บทที่ 18 ผลการทดสอบ: ระดับห้าขั้นสูงสุด!

ภายใต้แสงสีแดงที่ส่องลงมา หน้าจอขนาดใหญ่บนเครื่องก็แสดงข้อมูลมากมายออกมาอย่างรวดเร็ว

[การหลอมร่างผิวหนังทั่วร่างสำเร็จ]

[การหลอมร่างกล้ามเนื้อทั่วร่างสำเร็จ]

[การหลอมร่างกระดูกทั่วร่างสำเร็จ]

[ค่าเลือดลม: หนึ่งหมื่นหกพันแปด]

[พลังภายในร่างกายเต็มเปี่ยม]

[พลังชีวิตแข็งแกร่งมาก]

[...]

[การประเมินพลังต่อสู้โดยรวม: 18,756]

[การประเมินระดับพลัง: ระดับห้าขั้นสูงสุด]

"ระ...ระดับห้าขั้นสูงสุด!?"

บางคนที่เห็นข้อมูลเหล่านี้ถึงกับริมฝีปากสั่น

คนที่เหลือต่างเบิกตากว้าง คราวนี้เชื่อโดยสิ้นเชิงแล้ว

แม้ว่าเครื่องทดสอบพลังหมัดและเครื่องทดสอบค่าเลือดลมอาจจะผิดพลาด แต่เครื่องนี้ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน

เขามีพลังระดับนี้จริงๆ!

"พี่...พี่เฉียง..."

ชายสองคนที่ยืนข้างพี่เฉียงตัวสั่นอย่างรุนแรง

สีหน้าซีดขาว เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาบนหน้าผาก

น่ากลัวเหลือเกิน

คนผู้นี้มีพลังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

ทำไมไม่บอกแต่แรกนะ!

[การทดสอบเสร็จสิ้น]

ขณะนี้ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากเครื่อง หลินเต้าก็เดินออกมาจากข้างใน

"การทดสอบน่าจะจบแค่นี้แล้วใช่ไหม?"

หลินเต้าที่เดินออกมาถามเจ้าหน้าที่บันทึกผล

"ใช่...ใช่ครับ!"

"เชิญท่านพักก่อน เดี๋ยวพวกเขาจะดำเนินการทำบัตรนักยุทธ์ให้ท่านครับ!"

เขารีบได้สติ รีบตอบ

"ลุงหลิน เดี๋ยวพวกเราจะดำเนินการให้ครับ"

น้องหลี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

เขาไม่เคยคิดเลยว่าพลังของหลินเต้าจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

เครื่องสุดท้ายนี้เป็นเครื่องที่ก้าวหน้าที่สุดในโลก ผลการทดสอบแม่นยำ 100% มีความคลาดเคลื่อนได้เพียงสามเปอร์เซ็นต์ในค่าเลือดลมเท่านั้น

"ดี"

หลินเต้ายิ้มเบาๆ แล้วค่อยๆ เดินออกไป

ผู้คนรอบข้างเห็นหลินเต้าเดินออกมา ต่างถอยหลังไปสองข้างโดยไม่รู้ตัว

"เธอมีพรสวรรค์ดี ตั้งใจฝึกฝน มีโอกาสเป็นนักยุทธ์ที่ดีได้"

"ถ้าต่อไปมีปัญหาเรื่องการฝึกฝน สามารถมาถามฉันได้"

หลินเต้าเดินไปข้างหน้า มองนักศึกษาที่เคยพูดแก้ต่างให้เขาเมื่อครู่ พูดพร้อมรอยยิ้ม

"ครับ...ครับ!!!"

ชายหนุ่มคนนั้นตื่นเต้นมาก

นักยุทธ์ระดับห้า!

ถ้าได้รับการยอมรับหรือคำแนะนำจากนักยุทธ์ระดับห้า นั่นเป็นสิ่งที่เงินก็ซื้อไม่ได้!

คนอื่นๆ ที่เห็นภาพนี้ต่างอิจฉาจนตาแดง

ใครจะคิดว่าชายวัยกลางคนผมขาวโพลน ที่ดูเหมือนเป็นโรคเลือดลมเสื่อมระยะรุนแรง จะมีพลังถึงเพียงนี้!

"ท่านผู้อาวุโส น้องสองคนได้ล่วงเกินท่าน ขอความกรุณาอภัยด้วย!"

พี่เฉียงคุกเข่าข้างหนึ่งที่ด้านหน้า ประสานมือพูด

"ขอท่านโปรดให้อภัยด้วย!"

ลูกน้องสองคนของเขายิ่งคุกเข่าก้มหัวจนแตะพื้น และตอนนี้ไม่กล้าเงยหน้ามองหลินเต้าเลย

นึกถึงเรื่องเมื่อครู่ พวกเขาอยากตบหน้าตัวเองสักสองที

นักยุทธ์ระดับห้า!

และยังเป็นนักยุทธ์ระดับห้าขั้นสูงสุดด้วย!

ด้วยอายุขนาดนี้ มีความหวังที่จะก้าวขึ้นเป็นนักยุทธ์ระดับหก

เมื่อครู่พวกเขายังจะผลักเขาอีก!

คิดแล้วเสียใจจนแทบบ้า

"ไปให้พ้น"

หลินเต้าชายตามองสองคนนั้น พูดเสียงเรียบ

"ขอบคุณท่านผู้อาวุโส ท่านช่างใจกว้างจริงๆ!"

ชายสองคนนั้นโล่งใจ อยากจะลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"ฉันบอกให้ไปให้พ้น"

"เอามือกุมหัว กลิ้งออกไปให้สวยๆ"

เสียงของหลินเต้าดังมาอีก

"ไม่ได้ยินหรือไง!"

"รีบไปสิ!"

พี่เฉียงหันไปตวาดพวกเขาสองคน

"ครับ...ครับ!"

สองคนนั้นไม่คิดอะไรมาก รีบเอามือกุมหัว นั่งยองๆ กลิ้งออกไปจากที่นี่

"ฮ่าๆๆ!"

คนรอบข้างเห็นภาพนี้ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เพราะสองคนนี้อาศัยที่พี่เฉียงทดสอบได้ระดับสาม มาทำตัวยโสโอหัง วางมาดในที่นี่ ทำให้หลายคนไม่พอใจ ตอนนี้ก็ถือว่าได้ระบายความอัดอั้นออกไป

"ท่านผู้อาวุโส พวกเขาไปกันหมดแล้วครับ"

พี่เฉียงรีบพูดต่อ

"เธอด้วย"

หลินเต้าพูดเสียงเรียบ

พี่เฉียงอึ้งไป ตอนนี้ก็กัดฟัน เอามือกุมหัวกลิ้งออกไป

"ไอ้หมอนี่..."

เรื่องนี้ทำให้หลินเต้างงอยู่พักหนึ่ง

เขาคิดว่าคนผู้นี้จะรู้สึกว่าถูกดูถูก แล้วโกรธจัด พูดจาไม่เหมาะสม ตัวเองจะได้ถือโอกาสสั่งสอนสักที น่าเสียดาย

ไม่นาน เขาก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านนอก นั่งเงียบๆ รอการทำบัตรนักยุทธ์

บัตรนักยุทธ์เดิมและบัตรประจำตัวได้ให้น้องหลี่ไปแล้ว ทุกอย่างพวกเขาจัดการทั้งหมด ตัวเองแค่นั่งพักที่นี่ก็พอ

[ติ๊ง]

[เตือน: ภารกิจเติบโตประจำวันยังไม่เสร็จ ขอให้เจ้าของร่างรีบทำให้เสร็จ อย่าพลาดรางวัล]

ตอนนี้เสียงเตือนจากระบบดังขึ้นมาอีก

"อ้อใช่ เกือบลืมไปเลย"

หลินเต้าเห็นการเตือนของระบบ ก็หยิบนมกล่องสำหรับเด็กออกมาจากกระเป๋า ดื่มรวดเดียวหมด

[ดื่มนมครั้งแรกของวัน 120 มิลลิลิตร สามารถเพิ่มขีดจำกัดพลังเลือดลม และทุกครั้งที่ดื่มนมจะฟื้นฟูพละกำลังอย่างมาก] [1/1]

[ภารกิจสำเร็จ]

[ขีดจำกัดค่าเลือดลมเพิ่มขึ้น]

หลังดื่มนมเด็กหมด การแจ้งเตือนของระบบก็ปรากฏขึ้นพร้อมกัน เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าค่าเลือดลมของตัวเองเพิ่มขึ้นไม่น้อย

"ขีดจำกัดค่าเลือดลมเพิ่มขึ้นอีกแล้ว และรู้สึกว่าเพิ่มขึ้นค่อนข้างมากด้วย"

หลินเต้าพูดในใจ

"การบรรยายจะเริ่มในอีกครึ่งชั่วโมง!"

"ได้ยินว่าครั้งนี้มีของขวัญแจกสุ่มด้วย"

"โควต้าครั้งนี้หาไม่ง่ายเลย พวกเราถือว่าโชคดี"

"..."

ขณะนี้ จากประตูใหญ่ เห็นคนมากมายเดินเข้ามา

สีหน้าพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"หลินเต้า?"

คนหนึ่งเพิ่งเดินเข้ามาก็เห็นหลินเต้าผมขาวที่นั่งอยู่ตรงนั้น

เพราะผมขาวโพลนนี้ดูเด่นมาก แค่สังเกตนิดเดียวก็จำได้

"ดีจัง!"

"ไอ้หลิน ที่แท้ก็อยู่ที่นี่!"

คนผู้นี้ก้าวเดินมาข้างหน้า ทั่วร่างแผ่พลังอันแข็งแกร่งออกมา

รองหัวหน้าสำนักซิงเยว่ นักยุทธ์ระดับสาม ตู้จื่อเถิง!

"เขาอยู่ที่นี่ด้วยหรือ?"

ครูฝึกคนอื่นๆ ของสำนักก็เห็นหลินเต้าที่นั่งอยู่ที่นี่เช่นกัน พากันเดินเข้ามา

"มีอะไร?"

"เงินเดือนวันนี้คิดเรียบร้อยแล้วหรือ?"

หลินเต้าเห็นเขาเดินมาด้วยท่าทางดุดัน ก็บีบกล่องนมเด็กในมือแบนแล้วโยนลงถังขยะที่มีป้าย [ขยะรีไซเคิล] ไม่ไกลนัก

"แกยังกล้าพูดถึงเงินเดือนอีก?"

ตู้จื่อเถิงโกรธจนหัวเราะออกมา

ที่ไอ้คนนี้ยังดูสบายๆ ไม่กลัวเกรงอะไรเลย ยิ่งทำให้เขาไม่พอใจ

"เงินเดือนสามเดือนของแกรวมกัน ยังไม่พอหักเลย!"

"ดูความเสียหายที่แกทำให้สำนัก แถมยังทำร้ายพนักงานการเงินของเราสองคน ที่ไม่แจ้งตำรวจสหพันธ์จับแกก็ดีแล้ว ยังจะมาเรียกร้องเงินเดือนอีก?"

ตู้จื่อเถิงจ้องหลินเต้าเขม็ง

(จบบท)