บทที่ 3 ห้วงเค้ากำเนิดหลายล้านลี้ ลงมาสู่โลกเบื้องล่าง!
บทที่ 3 ห้วงเค้ากำเนิดหลายล้านลี้ ลงมาสู่โลกเบื้องล่าง!
เมล็ดไฟสัมบูรณ์จุดติดแล้ว!
ร่างลำดับเค้ากำเนิดกำลังปลดปล่อยต้นกำเนิด!
ร่างกายที่แตกสลายกำลังฟื้นฟู!
กำลังฟื้นฟูวรยุทธ์!
......
ข้อความมากมายปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินเหวิน
โครม!
ในชั่วขณะนั้น ฟ้าดินสั่นสะเทือนไม่หยุด พลังต้นกำเนิดนั้นระเบิดออกกลางอากาศราวกับภูเขาไฟ
เห็นได้ว่าท้องฟ้าอันไร้ขอบเขตเบื้องลึกเปิดกว้างออก พลังเค้ากำเนิดนับล้านๆ พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกัน ภาพลางเค้ากำเนิดมากมายโผล่ออกมา ก่อให้เกิดคลื่นสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ทำให้ทุกคนแทบหายใจไม่ออก
วรยุทธ์ของเฉินเหวินก็ค่อยๆ ฟื้นคืน พลังโบราณแผ่ออกจากร่างของเขา วงแหวนลายลำดับกระเพื่อมออกมาเป็นชั้นๆ
เพียงแค่มอง ไม่มีใครไม่ตกตะลึง ไม่มีใครไม่หวาดกลัว
"นี่...เป็นไปได้อย่างไร!"
ฉู่โหย่วเว่ยมองภาพอันน่าตกตะลึงตรงหน้าด้วยความตกใจสุดขีด
หลัวห่าวก็สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
สภาพของเฉินเหวิน พวกเขารู้ดีที่สุด
หนึ่ง วรยุทธ์ถูกทำลายไปแล้ว สอง ต้นกำเนิดร่างเทพถูกดึงออกไปจนหมด
เฉินเหวินตอนนี้ พูดตรงๆ ก็คือร่างว่างเปล่าที่ไร้ประโยชน์
หากไม่ได้รับการรักษาทันเวลา ไม่ต้องพูดถึงการฟื้นฟู แค่มีชีวิตรอดก็ยังเป็นปัญหา
แต่ตอนนี้ เฉินเหวินไม่เพียงค่อยๆ ฟื้นตัว แม้แต่ต้นกำเนิดที่ถูกดึงออกไปหมดแล้วก็ฟื้นคืนมา
"ฮ่าๆๆ สมแล้วที่เป็นร่างสังหารโบราณหวงกู่ในตำนาน"
ในตอนนั้น เสียงกึกก้องดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ทุกคนมองไปตามเสียง
สิ่งที่เห็นคือชายชราผู้หนึ่งที่มีพลังความเป็นความตายพันรอบร่าง ลอยลงมาจากท้องฟ้าอย่างช้าๆ
เห็นได้ชัดว่าชายชราตรงหน้าเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นความเป็นความตาย
ในโลกนี้ ระดับการฝึกฝนแบ่งเป็น 13 ขั้นใหญ่
ขั้นจุดพลัง ขั้นหลอมร่าง ขั้นสองขั้ว ขั้นหยินหยาง ขั้นสวรรค์มนุษย์ ขั้นความเป็นความตาย ขั้นนิพพาน
ขั้นราชาสวรรค์ ขั้นเคารพจักรพรรดิ ขั้นมหาเทพ ขั้นสูงสุด ขั้นพิสูจน์วิถี [ขั้นก่อนจักรพรรดิ] และขั้นมหาจักรพรรดิ
แต่ละขั้นใหญ่ยังแบ่งเป็นสิบชั้น
หลัวห่าวเมื่อเห็นชายชรา รีบเข้าไปทักทาย โค้งตัวกล่าวว่า "ศิษย์ คารวะอาจารย์"
ฉินมู่ดึงสายตาที่เต็มไปด้วยความโลภจากร่างของเฉินเหวิน มองหลัวห่าวพลางกล่าวว่า "เด็กคนนี้ คือคนบาปที่เจ้าบอกว่าฆ่าศิษย์ของสำนักเราใช่หรือไม่"
"ใช่ขอรับ ศิษย์เห็นกับตา จึงเชิญท่านอาจารย์มาตัดสินความยุติธรรม" หลัวห่าวกล่าวอย่างรวดเร็ว
"แล้วเจ้าสืบประวัติของเขาชัดเจนหรือไม่" ฉินมู่กล่าวอย่างเนิบช้า
"ชัดเจนมาก เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ไม่มีภูมิหลังอะไรเลย" หลัวห่าวรีบตอบ
ดวงตาของฉินมู่ทันใดนั้นก็แวววาวขึ้นมา
เด็กกำพร้าหรือ ดีเลย
อย่างนี้ก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว
จากนั้น เขาก็กล่าวเสียงเย็นว่า "เรื่องนี้เจ้าทำได้ดี ไม่ว่าใครก็ตาม ฆ่าศิษย์ของสำนักเรา ต้องชดใช้"
"อ้อใช่ ท่านอาจารย์ เขาถูกทำลายพลังไปแล้ว ทำไมยังสามารถฟื้นฟูตัวเองได้" หลัวห่าวถามขึ้นทันใด
ฉินมู่หัวเราะเบาๆ "เรื่องนี้ไม่แปลกหรอก ร่างเทพระดับสูงบางร่าง มีโอกาสฟื้นฟูได้เอง"
"แต่ ทำไมข้าสังเกตเห็นว่าต้นกำเนิดร่างเทพของเขามีช่องว่าง อย่าบอกนะว่าก่อนที่เจ้าจะจับเขา มีคนลงมือก่อน"
พูดจบ ฉินมู่ก็มองไปที่หลัวห่าว ดวงตาเปล่งประกายดุจนกอินทรี
ความคิดหนึ่งวาบผ่านในใจหลัวห่าว - เฮ้ย แย่แล้ว หนีไม่พ้นตาสุนัขตัวนี้สินะ
ที่แท้ตอนที่เฉินเหวินฟื้นตัว เขาก็มีความคิดที่จะเก็บไว้เองแล้ว แต่ก็ยังถูกจับได้
คิดแล้ว หลัวห่าวก็รีบหยิบต้นกำเนิดที่เก็บไว้อย่างดีออกมา และยื่นให้ด้วยสองมือ "นี่คือต้นกำเนิดร่างเทพของเด็กนั่น ให้ท่านอาจารย์เป็นผู้นำส่งจะดีที่สุด"
"อืมๆๆ ดี อาจารย์ไม่ได้มองผิดในตัวเจ้า" ฉินมู่รับต้นกำเนิดด้วยความพอใจ และตบไหล่หลัวห่าวอย่างหนักแน่น
"นี่ล้วนเป็นเพราะท่านอาจารย์สั่งสอนได้ดี" หลัวห่าวประจบทันที แล้วมองไปที่ฉู่โหย่วเว่ยที่ยืนข้างๆ ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความหวัง กล่าวว่า "ท่านผู้นี้คือศิษย์ตระกูลฉู่ที่ค้นพบการกระทำชั่วของเด็กนั่นพร้อมกับศิษย์ ขอท่านอาจารย์พิจารณา"
ความคิดเล็กๆ ของหลัวห่าวและฉู่โหย่วเว่ย ฉินมู่จะไม่เข้าใจได้อย่างไร
ฉินมู่ไม่พูดอะไร แต่มองไปที่ฉู่โหย่วเว่ย
ฉู่โหย่วเว่ยทั้งร่างกระตุกและก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
ฉู่เป่ยฉงและคนอื่นๆ จากตระกูลฉู่ที่อยู่ไกลออกไป ก็เครียดขึ้นมาในตอนนี้
เพราะนี่เป็นโอกาสที่ตระกูลฉู่จะได้เชื่อมโยงกับวิหารเต้าไท่อี้!
เพียงแค่แวบเดียว ฉินมู่ก็มองออกถึงสถานะของฉู่โหย่วเว่ย
พรสวรรค์ถือว่าพอใช้ได้ คุณสมบัติร่างกายเท่านั้นที่พอจะนำมาอวดได้
แน่นอน นี่ไม่ได้หมายความว่าฉู่โหย่วเว่ยมีร่างวิญญาณ แต่ร่างกายของนางได้รับการบ่มเพาะจากสมุนไพรวิเศษมากมาย ในอนาคตก็สามารถฝึกฝนวิธีฝึกร่างที่เป็นเอกลักษณ์ได้
เช่นนี้แล้ว ก็ถือว่าไม่ไร้ค่าทีเดียว
ในขณะที่ใจของฉู่โหย่วเว่ยกำลังจะจมดิ่งลงถึงจุดต่ำสุด ฉินมู่ก็เอ่ยปากในที่สุด "เห็นแก่ที่นางก็มีความดีความชอบ ข้าจะรับนางเป็นศิษย์"
"ศิษย์คารวะท่านอาจารย์" ฉู่โหย่วเว่ยเป็นคนรู้กาลเทศะ จึงคุกเข่าลงทันที
ในเวลานี้ นางปล่อยวางความกังวลลงอย่างสิ้นเชิง
ในขณะเดียวกัน ใจของนางยังมั่นใจในทางเลือกของตนเองมากขึ้น
หากพึ่งพาเฉินเหวิน นางคงไม่มีโอกาสเข้าวิหารเต้าไท่อี้อย่างแน่นอน
ดี ดีมาก ดีมาก
ฉู่เป่ยฉงและคนอื่นๆ ที่อยู่ไกลออกไป ต่างตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้
และผู้ชมโดยรอบต่างมองฉู่โหย่วเว่ยด้วยความอิจฉา
ต้องรู้ว่านี่คือการได้รับเลือกเป็นศิษย์โดยตรงจากผู้อาวุโส ซึ่งดีกว่าการผ่านการทดสอบเข้ามามากนัก
แต่ฉินมู่กลับมองฉู่โหย่วเว่ยอย่างเรียบๆ แวบหนึ่งและไม่ได้พูดอะไร
หลัวห่าวส่งเสียงให้ฉู่โหย่วเว่ย "น้องสาวจำสิ่งที่รับปากข้าไว้ อย่าผิดคำพูดนะ"
ฉู่โหย่วเว่ยสะดุ้งเล็กน้อย แล้วตอบว่า "วางใจเถิด การได้แต่งงานกับพี่ชาย เป็นเกียรติของน้องสาวเอง"
หลัวห่าวใบหน้าเปล่งปลั่ง สายตากวาดผ่านหน้าอกของฉู่โหย่วเว่ย ดวงตาเปล่งประกายด้วยความโลภอีกครั้ง
ตอนนี้ เฉินเหวินได้ฟื้นฟูพลังชีวิตแล้ว แต่ต้นกำเนิดร่างลำดับเค้ากำเนิดยังคงปลดปล่อยอยู่
และร่างของเขายังคงกลืนกลายพลังที่มาจากต้นกำเนิด
ในตอนนั้น ฉินมู่ก็จู่ๆ มองไปที่เฉินเหวิน ดวงตาฉายแววโลภ
"ท่านอาจารย์ ท่านกำลัง..." หลัวห่าวสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของฉินมู่ จึงถามขึ้น
"เจ้ายังเด็กเกินไป ร่างเทพนอกจากต้นกำเนิดแล้ว โลหิตแท้ก็เป็นสิ่งล้ำค่า"
"ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ในร่างเขามีต้นกำเนิดร่างเทพที่งอกใหม่ด้วย"
ฉินมู่มองไปที่หลัวห่าวข้างๆ พูดอย่างเนิบช้า
"งั้น ท่านอาจารย์..." หลัวห่าวสูดลมหายใจลึก จึงรวบรวมความกล้าพูดต่อ "ไม่ทราบว่าศิษย์จะขอแบ่งโลหิตสักเล็กน้อยได้หรือไม่"
ฉินมู่ยิ้มเบาๆ "ครั้งนี้เจ้ารักษากฎของสำนักเรา มีความดีความชอบ ย่อมแบ่งให้เจ้าสักเล็กน้อยได้"
หลัวห่าวดวงตาเปล่งประกายทันที ทั้งร่างตื่นเต้นขึ้นมา
แม้ว่า "เล็กน้อย" ดูเหมือนจะไม่มาก แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
และจากภาพลางที่เฉินเหวินกระตุ้นขึ้นเมื่อครู่ ช่างน่ากลัวยิ่งนัก จากนี้จะเห็นได้ว่าพลังที่บรรจุอยู่ในนั้นมากมายเพียงใด
ดวงตาของฉู่โหย่วเว่ยก็แวววาวด้วยความโลภ แต่ไม่กล้าเอ่ยปากขอ
แต่ในใจนางกลับเยาะเย้ยเฉินเหวินมากขึ้น
ดูสิ มีแค่พรสวรรค์จะมีประโยชน์อะไร
ไม่มีภูมิหลัง สุดท้ายก็ถูกฆ่าตามใจชอบ และจะถูกรีดเค้นครั้งแล้วครั้งเล่า จนกว่าจะแห้งเหือดไปหมด
"งั้น ท่านอาจารย์ จะดูดออกมาอย่างไร ต้องให้ศิษย์ช่วยหรือไม่" หลัวห่าวกดความตื่นเต้นในใจลง รีบเอ่ยปาก
ฉินมู่ส่ายหน้า "ครั้งนี้ข้าจะลงมือเอง เจ้ายืนดูอยู่ข้างๆ ก็พอ"
"ได้ขอรับ" หลัวห่าวรีบตอบ
ฉินมู่ไม่สนใจหลัวห่าวอีก ก้าวเดินตรงไปหาเฉินเหวิน
ชายชราผู้น่ารังเกียจนี่ ช่างน่าโมโห!
"ท่านผู้อาวุโส พวกเราจะทำอย่างไรดี" เฉินเหวินแม้จะโกรธ แต่ไม่ได้เสียสติ
"ไม่ต้องกังวล แค่แมลงเล็กๆ ขั้นความเป็นความตาย มีชีวิตเอาไปก็ไม่มีชีวิตใช้หรอก" เซียนหงเสาหัวเราะเยาะ
ฮึ ฮึ
เจ้าคิดว่าตัวเองตลกนักหรือ
ข้าถามเจ้าว่าจะแก้ปัญหาอย่างไร ไม่ได้ถามว่าจะเป็นอย่างไร
เฉินเหวินหมดความรู้สึกไปแล้ว
ในเวลาเดียวกัน นอกเขตอาณาจักรกู่เซิน ชายหญิงคู่หนึ่งนำพาอำนาจยิ่งใหญ่ลงมาจากโลกเบื้องบน
ในชั่วพริบตานั้น อาณาจักรกู่เซินสั่นไหวไม่หยุด สายฟ้านับไม่ถ้วนตกลงมา สรรพสิ่งในฟ้าดินในขณะนั้น กลายเป็นความว่างเปล่า
(จบบท)