บทที่ 882 ซื้อไม่ไหว

"ฮือๆ ฉันพูดความจริงนะ..."

เฉินเย่กุมหัว พูดเสียงอ่อยด้วยสีหน้าสงสาร

เสิ่นชิวถอนหายใจ ไม่ใส่ใจจะพูดกับเฉินเย่อีก แล้วหันไปถามหยุนเซี่ยวซีว่า

"เซี่ยวซี ไหนๆ ญาติพี่สาวของเธอก็มาแล้ว เธอจะไม่ไปทักทายหน่อยเหรอ?"

"ไม่ล่ะ จริงๆ ฉันไม่ค่อยสนิทกับเธอหรอก ที่คุยกันนับนิ้วข้างเดียวก็ยังเหลือ"

หยุนเซี่ยวซีคิดครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้าตอบ

ทันใดนั้นหยุนชูว์ยวี่ก็หันมามองเสิ่นชิว ก่อนจะเดินตรงเข้ามา

ทำเอาเสิ่นชิวกับพวกตกใจเล็กน้อย

"หวังฮ่าว ไม่เจอกันนานเลยนะ"

หยุนชูว์ยวี่เดินเข้ามาทักทายหวังฮ่าว

"ก็สักพักแล้วล่ะ เธอกลับมาตอนไหน?"

หวังฮ่าวตอบกลับด้วยท่าทีสุภาพ หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าเขาดูเคารพหยุนชูว์ยวี่เล็กน้อย

แม้จะอยู่ในตระกูลใหญ่ทั้งคู่ แต่สถานะภายในบ้านยังต่างกัน

ตอนนั้นสายตาหยุนชูว์ยวี่หันมาที่เสิ่นชิวก่อนจะยิ้มและพูดขึ้น

"นี่คงเป็นคุณเสิ่นชิวสินะ"

"อืม ผมน่ะแหละ"

เสิ่นชิวตอบกลับด้วยความแปลกใจ

"พอได้เจอตัวจริงวันนี้ สมแล้วที่ใครๆ ก็พูดถึง ฉันได้ยินแม่ใหญ่พูดถึงคุณบ่อยมากเลยนะ! เธอชมคุณไม่หยุดเลยจริงๆ! บอกตามตรง ตอนแรกฉันนึกว่าคุณอายุใกล้ๆ กับแม่ใหญ่ซะอีก จนเห็นรูปนั่นแหละถึงรู้ว่ายังหนุ่มอยู่"

หยุนชูว์ยวี่ยิ้มพูด

เสิ่นชิวนึกถึงคำพูดหยอกล้อของหยุนชิงหานก่อนหน้านี้ ใบหน้าก็แข็งไปเล็กน้อย ก่อนจะไอกลบเกลื่อน

"แค่กๆ"

ในขณะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นก็ดังขึ้นจากไกลๆ ตามมาด้วยซูเปอร์คาร์สีทองคันหนึ่งพุ่งเข้ามา แล้วหยุดลงด้วยเสียงเบรกอย่างเฉียบคมพร้อมการดริฟต์เท่ๆ

ประตูปีกนกเปิดออกโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มในสูทดำ สวมถุงมือผ้าลูกไม้สีขาวก้าวลงมาอย่างสง่างาม ฉู่อู๋จี๋

ตอนนี้ฉู่อู๋จี๋โกนหนวดแล้ว ทำให้ดูมีเสน่ห์และหล่อเหลา เขาเผยรอยยิ้มเล็กน้อย ฟันขาวสะท้อนแสงเหมือนมีสปอตไลต์ส่วนตัว

บรรดาเจ้าหน้าที่ KPI หญิงที่อยู่รอบๆ ต่างพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น

"เป็นฉู่อู๋จี๋จริงๆ! หล่อชะมัด!"

"ตัวจริงหล่อกว่าตอนไลฟ์อีก!"

ฉู่อู๋จี๋ยกมือทำท่าส่งจูบผ่านไลฟ์ในสายรัดข้อมือ แล้วพูดว่า

"สาวๆ ทั้งหลาย ผมถึงที่แล้ว ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะครับ!"

จากนั้นก็ปิดไลฟ์ทันที

เขามองรอบๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหากลุ่มเสิ่นชิว

"โอ้โห วันนี้คึกคักกันจริง ทุกคนมาครบเลยนี่นา!"

หวังฮ่าวยิ้มตอบ

"ว่าแต่ฉู่อู๋จี๋ นายเริ่มไลฟ์อีกแล้วเหรอ?"

"ก็ทำไงได้ ไม่ไลฟ์นาน พวกสาวๆ เริ่มเป็นโรคคิดถึงกันหมดแล้วน่ะ"

ฉู่อู๋จี๋ยักไหล่ทำหน้าเหนื่อยใจ

เสิ่นชิวนึกถึงคำพูดของฉีคุน พลันรู้สึกว่าความมีเสน่ห์ของหมอนี่มันผิดธรรมชาติ

เขาเคยนึกว่าฉู่อู๋จี๋จะมีผลเฉพาะกับสาวธรรมดาเท่านั้น แต่พอเห็นเจ้าหน้าที่ KPI สาวๆ เหล่านั้นตื่นเต้นกันขนาดนั้น ก็รู้ว่าตัวเองประเมินเขาต่ำไปจริงๆ

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า แม้แต่เขาในฐานะผู้ชายยังรู้สึกหลงเสน่ห์ฉู่อู๋จี๋อยู่บ้าง หมอนี่ไม่ใช่แค่หน้าตาดี แต่ยังเป็นทายาทเศรษฐีอันดับต้นๆ อีกต่างหาก ไม่แปลกใจที่ผู้หญิงจะคลั่งไคล้

พอคิดถึงตรงนี้ เสิ่นชิวก็สะดุ้งนิดๆ เมื่อนึกได้ว่าฉู่อู๋จี๋เป็นสายโลหะ แล้วโมดูลยีนโลหิตระดับเพชร P5 ที่เขามีอยู่ เหมาะกับหมอนี่เป๊ะเลย ลองขายดูดีไหม?

เขาจ้องฉู่อู๋จี๋ตาเป็นมัน ในใจนึกถึงตอนที่หาเงินก้อนแรกจากปู่ของหมอนี่ดยุกฉู่เว่ย

ตอนนี้ได้จังหวะดี จะขูดเลือดอีกหน่อยก็ไม่น่าเกลียด

อีกอย่าง ถ้าเป็นทายาทตระกูลอื่น อาจไม่ยอมจ่ายง่ายๆ แต่ฉู่อู๋จี๋นี่ไม่เหมือนกัน เขาได้รับความเอ็นดูจากดยุกฉู่เว่ยมาก ถึงขั้นที่ตระกูลฉู่เทเงินใส่ไม่ยั้ง

แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะอ่อนกว่าเสิ่นชิวเล็กน้อย แต่ในภาพรวมก็ยังถือว่าสุดยอด

อย่าลืมว่าโมดูลสายโลหะนั้นหายากกว่าสายสายฟ้าเยอะ

ตอนนั้นเอง ฉู่อู๋จี๋รู้สึกถึงสายตาร้อนแรงของเสิ่นชิว ก็รู้สึกหนาวหลังขึ้นมา ก่อนจะถามอย่างงุนงง

"เฮ้ เสิ่นชิว มองฉันแบบนั้นทำไม หน้าไปเลอะอะไรรึเปล่า?"

"เปล่าๆ ฉู่อู๋จี๋ มานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

พูดจบเสิ่นชิวก็จับแขนฉู่อู๋จี๋พาเดินไปที่มุมหนึ่ง

ฉู่อู๋จี๋งงแต่ก็เดินตามไปแต่โดยดี

คนอื่นๆ มองตามด้วยความสงสัย แม้อยากรู้ว่าเสิ่นชิวจะคุยอะไรกับฉู่อู๋จี๋ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเดินตามไปฟัง

ในมุมนั้น ฉู่อู๋จี๋ก็ถามด้วยความสงสัย

"เสิ่นชิว มีอะไรต้องแอบมาคุยกันตรงนี้?"

เสิ่นชิวไม่ตอบ แต่หยิบแคปซูลจักรกลวางลงพื้น เปิดออกแล้วหยิบกล่องใบหนึ่งจากในนั้น ก่อนจะเก็บแคปซูลกลับไป

เขายื่นกล่องให้ฉู่อู๋จี๋

"ลองเปิดดูสิ!"

ฉู่อู๋จี๋รับกล่องมาอย่างงงๆ พอเปิดดูก็เห็นโมดูลยีนโลหิตทันที

แววตาเขาเบิกกว้าง ร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

"โว้ย โมดูลยีนโลหิตเหรอ!? แถมยังสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้อีก! อย่าบอกนะว่าเมื่อวันก่อนที่นายล่อสัตว์ประหลาดมาใช้อันนี้น่ะ?!"

"สายตาแหลมใช้ได้เลยแฮะ"

"ก็วันนั้นตอนนายหยิบมันออกมา ไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาดที่รู้สึกได้นะ ฉันเองก็แอบรู้สึกได้เหมือนกัน! นายเก็บของดีแบบนี้ไว้กับตัวเนี่ยนะ?!"

"นายจะเอาไหมล่ะ ของชิ้นนี้นายน่าจะใช้ได้นะ?"

"แน่นอน! มันระดับ P1 หรือ P2?"

ฉู่อู๋จี๋หยิบขึ้นมาพินิจอย่างตื่นเต้น

"P5 นะ"

เสิ่นชิวยิ้มตอบ

"หา!?"

ฉู่อู๋จี๋ตกใจจนมือไม้อ่อน ทำโมดูลร่วง ดีที่รีบคว้าไว้ได้ทัน

"ตกใจอะไรขนาดนั้น?"

เสิ่นชิวหัวเราะ

"คืนไปเลย ฉันซื้อไม่ไหว!"

ฉู่อู๋จี๋ไม่พูดพร่ำ รีบวางโมดูลยีนคืนลงกล่องแล้วยื่นให้เสิ่นชิวทันที

เสิ่นชิวชะงักไป ก่อนจะพูดขึ้น

"อย่ามาล้อเล่นเลย นายเป็นถึงคุณชายตระกูลฉู่ จะมีของที่ซื้อไม่ไหวด้วยเหรอ? ในแปดตระกูลใหญ่ นายรวยสุดไม่ใช่เหรอ?"

ฉู่อู๋จี๋ได้ยินแล้วก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"เสิ่นชิว นายไม่มีความรู้เรื่องราคาของพวกนี้เลยใช่ไหม? รู้ไหมว่าเจ้าก้อนนี่มันแพงขนาดไหน? นายเอาฉันไปขายยังซื้อไม่ได้เลย!"

"ขนาดนั้นเลย?!"

เสิ่นชิวได้ยินแล้วก็ใจแป้วทันที...

...........