บทที่ 11 อาวุธในมือ จิตสังหารผุดขึ้น!
บทที่ 11 อาวุธในมือ จิตสังหารผุดขึ้น!
"พี่จวิน พวกเราใช้ข้ออ้างเรื่องแจ้งขึ้นค่าส่วนกลาง เดินสำรวจทุกห้องมาแล้ว"
"ไม่พบว่ามีนักยุทธ์สหพันธ์อยู่"
จ้าวหูกดเสียงลงต่ำโดยอัตโนมัติ ดูท่าทางตื่นกลัวมาก
เขารู้ดีว่าคนตรงหน้านี้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหัวหน้าของเขา
และที่สำคัญกว่านั้น อีกฝ่ายก่อเรื่องไว้ จึงต้องมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ชั่วคราว
"พี่จวิน พวกเราก็ไม่พบอะไร"
คนที่เหลือรีบเอ่ยขึ้นในตอนนี้
ตี๋จวินอุ้มดาบยาวไว้ในมือทั้งสอง สายตากวาดมองผู้คนที่อยู่ในที่นี้
"คอยจับตาดูให้ละเอียด มีอะไรผิดปกติให้รายงานฉัน"
เขาพูดเสียงเรียบ
"แล้วยาลูกกลอนเลือดลมที่ฉันต้องการ ซื้อมาหรือยัง"
พูดจบ เขาก็กวาดตามองผู้คนที่อยู่ตรงนั้น แล้วพูดต่อ
"พี่จวิน ยังขาดอีกนิดหน่อย"
"ค่าเช่าเดือนนี้ยังเก็บไม่ครบ พวกเราซื้อได้ไม่มากขนาดนั้น..."
จ้าวหูฝืนใจพูดออกมา
"เก็บค่าเช่า?"
"สลัมนี้มีคนอยู่มากมาย หายไปสักไม่กี่คน ก็คงไม่มีอะไร"
"เอาบัตรประชาชนพวกเขาไปกู้เงิน เอาเงินมาแล้ว ก็ให้พวกเขาหายไปจากโลกนี้ซะ"
ตี๋จวินยิ้มเยาะ แผลเป็นบนใบหน้ากระตุกตามรอยยิ้ม ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก
"นี่..."
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นได้ยินคำพูดของเขา สายตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
"ถ้าทำในช่วงเวลานี้ จะถูกรัฐบาลสหพันธ์จับตามองนะ..."
ชายคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
เขาเพิ่งพูดจบ ก็เจอกับสายตาน่าสะพรึงกลัวของตี๋จวิน จนขาสั่นไปทั้งสองข้าง
"พี่หู!"
"คนแก่คนนั้นมาแล้ว!"
ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด ร่างหนึ่งก็วิ่งขึ้นมาจากชั้นล่าง
"คนแก่คนไหน?"
จ้าวหูงุนงง
"คนแซ่หลินคนนั้น อดีตทหารสหพันธ์"
ชายคนนั้นรีบบอก
ตี๋จวินได้ยินคำพูดนี้ ก็ปล่อยพลังอันแข็งแกร่งออกมาในทันที
"พี่จวิน!"
"พวกเราไม่ได้ทรยศท่านนะ!"
"คนนี้ก็อยู่ในสลัมนั่นแหละ เป็นอดีตทหารสหพันธ์ เป็นโรคเลือดลมเสื่อมด้วย!"
จ้าวหูรีบตอบกลับ
พลังของตี๋จวินหดกลับในทันที ทุกคนในที่นั้นก็ถอนหายใจโล่งอก
ตี๋จวินก่อเรื่องไว้ จึงต้องมาซ่อนตัวที่นี่ชั่วคราว!
ใครเปิดเผยเรื่องนี้ออกไป คนนั้นต้องตาย!
"งั้นก็ให้เขาขึ้นมา"
"อย่าให้กลับไปได้"
ตี๋จวินยิ้มเยาะ
ทุกคนในที่นั้นสีหน้าเปลี่ยนไป ในดวงตามีประกายอำมหิตผุดขึ้น
"ครับ"
ในดวงตาของจ้าวหูก็มีความมุ่งร้ายผุดขึ้น
เรื่องที่ตี๋จวินอยู่ที่นี่ ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด
หลินเต้าคนนี้พ่อแม่ตายไปแล้ว ไม่มีญาติมิตร จัดการทิ้งไปเลย ก็ไม่มีใครรู้
เพราะในโลกนี้ ความขัดแย้งระหว่างนักยุทธ์มีมากมาย รัฐบาลสหพันธ์ตอนนี้ยุ่งกับการรับมือสัตว์ประหลาด ไม่มีเวลามาสืบเรื่องพวกนี้หรอก
อีกอย่าง นี่เป็นการแสดงความจงรักภักดี!
ต้องทำให้ตี๋จวินเชื่อใจพวกเขาจริงๆ ไม่งั้นคนที่ตายอาจเป็นพวกเขาเอง!
ในตอนนั้น ร่างหนึ่งก็เดินขึ้นมาแล้ว
"ฉันบอกให้นายรอก่อน นายไม่ได้ยินหรือไง!"
ชายที่เพิ่งวิ่งขึ้นมารายงานข่าว เห็นร่างนั้นก็สีหน้าเปลี่ยนไป รีบตั้งสติ
หลินเต้าค่อยๆ เดินขึ้นมาอย่างสบายๆ
"คนเยอะจังนะ"
เขาเดินเข้ามาแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ
สายตาของทุกคนในที่นั้นจ้องมองหลินเต้าไม่วางตา
"ลุงหลิน มาทำอะไรที่นี่?"
จ้าวหูแสร้งยิ้ม สายตาจับจ้องหลินเต้า
ก่อนหน้านี้เขาก็อยากจะจัดการหลินเต้าอยู่แล้ว คิดว่าจะขึ้นค่าเช่าพร้อมกับซ้อมให้สาหัส
ตอนนี้มาหาถึงที่เอง ก็อย่าโทษพวกเขาเลย
แต่ตอนนี้ในใจเขาก็สงสัยอยู่บ้าง เพราะหลินเต้าที่เห็นตอนนี้ ดูแตกต่างจากภาพจำเดิมๆ
แต่คนแก่คนนี้ผมขาวโพลนไปหมด เห็นได้ชัดว่าโรคเลือดลมเสื่อมเข้าขั้นวิกฤตแล้ว
คงเลือดลมอ่อนแอถึงขีดสุดแล้ว!
"สาดสีใส่บ้านฉัน สนุกดีไหม"
หลินเต้ามองเขาพลางยิ้มพูด
"ฮึ ฮึ"
จ้าวหูตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนไปมา
"ฉันสาดสีแล้วไง จะทำไม?"
คนที่เหลือก็เข้ามาใกล้ขึ้น สีหน้าแสดงความอำมหิตออกมาโดยไม่ปิดบัง
"คนมากมายจ้องฉันขนาดนี้"
"ยังไง? จะฆ่าฉันหรือ?"
หลินเต้าไม่ตอบคำถามของเขา แต่ยิ้มพลางพูด
ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของเขา ม่านตาก็หดเล็กลง
หนึ่งในนั้นค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ด้านหลังหลินเต้า แล้วหยิบมีดที่ซ่อนไว้ข้างหลัง พุ่งแทงไปที่ต้นคอด้านหลังของหลินเต้า!
ตาย!
เขาแสดงสีหน้าอำมหิต ราวกับมองเห็นภาพเลือดพุ่งกระเซ็น
โครม!
แต่ในชั่วขณะนั้น เขากลับพบว่าข้อมือของตนถูกมือซ้ายของหลินเต้าจับไว้แน่น
"เจ้าจะทำอะไร"
หลินเต้าหันมามองเขา ตาหรี่ลง
"ท่าน..."
ชายคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
เขาเป็นนักยุทธ์ระดับหนึ่งนะ!
อีกทั้งตอนนี้ยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ ทั้งปฏิกิริยาและความเร็วในหมู่นักยุทธ์ระดับหนึ่งก็ถือว่าไม่เลวเลย
คนแก่คนนี้ ทำไมถึงมีปฏิกิริยาเร็วขนาดนี้!
"นี่เป็นความเข้าใจผิด"
เขาฝืนยิ้มออกมา
ในจังหวะที่กำลังจะดึงมีดอีกเล่มออกมา หลินเต้าก็บีบนิ้วมือซ้ายแรงๆ!
โครม!
ข้อมือของชายคนนั้นระเบิดออก เลือดกระเซ็น มือหลุดร่วงลงพื้น
"อ๊ากกก!!!"
เขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกหมัดหนึ่งซัดกระเด็นไป กระแทกกำแพงที่ไม่ไกล เลือดสาดกระจาย
"อาวุธในมือ จิตสังหารผุดขึ้น"
หลินเต้าค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
สายตาของเขามองไปที่มุมโซฟาด้านหน้า ที่คนคนนั้นอยู่
ในดวงตาของคนผู้นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง
มีเพียงคนที่ฆ่าคนเป็นประจำเท่านั้น ที่จะมีจิตสังหารในดวงตาเช่นนี้
"ฆ่ามัน!!!"
จ้าวหูคำรามเสียงต่ำ
คนแก่คนนี้ ยังมีปฏิกิริยาเร็วขนาดนี้!
คนที่เหลือก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน!
คนพวกนี้ถือมีดสั้น ความเร็วเมื่อเทียบกับคนทั่วไปถือว่าเร็วมาก
แต่สำหรับหลินเต้าในตอนนี้ มันช้าเกินไป!
ไม่มีท่าไม้ตายที่ซับซ้อน มีเพียงหมัดเรียบง่าย
หมัดหนึ่งพุ่งออกไป!
คนที่พุ่งเข้ามาคนแรก ช่องอกก็ถูกบดขยี้แตกกระจาย!
คนที่วิ่งตามมา แม้แต่ชายเสื้อของหลินเต้าก็แตะไม่ถึง ทั้งหมดถูกซัดกระเด็นออกไป!
ชั่วพริบตาพื้นก็เต็มไปด้วยเลือดที่กระเซ็นออกมา
"ท่าน..."
จ้าวหูเห็นภาพตรงหน้า มือที่ถือมีดก็สั่นขึ้นมา
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า พลังของหลินเต้าจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้
เป็นไปได้อย่างไร?
คนแก่คนนี้เลือดลมเสื่อม และเขาก็เคยเห็นกับตาว่าไปซื้อยาลูกกลอนปลอมจากตลาดมืด
ยาลูกกลอนพวกนั้น กินเข้าไปแล้วเลือดลมที่เพิ่มขึ้นมาก็เป็นของปลอม!
อีกอย่างการวิจัยผลิตยาพวกนั้น พวกเขาก็มีส่วนร่วมลงทุนด้วย!
เพราะพวกเขากลุ่มให้เช่าบ้านมือสอง แค่เก็บส่วนต่างค่าเช่า จะได้เงินสักเท่าไหร่?
ทำยาลูกกลอนปลอม กำไรดีกว่ามาก
เพราะปัญหาเรื่องเทคนิคและต้นทุน ยาลูกกลอนพวกนั้นล้วนผสมสารเคมีเติมแต่งปลอมๆ เป็นยาปลอม กินมากๆ ยังมีผลข้างเคียงจากพิษยาด้วย
เป็นแค่ของหลอกคนจนเท่านั้น
หลินเต้าชัดเจนว่าเป็นผู้บริโภคยาพวกนั้น กินไปมากมาย!
ตอนนี้เขาจะมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร!
"แต่แรกฉันคิดจะคุยกับพวกแกดีๆ เรื่อง 'เหตุผล'"
"แต่พวกแก... ไม่ฟังนี่นา!"
พูดจบในชั่วพริบตา มือขวาของเขาก็คว้าศีรษะของจ้าวหูไว้ แล้วออกแรงกดอย่างแรง กดศีรษะพร้อมทั้งร่างทั้งหมดฟาดลงกับพื้น!
(จบบท)