บทที่ 926 แยกปฏิบัติการ

อันจิมองดาวนัคเซินด้วยความตื่นเต้น พลางพูดคุยกับเสิ่นชิวว่า "เสิ่นชิว ดาวดวงนี้คือขุมสมบัตินะ ถ้าขุดทรัพยากรทั้งหมดที่อยู่บนมันออกมาได้ พวกเราจะไร้เทียมทานเลยล่ะ"

"มันคือขุมสมบัติจริง แต่ก็เป็นหลุมพรางของความตายด้วย อย่าลืมว่าบนดาวนี้เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดโลหะกลายพันธุ์นับไม่ถ้วน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ที่นี่ก็คือรังหลักของพวกมัน"

เสิ่นชิวตอบกลับอย่างเยือกเย็น

"เอ่อ... แล้วพวกเราลงไปแบบนี้ จะไม่ถูกพวกมันรุมโจมตีเหรอ?"

"ไม่น่าจะขนาดนั้น เดี๋ยวพวกเราจะลงจอดตรงเครื่องชักดาวในเมืองนัคเซิน ตรงนั้นน่าจะปลอดภัย ตอนนี้ถึงจะดูเหมือนเรากำลังบินอิสระ แต่จริงๆ แล้วเส้นทางบินถูกกำหนดไว้แล้ว"

"อืม จริงด้วย"

อันจิเห็นด้วยกับคำพูดนั้น

เสิ่นชิวจ้องมองดาวนัคเซินที่ใกล้เข้ามาทุกที ดวงตาเปล่งแสงสลับไปมาอย่างครุ่นคิด

สามชั่วโมงต่อมา ด้วยความที่ดาวนัคเซินกำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้ดาวติริส ทำให้ระยะทางของทั้งสองดาวลดลงอย่างมาก และเสิ่นชิวกับพวกก็สามารถเดินทางถึงพื้นผิวของดาวนัคเซินได้สำเร็จ พุ่งตรงเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ

"พวกเราจะถึงแล้ว หมุนปุ่มเพื่อลดความเร็ว"

เสิ่นชิวหันไปบอกทุกคน

"รับทราบ!"

อู๋ตี้กับพวกรีบหมุนปุ่มที่อกทันที แรงต้านพุ่งเข้าใส่ ทำให้พวกเขาเริ่มชะลอความเร็วลง

เมื่อพวกเขาทะลุผ่านชั้นบรรยากาศที่เบาบางลงมาถึงระดับความสูงที่เหมาะสม สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเมืองทรงสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่มาก ตั้งอยู่เบื้องล่าง

เมืองแห่งนี้มีขนาดประมาณเท่าเมืองฉิงคง มีกำแพงป้องกันที่สร้างจากหินขนาดยักษ์สูงประมาณห้าสิบเมตร รอบนอกติดตั้งอาวุธป้องกันหลากหลายชนิด อุปกรณ์ที่เด่นชัดที่สุดคือเสาไฟฟ้าที่คล้ายกับของเมืองอันจิกาลา

เพียงแต่ว่าอาวุธพวกนี้ส่วนใหญ่พังพินาศและถล่มลงหมดแล้ว รวมถึงกำแพงป้องกันก็พังทลายไปหลายจุด

ภายในเมืองมีอาคารและโรงงานหลากหลายรูปแบบ ตรงกลางเมืองคือจุดตั้งของเครื่องชักดาว

เพราะถูกปล่อยทิ้งไว้นานเกินไป ทำให้ผิวของสิ่งก่อสร้างในเมืองนี้ถูกปกคลุมด้วยฝุ่นสีแดงหนาแน่น

ส่วนพื้นที่นอกเมืองเต็มไปด้วยเหมืองเปิด หน้าดินที่เคยราบเรียบถูกขุดจนกลายเป็นหลุมยักษ์มากมาย

"ตอนลงพื้น ระวังตัวกันด้วย อย่าให้บาดเจ็บ"

เสิ่นชิวกล่าวเตือน

"รับทราบ!"

หยุนเซี่ยวซีและคนอื่นๆ ตอบรับพร้อมกัน

เมื่อระดับความสูงลดลงไปอีก เสิ่นชิวและพวกก็มองเห็นสิ่งผิดปกติในเมือง ห่างจากเครื่องชักดาวออกไป มีสัตว์ประหลาดโลหะกลายพันธุ์จำนวนหนึ่ง รวมถึงเครื่องจักรและอาวุธสงครามขนาดใหญ่ที่ติดเชื้อกำลังเดินเพ่นพ่านอยู่ แต่จำนวนโดยรวมยังไม่มากนัก

อีกไม่นาน พวกเขาก็ลงจอดอย่างปลอดภัยบนแท่นของเครื่องชักดาว และหมุนปุ่มกลับสู่ตำแหน่งเริ่มต้น

"เครื่องชักดาวนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ ข้ามดาวได้สบายๆ ถ้าเป็นวิธีปกติ พวกเราคงต้องใช้จรวดแถมยังกลับลำบากอีก"

อู๋ตี้พูดด้วยความพึงพอใจ

"ก็จริง แต่เสียดายเอาติดมือไปไม่ได้"

เสิ่นชิวตอบอย่างเสียดาย

"พูดอะไรไร้สาระ เรามีเวลาจำกัด รีบลงมือกันเถอะ"

ฉีหลินแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์

"โอเค!"

เสิ่นชิวฉายภาพแผนที่ของที่นี่ขึ้นมาแบบเต็มรูปแบบ จากนั้นก็ชี้ไปยังเมือง

นัคเซินก่อนจะเริ่มอธิบาย

"เมืองนัคเซินแบ่งเป็นสองส่วน พื้นผิวคือโครงสร้างเมืองทั่วไป มีอาคารหลากหลาย ส่วนด้านล่างเป็นฐานทัพขนาดใหญ่ ตามข้อมูลที่ฟาวิสให้เราไว้ ที่มุมทั้งสี่ของเมืองมีจุดเก็บทรัพยากรขนาดใหญ่ โดยมุมตะวันตกเฉียงใต้ถูกทำเครื่องหมายไว้ หากไม่มีอะไรผิดพลาด เชื้อเพลิงน่าจะถูกเก็บไว้ตรงนั้น"

"งั้นเราจะรออะไรล่ะ บุกไปที่นั่นเลย เมื่อกี้ฉันสังเกตจากด้านบน เมืองนี้ไม่ได้มีสัตว์ประหลาดมากนัก ถ้าเราระวังหน่อย ไม่สร้างเสียงดัง น่าจะไม่มีปัญหาอะไร"

อู๋ตี้พูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ไม่ ฉันมีความคิดบางอย่าง"

เสิ่นชิวส่ายหน้าปฏิเสธข้อเสนอของเขา

"ความคิดอะไร?"

อู๋ตี้มองเสิ่นชิวด้วยความสงสัย

"อย่างที่นายว่า การไปคลังเก็บของไม่ใช่เรื่องยาก ดังนั้นฉันคิดว่าเราควรแยกกันปฏิบัติการ กลุ่มหนึ่งไปค้นหาที่จุดเก็บของ อีกกลุ่มไปสำรวจฐานล่างดูว่าอาจได้ของมีค่าอื่นกลับมาบ้าง"

เสิ่นชิวอธิบายแผนของเขา

"ตกลง เอาตามนั้น!"

อู๋ตี้ตอบตกลงโดยไม่ลังเล

"แล้วจะจัดคนยังไง?"

หยุนชูว์ยวี่ถามด้วยความอยากรู้

"เบเคอเรน มู่เฉิน อู๋ตี้ เฉินเย่ พวกนายสี่คนไปที่คลัง ส่วนที่เหลือมากับฉัน ไปสำรวจฐานด้านล่าง"

เสิ่นชิวจัดการแบ่งงานอย่างคล่องแคล่ว

"ไม่มีปัญหา งั้นเราไปกันเลย"

อู๋ตี้กับคนอื่นตอบรับทันที

"โอเค พวกนายระวังด้วย ถ้ามีอะไรผิดปกติ ให้ยุติภารกิจแล้วกลับมาหาเราก่อน"

เสิ่นชิวกำชับอย่างจริงจัง

"ไม่ต้องห่วงพี่ใหญ่ ฉันกับเบเคอเรนเชี่ยวเรื่องสำรวจอยู่แล้ว จัดการได้สบายมาก!"

เฉินเย่พูดด้วยความมั่นใจเต็มที่

"อืม"

เสิ่นชิวพยักหน้า คำพูดของเฉินเย่ไม่ได้เกินจริง เขากับเบเคอเรนร่วมมือกันได้ดีมาก เวลาสอดแนมก็หลบหลีกสัตว์ประหลาดได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นอู๋ตี้ก็พาทีมของเขาแยกตัวออกไป

เสิ่นชิวหันมามองหยุนเซี่ยวซีและคนอื่นๆ อีกครั้ง ก่อนมองแผนที่ แล้วพูดขึ้นว่า

"พวกเราไปกันเถอะ!"

"ได้!"

หยุนเซี่ยวซีกับพวกตอบพร้อมกัน

เสิ่นชิวนำทีมลงจากอีกด้านของแท่น ผ่านบันไดฉุกเฉินลงไป

พวกเขาเดินตามขอบของวงแหวนโครงสร้างพลางกระโดดข้ามไปยังระดับล่างเป็นระยะ

ผ่านไปประมาณสี่สิบนาที พวกเขาก็มาถึงทางเข้าลับ

"ตรงนี้แหละ เข้าไปทางนี้จะเชื่อมสู่ฐานด้านล่างได้"

"เสิ่นชิว ประตูทางเข้านี่มันปิดอยู่นี่นา เราไม่มีสิทธิ์เข้าจะทำยังไงดี?"

หยุนเซี่ยวซีผลักประตูดู พบว่ามันถูกล็อกไว้

"อืม เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

เสิ่นชิวยื่นมือออกไปแตะที่บานประตู พลังสายฟ้าสีม่วงพุ่งวาบออกมาจากฝ่ามือทันที

แกรก!

กลไกล็อกอิเล็กทรอนิกส์บนประตูถูกทำลายทันที

เสิ่นชิวออกแรงผลักประตูเข้าไป

"เอ่อ ทำแบบนี้จะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?"

หยุนเซี่ยวซีถามด้วยความกังวลเล็กน้อย

"ไม่ต้องห่วง ที่นี่ไม่มีใครอยู่แล้ว เข้าไปกันเถอะ"

เสิ่นชิวอธิบายสั้นๆ แล้วนำพวกเขาเข้าไปข้างใน

เบื้องหน้าคือทางเดินที่ลาดลง พวกเขาเริ่มเดินลงไปอย่างระมัดระวัง ในอุโมงค์ค่อนข้างมืดสลัว มีเพียงไฟฉุกเฉินกระพริบเล็กน้อย

เสิ่นชิวเดินนำอยู่ข้างหน้าอย่างระแวดระวัง พลางสื่อสารกับอันจิทางความคิด

"อันจิ ช่วยดูให้หน่อย ถ้าสแกนเจอระบบป้องกันที่ยังใช้งานได้ แจ้งฉันล่วงหน้าด้วย"

"ไม่ต้องห่วง ท่านอันจิคนนี้รับประกันได้เลย"

อันจิตอบกลับอย่างมั่นใจ

"อีกอย่าง วางเส้นทางนำทางไปยังศูนย์บัญชาการหลักด้านล่างให้ฉันด้วย"

เสิ่นชิวออกคำสั่งต่อทันที

อันจิทำงานอย่างมืออาชีพ แสดงแผนที่ย่อขึ้นที่มุมดวงตาของเสิ่นชิว และวางเส้นทางนำทางให้ราวกับระบบนำทาง

ไม่นานนัก พวกเขาก็เดินมาถึงสุดทางของอุโมงค์ และเข้าสู่ทางเดินภายในฐานด้านล่าง...

............