บทที่ 666 เดิมพันครั้งสุดท้าย

เสิ่นชิวเอ่ยกับอันจิอย่างตื่นเต้นว่า

"ยอดเยี่ยม ได้ผลจริงๆ เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นถูกกดไว้แล้ว!"

"แน่นอนว่าต้องได้ผล ฉันบอกแล้วว่านี่เป็นอาวุธที่ออกแบบมาเพื่อจัดการมันโดยเฉพาะ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือซ่อมเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชันพลังดาวให้เรียบร้อย เราต้องรีบสลับสายพลังงานให้เสร็จ ก่อนที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์จู๊กวงจะโอเวอร์โหลด!"

อันจิเองก็มีท่าทีเครียด แม้จะคำนวณเวลาทางทฤษฎีไว้แล้วว่าน่าจะทัน แต่ก็ยังกลัวจะเกิดเหตุผิดพลาดขึ้น

ไป๋มู่เฉิงยกข้อมือขึ้น ใช้อุปกรณ์สื่อสารสั่งการทุกคนที่รับผิดชอบเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชันพลังดาว

"เจ้าหน้าที่เทคนิคทั้งหมดฟังให้ดี ร่วมมือกับหุ่นยนต์ซ่อมบำรุงเต็มกำลัง ซ่อมแซมเครื่องปฏิกรณ์ให้เสร็จโดยเร็ว!"

"รับทราบ!"

เสียงตอบรับดังพร้อมกันจากช่องสื่อสาร

"อู๋ตี้! ตอนนี้ไอ้สัตว์ประหลาดนั้นถูกกดไว้ได้ชั่วคราวแล้ว แต่พวกนายห้ามประมาท ถอยกลับไปตั้งวงล้อมไว้ เฝ้าระวังมันตลอดเวลา!"

ไป๋มู่เฉิงสั่งการต่อไปยังอู๋ตี้และพวกเขา

"เข้าใจ!"

อู๋ตี้กับพวกรีบถอยกลับ จัดการล้อมรอบยูมทันทันที หากมันขยับ จะเปิดฉากโจมตีวงกว้างในทันที

อย่างที่อันจิบอก ยูมทันถูกกดไว้แน่นหนา ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย

เวลาผ่านไปทีละน้อย แป๊บเดียวก็ครบหนึ่งชั่วโมง เสิ่นชิวเริ่มรู้สึกกังวล รีบถามอันจิ

"ซ่อมถึงไหนแล้ว?"

"จะเสร็จแล้ว อย่ามาเร่งเลย ฉันก็ลนกว่านายอีกนะ!"

อันจิเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย

เสิ่นชิวก็ทำได้แค่กลั้นใจรอ เพราะตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นใดอีก

ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งจากช่องสื่อสารก็ดังขึ้นด้วยความร้อนรน

"ที่นี่คือโรงไฟฟ้านิวเคลียร์จู๊กวง ผมพันตรีจางต้าฮอ! คอนโซลควบคุมหลักของเราขึ้นเตือนโอเวอร์โหลด พร้อมแสดงนับถอยหลังเข้าสู่โหมดดับระบบภายใน 30 วินาที!"

ข่าวนี้ทำให้หัวใจของเสิ่นชิวและพวกเขาเต้นสะท้าน

แสงไฟส่องสว่างภายในเมืองใต้ดินเริ่มกระพริบไม่เสถียร บ่งบอกถึงแรงดันไฟฟ้าที่ไม่คงที่

ไป๋มู่เฉิงรีบสั่งการทันที

"อู๋ตี้ เตรียมรับมือการต่อสู้!"

"รับทราบ!"

อู๋ตี้กับพวกเตรียมพร้อมสู้สุดกำลัง

ทว่าในวินาทีที่ตัวเลขนับถอยหลังลดเหลือเก้าวินาที เครื่องปฏิกรณ์ฟิวชันพลังดาวที่อยู่ด้านหลังเสิ่นชิวก็เริ่มเดินเครื่อง แสงสีฟ้าสว่างเจิดจ้าพุ่งขึ้นทันที ระบบพลังงานถูกสลับเรียบร้อย

แสงไฟทั่วเมืองใต้ดินสว่างไสวขึ้นมาอีกครั้ง

"สำเร็จแล้ว!"

อันจิร้องด้วยความดีใจ

เสิ่นชิวและคนอื่นๆ ต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เฮ้อ นึกว่าจะไม่รอดแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ เกือบไม่ทันแน่ะ ฉันนี่แหละสุดยอด!"

อันจิพูดด้วยความภูมิใจ

"สุดยอดเลย!"

เสิ่นชิวชูนิ้วโป้งให้

"ตอนนี้ไม่ต้องห่วงแล้ว ด้วยพลังงานจากเครื่องปฏิกรณ์พลังดาว ระบบปืนระงับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแบบกำหนดทิศ MDS-01 สามารถทำงานต่อเนื่องได้ สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือซ่อมฐานด้านล่างให้เสร็จ แล้วจับมันขังไว้"

อันจิบอกกับทุกคน

"พวกเราทำอะไรได้บ้าง?"

ไป๋มู่เฉิงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ

"ให้คนของเธอช่วยเคลียร์เศษซากสิ่งก่อสร้างที่เสียหาย ส่วนที่เหลือปล่อยให้กองทัพหุ่นยนต์จัดการ พวกมันคล่องกว่า"

อันจิโบกมือเล็กน้อยตอบกลับ

"ได้"

ไป๋มู่เฉิงพยักหน้าตอบรับ

จากนั้นไป๋มู่เฉิงเปิดช่องสื่อสาร ส่งเสียงประกาศไปยังทุกคนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ทุกหน่วย รายงานความคืบหน้า ปฏิบัติการสำเร็จ สัตว์ประหลาดถูกกดไว้ได้แล้ว!"

เสียงตอบรับจากเหล่าทหารดังขึ้นทันที

"เย้! เราทำได้แล้ว!"

เสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะดังก้องไปทั่ว พวกเขาต่างพากันเฮโล สวมกอดกันด้วยความโล่งใจและปลาบปลื้ม

“เริ่มปฏิบัติการ เราจะร่วมมือกับกองทัพจักรกล ทำความสะอาดซากใต้ดิน และสร้างอุปกรณ์ควบคุมพลังใหม่จากด้านล่างขึ้นมาอีกครั้ง!”

ไป๋มู่เฉิงเริ่มออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“รับทราบ!” เสียงตอบรับดังกระหึ่มจากทุกฝ่าย

แต่แล้วในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด หนวดโลหะเส้นหนึ่งก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากใต้ฐานของปืนระงับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแบบกำหนดทิศ รุ่น MDS-01 มันเจาะทะลุเข้าตัวปืนทันที

ตูม! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว พลังระเบิดแผ่กระจายกว้าง

ทุกคนตกใจจนพูดไม่ออก

“ตายแล้ว! ปืนหมายเลข 1 ถูกทำลาย!”

สีหน้าอันจิซีดเผือดทันตา

“เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่ว่ามันถูกควบคุมพลังไว้แล้วเหรอ?” เสิ่นชิวถามพลางขมวดคิ้ว

“น่าจะเป็นเพราะฐานด้านล่างของมันควบคุมพลังได้ไม่ดีพอ มันเลยแอบยื่นหนวดออกมาได้... รีบไปป้องกันปืนอีกสองกระบอกเร็ว!”

อันจิรีบสั่งการทันที

แต่ก็สายไปแล้ว ในขณะที่ปืนควบคุมพลังหมายเลข 1 ถูกทำลาย ยูมทันก็เริ่มฟื้นคืนพลัง มันเปลี่ยนร่างบางส่วนทันที แล้วงอกหนามแหลมออกมาสองต้น ยิงลำแสงสีเลือดเข้าหาเป้าหมาย

ตูม! ปืนระงับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าหมายเลข 2 และ 3 ถูกทำลายพร้อมกัน

เสียงตะโกนของอู๋ตี้ดังขึ้นในช่องสื่อสาร

“โจมตี!”

ทุกหน่วยเปิดฉากโจมตีใส่ยูมทันอีกครั้ง บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความหวังพลันตกลงสู่ห้วงสิ้นหวัง

ร่างโคลนคล้ายโคลนตมของยูมทันเริ่มกลับสู่สภาพเดิม มันซ่อมแซมตัวเองจากแรงโจมตีได้อย่างรวดเร็ว

เสิ่นชิวเห็นภาพเบื้องหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันไปถามอันจิ

“ทำไมมันไม่ทำลายเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชันพลังดาวจากด้านล่างเลยล่ะ?”

“มันจะทำลายได้ยังไง? ด้านล่างของเครื่องปฏิกรณ์ถึงแม้จะเป็นโพรงเหมือนส่วนอื่นของใต้ดิน แต่เฉพาะฐานของเครื่องนี้ถูกหล่อแบบพิเศษ และยังฝังหินแหวนเฮย์ลัวไว้ด้วย มันทำอะไรไม่ได้หรอก”

“ยังมีปืนสำรองไหม?”

“ไม่มีแล้ว! รีบถอนกำลังเถอะ ตอนนี้ไม่มีทางแล้วจริง ๆ!”

อันจิเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ไม่แน่หรอก!”

เสิ่นชิวพูดเสียงต่ำ สีหน้าจริงจังขึ้นทันที

“อะไรนะ? นายมีทางงั้นเหรอ? อย่าล้อเล่นนะ แม้แต่ฉันยังจนปัญญาเลยนะ!”

อันจิอึ้งไปชั่วขณะ มองเขาด้วยสีหน้าที่ไม่อยากเชื่อ

ไป๋มู่เฉิงหันมามองเขาอย่างเคร่งเครียด

“นายมีแผนอะไร?”

“ในเมื่อปืนพังหมดแล้ว งั้นฉันจะเป็นปืนเอง ฉันจะดูดพลังงานจากเครื่องปฏิกรณ์ แล้วโจมตีมัน!”

เสิ่นชิวพูดอย่างเด็ดขาด

“นายบ้าไปแล้วเหรอ?! คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไง! ฉันรู้ว่านายดูดพลังจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์จู๊กวงได้ แต่ที่นี่คือเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชันพลังดาว! พลังงานมันต่างกันราวฟ้ากับเหว ดูดเข้าไปมีหวังระเบิดเป็นจุล!”

อันจิถึงกับร้องออกมา

“มันเสี่ยงเกินไปจริงๆ”

ไป๋มู่เฉิงก็ไม่เห็นด้วย เธอสัมผัสได้ถึงอันตราย

“มันไม่ใช่การเสี่ยง... ฉันเคยทำแบบนี้มาก่อน แม้ครั้งนั้นจะพลาด แต่นี่คือโอกาสแก้ตัวครั้งที่สอง ฉันจะเดิมพันอีกครั้ง!”

เสิ่นชิวจ้องตาไป๋มู่เฉิงอย่างแน่วแน่

ไป๋มู่เฉิงนิ่งไปพักหนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า

“ตกลง!”

เสิ่นชิวหันไปทางอันจิทันที

“อันจิ ขอร้องล่ะ ช่วยเชื่อมสายไฟจากเครื่องปฏิกรณ์ออกมาให้ที”

“นายมันบ้าไปแล้วจริงๆ”

“ช่วยล่ะนะ”

“ก็ได้...”

อันจิจนใจ ได้แต่ยอมทำตามคำขอของเสิ่นชิว จึงรีบสั่งให้หุ่นยนต์ซ่อมบำรุงเชื่อมสายไฟทันที...

..........