ้นอยู่กับพลังของเจ้าและการบ่มเพาะมัน"

"อย่าถามข้าว่าจะบ่มเพาะมันอย่างไร สิ่งที่มีจิตวิญญาณจะเชื่อมโยงกับจิตใจของเจ้าเอง เมื่อถึงเวลาที่ควรรู้ก็จะรู้เอง"

"ดีแท้" ตาของเฉินเหวินเปล่งประกายขึ้นมาทันที

"แต่อย่าพึ่งพามันมากเกินไป ไม่เช่นนั้นมันกลับจะกลายเป็นอุปสรรคในเส้นทางการฝึกฝนของเจ้า"

เฉินป้าเต้าราดน้ำเย็นใส่เฉินเหวินอย่างเหมาะเจาะ

เหตุผลนี้ เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร

เฉินเหวินยิ้มอย่างสบายๆ

ด้วยทรัพยากรและพื้นเพที่เขามีในตอนนี้ การเพิ่มพลังไม่ใช่เรื่องยาก

ดาบจักรพรรดิเขาต้องการ แต่การเพิ่มพลังของตัวเอง เขาก็จะไม่ละเลย

อืม นี่คือ?

สายตาของเฉินเหวินกระตุกหยุดลงที่ส่วนบนสุดของใบดาบ มีตัวอักษรสองตัวที่สวยงามและพลิ้วไหวปรากฏอยู่

ช่ายฉู่?

บางทีนี่อาจเป็นชื่อของดาบจักรพรรดิ?

แต่ทำไมรู้สึกว่านี่เกี่ยวกับความรักที่น่าสาปแช่งกันแน่?

ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของเฉินเหวินทันที

ในฐานะคนที่เคยผ่านเรื่องราวมามาก เขาสามารถมองเห็นเรื่องเช่นนี้ได้ในแวบเดียว

แต่ไม่ควรเป็นเช่นนั้น

ทำไมดาบจักรพรรดิติดตัวมาแต่กำเนิดเช่นนี้ ถึงมีตัวอักษรปรากฏอยู่?

อาจเพราะสังเกตเห็นความคิดของเฉินเหวิน เฉินป้าเต้าจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"บางสิ่งมีอยู่ก็ย่อมมีเหตุผลของมัน ในเวลาที่ไม่เหมาะสม หากเจาะลึกไปหาความจริงโดยไม่จำเป็น มักจะได้ไม่คุ้มเสีย"

"ได้ครับ" เฉินเหวินรู้สึกตัวทันที และถอนหายใจยาว

"เวลาก็พอดีแล้ว พวกเราแต่ละคนควรไปเตรียมตัวได้แล้ว เมื่อเรื่องเสร็จแล้วให้รีบกลับบ้านทันที" เฉินป้าเต้ามองไปที่เฉินเหวินพลางกล่าว

"วางใจเถิด ข้ายังตั้งใจจะกลับมาร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะอีกด้วย" เฉินเหวินยิ้มเบาๆ

เฉินป้าเต้าและคนอื่นๆ ไม่ลังเลอีกต่อไป หันหลังแล้วเดินจากไป

หลังจากมองทั้งสี่คนจากไปแล้ว รอยยิ้มที่ดวงตาของเฉินเหวินค่อยๆ เย็นชาลง

ข้ามีโอกาสได้มาเกิดใหม่หนหนึ่ง แต่กลับต้องยอมเสียรู้มากมายเช่นนี้

หากไม่ทำให้ฉู่เทียนหลงคายทุกสิ่งที่กลืนเข้าไปออกมาทีละนิด เขายังจะมีหน้าอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร

ส่วนคนที่อยู่เบื้องหลัง จะไม่ปล่อยให้รอดแม้แต่คนเดียว

(จบบท)