บทที่ 2 หักเหลี่ยมโหดช่วงชิงสังหาร

บทที่ 2 หักเหลี่ยมโหดช่วงชิงสังหาร

เชินเยว่ หลิวเฟยเฟย และกลุ่มผู้ติดตามนับสิบคน รวมถึงเพื่อนร่วมชั้นอีกกว่าสิบชีวิตที่เข้ามาสมทบ ต่างตกอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมจากการถูกปิดล้อมโดยฝูงกิ้งก่าระดับสูงนับร้อยตัว

หลายคนเริ่มได้รับบาดเจ็บ

โดยเฉพาะหลิวเฟยเฟย รัศมีเทพธิดาผู้เลอโฉมมลายหายไปจนสิ้น ถุงน่องตาข่ายสีดำสุดเซ็กซี่ขาดวิ่น เผยให้เห็นบาดแผลอาบเลือดหลายแห่งจากการถูกกรงเล็บของกิ้งก่าระดับสูงขย้ำ

เลือดสีแดงสดไหลซึม สภาพของเธดูอเนจอนาถอย่างยิ่ง!

ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการเอาตัวรอด หลิวเฟยเฟยคิดจะตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่กลับเหลือบไปเห็นเชินจวินอู่ยืนหัวเราะร่าอย่างสบายใจอยู่ด้านหลัง เธอจึงตะเบ็งเสียงด้วยความโมโห

"เชินจวินอู่! นายจะไม่ทำอะไรเลยหรือไง?"

"ถ้าพวกเราเป็นอะไรไป ทางโรงเรียนไม่ปล่อยนายไว้แน่!"

"แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่เยว่ ตระกูลเชินไม่มีทางให้อภัยนายแน่ ชาตินี้นายอย่าหวังจะได้กลับเข้าตระกูลอีกเลย... ทำไมยังไม่รีบมาช่วยอีก!"

เชินจวินอู่แค่นเสียงหัวเราะ

ความตายมาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ ยังจะปากดีวางท่าโอหังอีกงั้นหรือ? ยังคิดจะมาบงการเขาอีก?

เขาไม่ใช่คนโง่เง่าที่โหยหาความรักจากครอบครัวจอมปลอมนั่นอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าเชินจวินอู่ไม่ตอบโต้ หลิวเฟยเฟยก็ยิ่งเดือดดาล

เธอต่อสู้ไปพลาง ถอยร่นไปทางเชินจวินอู่ไปพลาง พร้อมกับหอบหายใจสั่งการ "เชินจวินอู่ ฉันสั่งให้นายลงมือเดี๋ยวนี้!"

"ถ้านายไม่ช่วย ฉันจะไม่พูดกับนายอีกตลอดไป..."

"ฉันพูดกับนายอยู่ ได้ยินไหมเนี่ย!"

เชินจวินอู่ยิ้มมุมปาก

ผู้หญิงคนนี้คงลืมไปแล้วกระมัง ว่าใครเป็นคนโยนเธอออกไปล่อสัตว์อสูร

เมื่อเริ่มเบื่อกับละครฉากนี้ เชินจวินอู่จึงตัดสินใจปั่นหัวเธอเล่น เขาพิงร่างกับก้อนหินใหญ่ ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างเนิบนาบ

"ได้ยินแล้ว... ฉันได้ยินแล้ว!"

เขาได้ยิน

แต่เขาไม่ขยับ

มิหนำซ้ำ นอกจากจะไม่ขยับตัวไปช่วยแล้ว เขายังหวดเท้าเตะเจ้ากิ้งก่าระดับสูงตัวที่กระโจนเข้าใส่ ส่งร่างของมันลอยละลิ่วพุ่งไปทางหลิวเฟยเฟย เขี้ยวแหลมคมของมันเกือบจะงับเข้าที่ลำคอของเธอ

หลิวเฟยเฟยเอี้ยวตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แต่กรงเล็บของมันก็ยังกรีดผ่านใบหน้าอันแสนภาคภูมิใจของเธอจนได้เลือด

เชินเยว่เข้าใจสถานการณ์ในทันที

เชินจวินอู่ในตอนนี้ เกลียดชังหลิวเฟยเฟยเข้ากระดูกดำแล้ว

เชินเยว่รีบข่มขู่ทันควัน "เชินจวินอู่ ถ้าแกกล้าทำกับเฟยเฟยแบบนี้ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ ฝากไว้ก่อนเถอะ"

"ปัญญาอ่อน!"

เชินจวินอู่หัวเราะเบาๆ "ตอนนี้ เป็นฉันต่างหากที่จะไม่ปล่อยพวกแกไว้"

เชินเยว่ตกตะลึง หันกลับมามองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "แก... แกว่าไงนะ?"

"แกได้ยินถูกแล้ว!"

"แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? แหกตาดูสถานะของตัวเองกับสถานะของฉันหน่อยสิ!"

"ก็แค่สุนัขตัวหนึ่ง"

เชินจวินอู่คร้านจะต่อล้อต่อเถียง

อย่าเห็นว่าตอนนี้เชินเยว่วางท่าใหญ่โต พรสวรรค์ 'พลังธาตุสายฟ้า' ที่มันปลุกขึ้นมาได้ ก็อยู่แค่ระดับ 'หายาก' เท่านั้น

ระดับพรสวรรค์แบ่งออกเป็น 6 ขั้น

ซึ่งเหมือนกับระดับ 'คุณสมบัติ' ในระบบของเชินจวินอู่พอดิบพอดี ได้แก่ ทั่วไป, ดีเยี่ยม, หายาก, มหากาพย์, ตำนาน และ เทพเจ้า

แค่เขาฆ่ากิ้งก่าระดับสูงสักตัว ก็มีโอกาสดรอปคุณสมบัติระดับหายากได้แล้ว

ไอ้พวกที่เรียกตัวเองว่าอัจฉริยะ สำหรับเขาแล้ว มันก็แค่เรื่องไร้สาระ

ฉึก...

ฉึก!

ในจังหวะนั้นเอง กิ้งก่าระดับสูงสามตัวฉวยโอกาสพุ่งเข้าโจมตีหลิวเฟยเฟยพร้อมกัน กรงเล็บแหลมคมและเขี้ยวอาบเลือดฉีกกระชากร่างของเธออย่างต่อเนื่อง

ในที่สุด แนวป้องกันของหลิวเฟยเฟยก็พังทลาย ท่าทีหยิ่งยโสแปรเปลี่ยนเป็นการอ้อนวอนขอชีวิตทันที

"เชิน... พี่จวินอู่ ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย!"

เชินจวินอู่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "ได้สิ!"

"ขอแค่เธอด่าว่าเชินเยว่เป็นไอ้สัตว์เดรัจฉาน ฉันจะช่วยเธอเดี๋ยวนี้"

เมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย หลิวเฟยเฟยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "เชินเยว่เป็นไอ้สัตว์เดรัจฉาน!"

"เด็กดี!"

เชินจวินอู่รู้อยู่แล้วว่าคนประเภทนี้ไม่มีความรู้สึก มีแต่ผลประโยชน์ เขาจึงถามต่อ "ฉันถามเธอหน่อย เธอชอบเชินเยว่จริงๆ งั้นเหรอ?"

หลิวเฟยเฟยากัดฟัน แต่จำต้องตอบตามที่เชินจวินอู่ต้องการ "ไม่ ฉันไม่ได้ชอบเขา"

เชินจวินอู่ไม่แปลกใจเลยสักนิด เขาซักไซ้ต่อ "ในเมื่อไม่ได้ชอบ แล้วไปคบกับมันทำไม?"

คำถามนี้ เชินเยว่เองก็อยากรู้คำตอบเช่นกัน

นับตั้งแต่เขาย้ายมาที่โรงเรียนมัธยมชางอวิ๋นและได้อยู่ห้องเดียวกับเชินจวินอู่ หลิวเฟยเฟยก็พยายามเข้าหาเขามาโดยตลอด ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

และในวันสอบเข้าวิทยาลัยยุทธ์ เมื่อเชินจวินอู่ปลุกพลังไม่ผ่าน หลิวเฟยเฟยก็กระโจนเข้าสู่อ้อมอกของเขาแทบจะทันที

หลิวเฟยเฟยรู้ทันความคิดของเชินจวินอู่ และรู้ดีว่าหลังจากวันนี้ ตระกูลเชินคงไม่เก็บเธอไว้แน่ เธอจึงพูดออกมาอย่างหมดเปลือก

"ตั้งแต่พลังวิญญาณฟื้นคืน สัตว์อสูรก็ยึดครองพื้นที่ป่า บีบพื้นที่อาศัยของมนุษย์เข้ามาเรื่อยๆ"

"ฉันผิดด้วยเหรอที่อยากจะมีชีวิตรอด?"

"ฉันผิดตรงไหนที่อยากได้ทรัพยากรให้มากกว่านี้?"

"ฉันผิดหรือไงที่อยากจะแข็งแกร่งขึ้นและมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม?"

"ถ้านายปลุกพลังพิเศษระดับสูงได้ คิดเหรอว่าฉันจะทิ้งนายไป?"

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ หางขนาดใหญ่ของกิ้งก่าระดับสูงตัวหนึ่งก็ฟาดเข้าเต็มอกของหลิวเฟยเฟย ส่งร่างของเธอกระเด็นลอยละลิ่วพร้อมกระอักเลือดคำโต

กิ้งก่าสามตัวนั้นพุ่งตามไปติดๆ แยกเขี้ยวขู่คำราม เตรียมจะฉีกทึ้งหลิวเฟยเฟยประหนึ่งอาหารอันโอชะ

ไม่มีใครช่วยเธอได้นอกจากเชินจวินอู่

แต่เชินจวินอู่กลับยืนมองด้วยสายตาเย็นชา ไร้ซึ่งวี่แววว่าจะยื่นมือเข้าช่วย

สีหน้าของเขาไร้ความรู้สึกและไร้ความปรานีอย่างถึงที่สุด

ภาพนั้นทำให้เชินเยว่และพรรคพวกที่กำลังตกที่นั่งลำบากถึงกับขนลุกซู่ เพิ่งตระหนักได้เป็นครั้งแรกว่าคนคนหนึ่งจะใจดำอำมหิตได้ถึงเพียงนี้

หลังจากกลิ้งไปตามพื้นหลายตลบ หลิวเฟยเฟยจ้องมองเชินจวินอู่เขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาจะไม่ช่วยเธอจริงๆ หรือ?

ต่อให้เธอส่งสายตาเว้าวอนเพียงใด เชินจวินอู่ก็ยังคงนิ่งเฉย

ถึงกระนั้น ในวินาทีสุดท้าย หลิวเฟยเฟยก็ยังไม่คิดว่าตัวเองทำผิดอยู่ดี

ตูม!

ครืน!

ในช่วงวิกฤตินี้เอง หญิงสาวมาดเท่ในชุดเกราะหนังสีดำทะมัดทะแมงก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

เธอซัดฝ่ามือไปยังจุดที่หลิวเฟยเฟยอยู่

สิ้นฝ่ามือ อากาศพลันเย็นยะเยือก

พลังฝ่ามือก่อตัวเป็นกำแพงน้ำแข็งขึ้นทันตา ขวางกั้นกิ้งก่าระดับสูงสามตัวนั้นไว้ ช่วยชีวิตหลิวเฟยเฟยได้อย่างหวุดหวิด

"เฮ้อ สุดท้ายเธอก็มาจนได้!"

เชินจวินอู่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

เธอคือ 'หลินซวง'

หัวหน้าห้อง ม.6/8 แห่งโรงเรียนมัธยมชางอวิ๋น

อัจฉริยะอันดับหนึ่งในการสอบเข้าวิทยาลัยยุทธ์ปีนี้ของเมืองชางอวิ๋น ผู้ปลุกพลังธาตุน้ำแข็งระดับ 'มหากาพย์' ได้สำเร็จ พร้อมทักษะสุดแกร่งอย่าง 'ค่ายกลน้ำแข็ง'

ในชาติที่แล้ว ก็เป็นเธอนี่แหละที่เข้ามาช่วยเชินจวินอู่ไว้ได้ทันเวลาก่อนจะถูกฝูงกิ้งก่ารุมทึ้ง

น่าเสียดายที่เธอเป็นคนจิตใจดีเกินไป

แม้จะรู้ว่าหลิวเฟยเฟยและเชินเยว่รังแกเพื่อนร่วมชั้น แต่เธอก็ยังยื่นมือเข้าช่วยเชินเยว่ต้านทานฝูงกิ้งก่า เปิดโอกาสให้เชินเยว่ไปสังหารราชาอสูรได้สำเร็จ

ทันทีที่เธอมาถึง นักเรียนโรงเรียนชางอวิ๋นอีกนับร้อยคนที่ติดตามเธอมาก็เข้าร่วมวงไพบูลย์ เกิดเป็นการต่อสู้ตะลุมบอนขนาดใหญ่

แรงกดดันลดฮวบลงทันที

โอกาสมาถึงแล้ว

เชินเยว่ต่อสู้พลางถอยฉากออกมา กระซิบสั่งลูกสมุนแปดคนข้างกาย "ตามฉันมา เราจะไปฆ่าราชาอสูรแล้วเอากระดูกวิญญาณกัน"

ทั้งเก้าคนหายวับไปท่ามกลางความชุลมุน

เชินจวินอู่เองก็หายตัวตามพวกเขาไปเช่นกัน

เมื่อไม่มีฝูงกิ้งก่าระดับสูงคอยคุ้มกัน เชินเยว่และลูกสมุนทั้งแปดก็บุกเข้ามาในอาณาเขตของราชาอสูรได้อย่างง่ายดาย

เหมือนในชาติที่แล้วไม่มีผิด เพื่อให้เชินเยว่ได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยการสงคราม ตระกูลเชินไม่ลังเลที่จะใช้ช่องโหว่ของ 'แหวนมิติ' ลักลอบนำอาวุธต้องห้ามเข้ามาในแดนลับ

การสอบเข้าวิทยาลัยยุทธ์ไม่ได้ทดสอบแค่พละกำลัง แต่ยังทดสอบจิตใจและการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ดังนั้นจึงไม่อนุญาตให้นำอาวุธใดๆ เข้ามา แม้แต่มีดปอกผลไม้

แต่เชินเยว่นั้นเตรียมพร้อมมาอย่างดี

นอกจากดาบยาวระดับ 'หายาก' แล้ว เขายังพกโซ่ตรวนเหล็กมาถึงสี่เส้น

ทันทีที่เข้าสู่อาณาเขต ลูกสมุนทั้งแปดแบ่งเป็นสี่กลุ่ม กลุ่มละสองคน ใช้โซ่ตรวนตรึงร่างราชาอสูรไว้ เปิดโอกาสให้เชินเยว่ผนึกพลังสายฟ้าลงในดาบยาวเพื่อสังหารในดาบเดียว

ทว่าฉายา 'หลังเหล็ก' ของกิ้งก่าพวกนี้ไม่ได้มีไว้โชว์ พลังป้องกันของมันแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ

เชินเยว่กระหน่ำฟันแทงด้วยดาบระดับหายากไม่ยั้ง แต่กลับไม่สามารถสร้างบาดแผลฉกรรจ์ได้ ซ้ำร้ายแรงสะท้อนยังทำให้ลูกสมุนทั้งแปดล้มลุกคลุกคลาน

การยื้อยุดฉุดกระชากทำให้ค่ายกลโซ่ตรวนเริ่มปั่นป่วน ราชาอสูรทำท่าจะหลุดจากการควบคุม ในที่สุด เชินเยว่ก็สบโอกาส แทงดาบเข้าที่หน้าท้องของราชาอสูรได้สำเร็จ

พลังสายฟ้ากัดกร่อนร่างกายของราชาอสูรอย่างต่อเนื่อง

การโจมตีสัมฤทธิ์ผล แต่ทว่า... เชินเยว่กลับยืนนิ่งค้าง เหม่อลอยคล้ายคนไร้สติ

ไม่ว่าลูกน้องจะตะโกนเรียกอย่างไร เขาก็ไม่ยอมลงดาบสุดท้ายเสียที

เชินจวินอู่รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

นั่นคือทักษะติดตัวของราชาอสูร 'โจมตีทางจิต' ซึ่งทำให้ศัตรูตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ หรือรุนแรงถึงขั้นจิตใจแตกสลายและเสียชีวิตได้

ในชาติที่แล้ว เชินเยว่พลาดท่าให้กับท่านี้จนถูกราชาอสูรเล่นงานปางตาย ส่วนลูกสมุนทั้งแปดก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด

ท้ายที่สุด เป็นหลิวเฟยเฟยที่ฉวยโอกาสลงดาบสุดท้ายสังหารราชาอสูรได้สำเร็จ

"โอกาสงาม!"

เชินจวินอู่ที่ซุ่มรออยู่ในเงามืดพุ่งตัวออกมา กระโดดขึ้นไปบนหลังของราชาอสูร ภายใต้แรงกดดันมหาศาล เขาเปิดใช้งานคุณสมบัติ 'แขนเหล็กทรงพลัง' รัวหมัดออกไปไม่ยั้ง

กำปั้นที่เรืองแสงจางๆ กระแทกเข้าที่ดวงตาของราชาอสูรเป็นจุดแรก

ราชาอสูรที่บาดเจ็บหนัก ทั้งยังเพิ่งใช้พลังจิตโจมตี และถูกโซ่ตรวนพันธนาการไว้ ทำให้ไม่สามารถตอบโต้ได้ ดวงตาของมันถูกหมัดอันทรงพลังของเชินจวินอู่บดขยี้จนแหลกเหลวในพริบตา

เพียงไม่กี่หมัดต่อมา หัวของมันก็ถูกทุบจนยุบแบน

"ไอ้ขยะ แกแกว่งเท้าหาเสี้ยน!"

เชินเยว่ที่เพิ่งหลุดพ้นจาก 'การโจมตีทางจิต' ได้สติกลับมา เห็นเชินจวินอู่กล้าดีมาแย่งชิงผลงานการสังหารไปต่อหน้าต่อตา ความโกรธและความอัปยศพุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เขาบิดดาบในมือด้วยความอำมหิต

ปลายดาบยาวพุ่งตรงไปยังหน้าอกของเชินจวินอู่ โดยไม่สนเลยว่าคนที่อยู่ตรงหน้า คือพี่ชายต่างสายเลือดของตนเอง