บทที่ 554 ชุดเกราะเวทอะตอม
บทที่ 554 ชุดเกราะเวทอะตอม
ทันใดนั้น ฟีเดอรีก็ชี้ไปยังโจวเหวินซึ่งยังอยู่ในสภาพมึนงงพลางตะโกนว่า
"อย่าทำร้ายผู้หญิงคนนี้! นางคือของทดลองล้ำค่าของเรา! ส่วนพวกที่เหลือจะฆ่าทิ้งยังไงก็ได้!"
โนซาวีก้าเมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ในขณะนั้นเอง โจวกู่ซึ่งถอยไปอยู่แถวหลังสุดกลับมีแววตาเปล่งประกายอย่างเย็นชา เขาพุ่งเข้าไปผลักหยุนเซี่ยวซีออก จากนั้นแย่งตัวโจวเหวินมาจับไว้ แล้วบีบคอเธออย่างแรงพร้อมตะโกนว่า
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
การกระทำของเขาทำให้เสิ่นชิวและคนอื่นๆ ตะลึงงัน แม้แต่ฟีเดอรีก็มีสีหน้าตกใจ
"โจวกู่ นายเล่นตลกอะไร? คิดจะจับพวกเดียวกันมาใช้เป็นตัวประกันรึไง?" หยุนเฟิงพูดเสียงขุ่น
แม้ว่าโจวเหวินจะเป็นเพียงพลเรือนคนหนึ่ง แต่พฤติกรรมแบบนี้มันน่าขายหน้าสิ้นดี หากเรื่องแพร่ออกไปมีหวังเสียหน้าทั้งกลุ่ม
"ผมจะสนหรือว่าเป็นพวกเดียวกัน! ในเมื่อพวกมันต้องการผู้หญิงคนนี้ ก็แปลว่านางมีค่าบางอย่าง ถ้าพวกแกยังไม่ถอย ผมก็จะฆ่านางซะตรงนี้!" โจวกู่กล่าวอย่างโหดเหี้ยม
ฟีเดอรีถึงกับเหมือนโดนเหยียบหาง เขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธปนตกใจ
"ห้ามใครลงมือทั้งนั้น!"
เมื่อเห็นว่าคำขู่ได้ผล โจวกู่ก็หัวเราะลั่นอย่างสะใจ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!"
เสิ่นชิวและพวกพ้องต่างมีสีหน้าไม่สู้ดี แม้ว่าการกระทำของโจวกู่จะได้ผลในเชิงกลยุทธ์ แต่ในใจพวกเขากลับรู้สึกไม่สบายอย่างบอกไม่ถูก
ขณะนั้น หยุนชิงหานแม่ทัพใหญ่ก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด รักษาความเงียบงันเอาไว้
แต่ทันใดนั้นเอง เบื้องหลังเสิ่นชิวและพวกพ้อง ภายในถังชีวภาพหมายเลข 1 สิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในก็คือมนุษย์ปลาเบอร์ทรัม ตอนนี้มันได้พลันลืมตาขึ้นมา ดวงตาสีเลือดจับจ้องมายังพวกเขาอย่างน่าหวาดหวั่น เพราะอุปกรณ์ที่ใช้พันธนาการมันตอนนี้ได้หยุดทำงานไปแล้ว
เบอร์ทรัมเพ่งสายตามายังกลุ่มคนตรงหน้า แล้วสายตาก็หยุดลงที่โจวเหวินซึ่งกำลังถูกบีบคอจากโจวกู่ มันสัมผัสได้ถึงสายเลือดเดียวกันจากร่างของเธอ จึงตัดสินว่าเธอคือหนึ่งในเผ่าพันธุ์เดียวกับมัน มันค่อยๆ อ้าปากเผยให้เห็นเขี้ยวคมกริบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย
ขณะเดียวกัน ใต้เกาะซึ่งจมอยู่ใต้น้ำทะเล บริเวณชั้นล่างสุดของเกาะสามารถมองเห็นเปลือกหอยสีเทาขนาดใหญ่จำนวนมากฝังอยู่ในภูเขาอย่างหนาแน่น จำนวนของพวกมันมีมากกว่าหนึ่งล้านตัว
หอยเหล่านี้ที่ดูคล้ายหอยนางรมจู่ๆ ก็เปิดออกราวกับรับรู้บางสิ่งบางอย่าง
ทันใดนั้นเอง สิ่งมีชีวิตหน้าตาน่าเกลียดซึ่งเป็นมนุษย์ปลาเหมือนกัน ก็พากันตื่นขึ้นและมุดออกจากเปลือก พวกมันพากันว่ายน้ำมุ่งหน้ามายังเกาะแล้ว
ในชั่วพริบตา น้ำทะเลรอบเกาะจากที่เคยใสกลายเป็นสีดำสนิทเมื่อมองจากเบื้องบน
ด้านในห้องทดลอง...
โจวกู่ยิ่งแสดงความโอหังและได้ใจ เขาใช้มือบีบคอของโจวเหวินแน่นขึ้น แล้วตะโกนใส่โนซาวีก้าอย่างหยิ่งผยอง
“พวกแกทั้งหมดถอยไปให้หมด!”
โนซาวีก้าแค่นเสียงตอบกลับเย็นชา “แกคิดว่าจะจบง่ายๆ อย่างนั้นรึ?”
“งั้นผมก็จะบีบคอนางให้ตายเดี๋ยวนี้แหละ!”
โจวกู่ออกแรงบีบคอโจวเหวินอย่างรุนแรง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไร้สติ
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ฟีเดอรีเดือดดาลจนกระโจนลุกขึ้น เขาไม่เคยแสดงอารมณ์รุนแรงขนาดนี้ แม้แต่ตอนโดนจับก็ตาม
เสิ่นชิวหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง เขามองออกทันทีว่าโจวกู่นั้น "เอาจริง" และพร้อมฆ่าโจวเหวินอย่างไม่ลังเล
ในขณะนั้นเอง เสียงระเบิดดังสนั่น! ถังชีวภาพด้านหลังของเสิ่นชิวและพวก ระเบิดกระจาย! ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาด้วยความเร็วสูง ปรากฏตัวด้านหลังของโจวกู่
แคร๊ก!
มือแหลมคมพุ่งทะลุผ่านอกของเขาอย่างแม่นยำ!
ทุกคนหันไปมอง พบว่าเป็นเบอร์ทรัม สัตว์ประหลาดมนุษย์ปลาที่ปรากฏตัวขึ้นและสังหารโจวกู่ได้ในพริบตา!
หยุนชิงหานไม่รอช้า พลังของนางปะทุขึ้นรุนแรง พุ่งตรงไปหาโจวเหวินด้วยความเร็วสูง มืออีกข้างสะบัดออก เรียกอสรพิษน้ำขนาดยักษ์ออกมาจู่โจมเบอร์ทรัมทันที
เบอร์ทรัมเพิ่งฟื้นคืนชีพ แถมยังโดนสูบเลือดไปมหาศาล ร่างกายของมันยังคงอ่อนแรงและเคลื่อนไหวได้ไม่คล่องตัว มันจึงโดนงูน้ำชนกระเด็นทันที
ฟีเดอรีตะโกนลั่นด้วยความโกรธจัด
“สารเลวนั่นหนีออกมาได้! เอาตัวผู้หญิงคนนั้นกลับมาให้ได้ ที่เหลือ ฆ่าให้หมด!”
โจวเอินเห็นดังนั้นก็พุ่งตัวเข้าร่วมทันที ในขณะที่หยุนชิงหานใกล้จะคว้าโจวเหวินได้อยู่แล้ว โจวเอินก็สะบัดมือฉับพลัน ดึงตัวโจวเหวินเหวี่ยงออกไปไกล!
ทำให้หยุนชิงหานคว้าพลาด ไปในอากาศว่างเปล่า!
แต่หยุนเซี่ยวซีได้ฉวยจังหวะอ้อมเข้าไปทางด้านข้าง พุ่งไปหาโจวเหวินด้วยสองมือยื่นออกไปรับ
“ฉันจะรับไว้เอง!”
“ฝันไปเถอะ!”
โจวเอินสะบัดมือกลับทันที ร่างของโจวเหวินจึงปลิวกลับไปทางเขาอีกครั้ง ปล่อยให้หยุนเซี่ยวซีรับอากาศว่างเปล่าไปแทน
“ทำดีมาก!”
ฟีเดอรีหัวเราะด้วยความสะใจเมื่อเห็นภาพนี้
แต่ทันใดนั้นเอง เบเคอเรนก็โผล่ออกมาจากเงาของโจวเหวิน เขากระชากเอวของนางไว้แน่น ดวงหน้าฉายแววเหี้ยมเกรียมพร้อมคำรามต่ำ
“แกจะทำอะไร?”
“อยากตายนักใช่ไหม!”
แววตาของโจวเอินเย็นชาอย่างยิ่ง
เบเคอเรนสะบัดมือขวาออกไปทันที ขว้างโซ่ออกไปพันเข้ากับ ถังชีวภาพที่อยู่ไกลออกไป แล้วกระชากมันอย่างแรง ทำให้มัน เคลื่อนตัวออกห่างจากบริเวณนี้ทันที
ในเวลาเดียวกัน โนซาวีก้าแม่ทัพใหญ่ก็พุ่งเข้าหาเบเคอเรน แต่เสิ่นชิวที่มีสายฟ้าแผ่ซ่านไปทั่วร่างก็ขวางทางไว้ แล้วใช้ดาบแห่งแสงดาวฟาดเข้าใส่
เปรี๊ยะ!
ดาบของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน เกิดแรงกระแทกอันน่าสะพรึงแผ่กระจายไปทั่ว
จากนั้นฉู่อู๋จี๋และคนอื่นๆ ก็ร่วมต่อสู้เข้ากับนายพลไต้โอ รวมถึงทหารของกองทัพกริฟฟอนและเจ้าหน้าที่ชั้นแนวหน้าของบริษัทซีต้า เกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือด
"เป็นแกอีกแล้ว!"
โนซาวีก้าจ้องเขม็งไปที่เสิ่นชิว แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
"ใช่ ผมเอง แล้วจะทำไมล่ะ?"
ดวงตาเสิ่นชิวหรี่ลง เส้นเลือดสีม่วงผุดขึ้นทั่วใบหน้าและลำคอ พลังทะลักพวยพุ่งจนเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เขาฟาดดาบหนึ่งครั้งจนสามารถผลักโนซาวีก้าให้ถอยหลังออกไป
โนซาวีก้าก้าวถอยหนึ่งก้าว ก่อนที่ทั่วร่างจะพลันถูกเปลวเพลิงสีดำเผาไหม้ เขาก็เข้าสู่สภาวะขั้นที่สามทันที
เขากล่าวด้วยความดุดันว่า...
"คิดว่าฆ่าแกไม่ได้งั้นเหรอ?"
"ก็ลองดูสิ!"
เสิ่นชิวถือดาบสองเล่มพุ่งเข้าใส่โนซาวีก้าเต็มแรง
"ฟันเพลิงทมิฬ!"
โนซาวีก้าฟาดดาบเทียนเฟินออกเต็มกำลัง
ตูม!
คลื่นกระแทกรุนแรงแผ่ขยายออกไปทั่ว
บรรดานายพลไต้โอที่กำลังต่อสู้อยู่ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบถอยหนีออกจากจุดศูนย์กลางการปะทะทันที
ทางด้านหยุนชิงหานก็รีบเข้าขวางโจวเอินไว้โดยไม่ลังเล ดวงตาเหลือบไปมองสัตว์ประหลาดมนุษย์ปลาที่ถูกแรงกระแทกปัดกระเด็นออกไป
โจวเอินก็ยังไม่ได้รีบจู่โจมหยุนชิงหานเช่นกัน แต่เขากลับจับจ้องสัตว์ประหลาดตนนั้นอย่างไม่ละสายตา เพราะไม่มีใครรู้ถึงอันตรายของมันได้เท่าเขาอีกแล้ว
เวลานั้นเอง ร่างของเบอร์ทรัม สัตว์ประหลาดมนุษย์ปลากระโจนขึ้นไปยังเพดานของห้องทดลองอย่างคล่องแคล่ว เหมือนกับตุ๊กแกที่เกาะผนังอยู่เหนือหัวของทุกคน ดวงตาของมันจับจ้องลงมายังเบื้องล่าง พร้อมจะพุ่งลงมาเมื่อถึงจังหวะ
ในสายตาของมัน นอกจากโจวเหวิน ทุกคนล้วนเป็นศัตรู
หยุนชิงหานเห็นว่าเบอร์ทรัมที่เป็นมนุษย์ปลา ยังไม่ลงมือโจมตีในทันที จึงหันไปพูดกับโจวเอินว่า
"ฉันได้ยินมานานแล้วว่า บริษัทซีต้าสร้างนักรบชีวภาพระดับสูงขึ้นมาได้ วันนี้ฉันอยากเห็นกับตาว่านายแข็งแกร่งเพียงใด"
"อยากเห็นรึ? ยังไม่คู่ควร! ชุดเกราะอสูรปรมาณู เปิดใช้งาน!"
โจวเอินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะกระตุ้นเกราะที่ติดตัวอยู่
ทันใดนั้น เกราะสีดำสนิทบนร่างเขาก็ขยายออกอย่างบ้าคลั่งราวกับการขยายตัวของนาโนเทคโนโลยี ปกคลุมทั้งลำคอ ศีรษะ แขนขาอย่างทั่วถึง
ในพริบตา โจวเอินก็กลายเป็นนักรบจากโลกอนาคตทั่วทั้งร่างถูกคลุมด้วยชุดเกราะอสูรปรมาณู เส้นลายสีทองเข้มที่พาดผ่านเกราะส่องแสงวาบ ราวกับเครื่องจักรสงครามจากอนาคต
หยุนชิงหานขมวดคิ้วแน่น ยกมือขึ้นสะบัดออกทันใด ลูกธนูน้ำจำนวนมากก็ปรากฏรอบตัวโจวเอิน
"ตายซะ!"
เสียงฉีกอากาศดังขึ้น เมื่อธนูน้ำพุ่งเข้าใส่โจวเอินจากทุกทิศทาง
แต่โจวเอินกลับจ้องมองการโจมตีของหยุนชิงหานอย่างเย้ยหยัน ไม่แม้แต่จะขยับใช้พลังป้องกัน เขาปล่อยให้ธนูน้ำปะทะร่างกายของตนจนระเบิดกระเซ็นไปทั่ว
เมื่อการโจมตีหยุดลง โจวเอินกลับไม่เป็นอะไรเลย มีเพียงแอ่งน้ำกระจายอยู่รอบตัวเขา
หยุนชิงหานใจหายวาบ รู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
เกราะของหมอนี่คืออะไรกันแน่? ทำไมถึงป้องกันได้แข็งแกร่งเช่นนี้?
"ถึงตาผมแล้วนะ! เสริมพลังพิเศษ!"
โจวเอินพูดพลางยกมือซ้ายขึ้นแผ่วเบา ร่างกายเขาก็เริ่มเปล่งแสงสีทองเข้มอ่อนๆ รอบตัว
ทันใดนั้นเขาก็กระทืบพื้น
ปัง!
พื้นห้องทรุดลงทันที พร้อมกับร่างของโจวเอินพุ่งตรงเข้าใส่หยุนชิงหานด้วยความเร็วสูง ฟันดาบแห่งความร่วงโรยเข้าใส่
หยุนชิงหานรีบยกดาบขึ้นป้องกัน
เคร้ง!
พลังอันมหาศาลจากการโจมตีของโจวเอิน ทำให้หยุนชิงหานถอยหลังไปห้าหกก้าว ก่อนจะสามารถตั้งหลักได้
บนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตกตะลึง
แต่โจวเอินก็ไม่ได้ปล่อยโอกาสให้นางได้พักหายใจ เขาเร่งความเร็วเข้ามาอีกครั้ง
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นชิวกับโนซาวีก้าก็กำลังฟาดฟันกันอย่างดุเดือด
แสงไฟสาดกระจาย สายฟ้าพุ่งวาบไปมาไม่หยุด
เสิ่นชิวรู้สึกว่าผิวหน้าของตนร้อนผ่าว ราวกับถูกแผดเผา ร่างกายถูกกัดกร่อนจนต้องถอยร่นอยู่หลายก้าวอย่างลำบาก…
..........